Thursday, December 29, 2016

از نامه ای.

" نمی دانم قرتی بازی است که آدم به سال میلادی احساسی پیدا کند اما این سال 2016 برای من سال رها کردن بود. گذشتن و آرام گذشتن. با اصطکاک حداقلی. سال انتظار نداشتن. سال قبول کردن چیزها آن طور که هست. 2016 شاید که اولین سال قبول کردن و گذشتن بود. دارم می شوم عادی. پس چه بود آنکه می گفتیم هرچیز هستیم بهترینش بشویم.

از میان این همه گذشتن، گذشتن از دوستان از همه سخت تر. دوست-آن، آنها که به جان نزدیک بودند. گلستانم را ملخ زده . دیروز داشتم جایی کتاب مقدس این مرمن ها را ورق می زدم، در توصیف روز قیامت گفته بود "وقتی که بادها تمام اتصالات را می کنند." تمام. بندهایم تکان خوردند. این شعر اسماعیل از براهنی، چندماهی است که معمور جانم شده. در عین تلخی واقعی بودن، آرامش و امیدم می دهد. کمکم می کند که واقعیت را با رویاهایم جمع کنم، علی الخصوص آنجا که می گوید: " به مدد عشق از گور بیرونت خواهم کشید."

به من بگو با رفیق مرده چه می شود کرد؟ "

https://soundcloud.com/ali-ahadi/ali-ahadi

Wednesday, November 2, 2016

عریانی

وقتی می گویند عریانی، من به یاد مرکز شهر سان فرانسیسکو و خیل بی خانمان های اطرافش می افتم. این مدت به سبب رفت و آمدم با مترو زیاد دیده مشان و هرازچندگاهی با ایشان هم کلام شده ام. انگار قرار بود که زیر پوست شهر باشد، اما پوست و گوشت رفته و به استخوان رسیده است. بسیار بسیار زیاد هستند، واقعا واقعا واقعا در خیابان زندگی می کنند، واقعا واقعا واقعا در خیابان می میرند، واقعا واقعا واقعا سردشان است، گرسنه شان است، واقعا واقعا واقعا گوشت و پوست و استخوان و مشاعر دارند. واقعا واقعا واقعا تنها هستند. فضای سو-رِئالی است. می گویم سورئال، بر وزن سو تفاهم. سورِئال هیچ خیال نیست، واقعیتی است که در ذهن ما به خیال می ماند.

نمی دانم راه چاره چیست. سواد مختصر درسی م می گوید که راهش ماهی دادن و غذا دادن نیست، اما راه ماهیگیری یاد دادن را هم نمی دانم. من نمی دانم تمام جوامع و کشورها این قدر سختگیر هستند یا که امریکا است که چنین است. اگر یک نفر بود و دو نفر بود و درصد کمی از مردم بود، می گفتم تقصیر خودشان است و درصدی از هر مجموعه ی طبیعی به فنا می رود تا تکامل راهش را پیدا کند. اینها اما، به هر آماری که بگویید، بسیار بیشتر از هر معیار طبیعی و اقتصادی هستند.

بند آخر اینکه، بعضی از اینها همان مردم عادی هستند که خود خودشان شده اند. خیلی شان خل نیستند، فقط زندگی چنان سخت شان گرفته و دست شان را رها کرده است که " رد " داده اند. دیگر چیزی برایشان مهم نیست. یکی شان بود می گفت که همان قدری که ما دلمان برایشان می سوزد دل ایشان هم برای پوشیدگی ما می سوزد. عریانی آن هم در این مقیاس اجتماعی هزینه ی گزافی دارد. نمونه ش همین مایی که دست مان به جایی نمی رسد و سر از شرم این بی خانمان ها پایین می اندازیم. این روزها شک می کنم به موافقتم، اگر کسی بخواند " من اناری می کند دانه، در دلم می گویم، کاشکی این مردم، دