Thursday, February 8, 2018

بشکن

"از نگفتن ترکیدن "را می شناسید؟ انواع مختلف دارد. مثلا گاهی دلت دردی دارد که باید بگویی و نمی گویی. گاهی شوخی بامزه ای به ذهنت آمده و اگر با اهل طنز نگویی ش، احوالاتت منقلب می ماند. گاهی دچار شده ای، دچار تماشایی، عشقی، آوایی، خاطره ای، خوابی، بویی، هوایی، احساسی، چیزی، کسی. دچار که بشوی، ابراز نکردنش نفس ت را می گیرد.

اینها که گفتم همه ابرازات شدید در دل مانده بودند. سابق بر این فکر می کردم که این " از نگفتن ترکیدن" ها از شدت ابراز صورت می گیرند. این روزها بیشتر اما برآنم که گاهی تراکم احساسات و ابرازات ریز و کوتاه هستند که در دل آماس می کنند. این یکی هنر، منظورم سکوت کردن و نگفتن حرفهای ریز است، این هنر بیشتر مخصوص بزرگترهاست. جایی در میانه ی بیست تا چهل سالگی آدم ها یاد می گیرند که کمتر بگویند و بیشتر در دل بریزند. آن صداقت و بازدلی و گشاده دهانی بیست سالگی جایش را به احتیاط و کام بستن می دهد. بعدش هم، آرام آرام عادت می کنیم به سکوت، به قدری که گفتن و اشتراک گذاشتن و احساس کردن یادمان می رود.



از چه می گفتم؟ ... یادم رفت...

Thursday, March 16, 2017

تخل

گفتم این رو هم بگم براتون عید باستانی تون پیروز تر بشه. دیروز خیلی خوشتیپ و مرتب و با سامسونت تو پیاده رو داشتم می رفتم سر کار. پشت چراغ قرمز پیاده رو بودم که یه یارو سفید پوسته که سر و وضعش هم بد نبود، یک پک از سیگارش زد و سیگارش رو نصفه انداخت تو خیابون. بعد مکث کوتاهی، نگاهی از روی تاسف بش کردم و همین جور که یارو کمی شرمنده نگاهم می کرد، آرام و با طمینینه رفتم سیگارش رو برداشتم و اومدم نزدیک سطل آشغالی که همون کنار بود و دو تا پک که از سیگاره مونده رو زدم و ته سیگار رو خاموش کردم و انداختم همون کنار سطل که یاد بگیره نباید منابع رو حرام کرد و اسراف کننده دشمن خداست و سِیو د ارث. این به اون داستانی که همه شنیده ایم، که یکی دو تا از این خارجی ها دنبال هم وطنانم راه افتاده ام و پوست پسته هایی که هموطنانم مغزش رو می خوردند و بقیه رو می انداختند روی زمین رو جمع می کردند و بعد به هموطنان گفتند مسیر ما این وری هست میشه از این ور بیایید که ما پوسته پسته هاتون رو جمع کنیم و هموطنان ما خیط شده اند و درس نظافت شهری گرفته اند، دَر!



فکر کنم ایدز دهانی گرفته ام از یارو اما ارزشش رو داشت. هپی نیو یر اوری وان.

Thursday, December 29, 2016

از نامه ای.

" نمی دانم قرتی بازی است که آدم به سال میلادی احساسی پیدا کند اما این سال 2016 برای من سال رها کردن بود. گذشتن و آرام گذشتن. با اصطکاک حداقلی. سال انتظار نداشتن. سال قبول کردن چیزها آن طور که هست. 2016 شاید که اولین سال قبول کردن و گذشتن بود. دارم می شوم عادی. پس چه بود آنکه می گفتیم هرچیز هستیم بهترینش بشویم.

از میان این همه گذشتن، گذشتن از دوستان از همه سخت تر. دوست-آن، آنها که به جان نزدیک بودند. گلستانم را ملخ زده . دیروز داشتم جایی کتاب مقدس این مرمن ها را ورق می زدم، در توصیف روز قیامت گفته بود "وقتی که بادها تمام اتصالات را می کنند." تمام. بندهایم تکان خوردند. این شعر اسماعیل از براهنی، چندماهی است که معمور جانم شده. در عین تلخی واقعی بودن، آرامش و امیدم می دهد. کمکم می کند که واقعیت را با رویاهایم جمع کنم، علی الخصوص آنجا که می گوید: " به مدد عشق از گور بیرونت خواهم کشید."

به من بگو با رفیق مرده چه می شود کرد؟ "

https://soundcloud.com/ali-ahadi/ali-ahadi

Wednesday, November 2, 2016

عریانی

وقتی می گویند عریانی، من به یاد مرکز شهر سان فرانسیسکو و خیل بی خانمان های اطرافش می افتم. این مدت به سبب رفت و آمدم با مترو زیاد دیده مشان و هرازچندگاهی با ایشان هم کلام شده ام. انگار قرار بود که زیر پوست شهر باشد، اما پوست و گوشت رفته و به استخوان رسیده است. بسیار بسیار زیاد هستند، واقعا واقعا واقعا در خیابان زندگی می کنند، واقعا واقعا واقعا در خیابان می میرند، واقعا واقعا واقعا سردشان است، گرسنه شان است، واقعا واقعا واقعا گوشت و پوست و استخوان و مشاعر دارند. واقعا واقعا واقعا تنها هستند. فضای سو-رِئالی است. می گویم سورئال، بر وزن سو تفاهم. سورِئال هیچ خیال نیست، واقعیتی است که در ذهن ما به خیال می ماند.

نمی دانم راه چاره چیست. سواد مختصر درسی م می گوید که راهش ماهی دادن و غذا دادن نیست، اما راه ماهیگیری یاد دادن را هم نمی دانم. من نمی دانم تمام جوامع و کشورها این قدر سختگیر هستند یا که امریکا است که چنین است. اگر یک نفر بود و دو نفر بود و درصد کمی از مردم بود، می گفتم تقصیر خودشان است و درصدی از هر مجموعه ی طبیعی به فنا می رود تا تکامل راهش را پیدا کند. اینها اما، به هر آماری که بگویید، بسیار بیشتر از هر معیار طبیعی و اقتصادی هستند.

بند آخر اینکه، بعضی از اینها همان مردم عادی هستند که خود خودشان شده اند. خیلی شان خل نیستند، فقط زندگی چنان سخت شان گرفته و دست شان را رها کرده است که " رد " داده اند. دیگر چیزی برایشان مهم نیست. یکی شان بود می گفت که همان قدری که ما دلمان برایشان می سوزد دل ایشان هم برای پوشیدگی ما می سوزد. عریانی آن هم در این مقیاس اجتماعی هزینه ی گزافی دارد. نمونه ش همین مایی که دست مان به جایی نمی رسد و سر از شرم این بی خانمان ها پایین می اندازیم. این روزها شک می کنم به موافقتم، اگر کسی بخواند " من اناری می کند دانه، در دلم می گویم، کاشکی این مردم، دانه های دلشان پیدا بود."

Monday, October 24, 2016

معشوق

من فکر می کنم که این توهم که یک آدم می تواند " معشوق" باشد از اینجا نشات می گیرد که آدم ها " عاشق" بود را تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که داشتن این شدت از احساس ممکن هست و بعد تجربه ی دریافت محبت پدری/مادری را هم تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که دریافت این همه مهر و محبت هم ممکن است.

دل ناغافل از اینکه ساز و کارهای طبیعی و فیزیولوژیک به شیوه ای "غیرعادی" به کمک عاشق و والد می آید و به کمک معشوق نمی آید. معشوق، عادی است.

Thursday, October 20, 2016

منو می گه ها ....

حس عجیبی هست اون وقتایی که جلوی آینه می ایستی و نگاه می کنی و یک هو فکر می کنی که " ا این منم.... من" ... " من" ....

همین حس هست وقتی یک کسی با محبت صدات می کنه ... بعد یکهو می گی ا.... منو می گه ها... " من" ... 

Tuesday, October 18, 2016

گزینه ها

گاهی فکر می کنم که اگر فلان مسیر را در زندگی رفته بودم یا با فلانی فلان کرده بودم یا که فلان جور شده بود؛ چه می شد؟ 

خیلی وقت ها هم جوابش، بهترین جوابم، این میشد که: هیچی... هیچی نمی شد. زندگی می رفت جلو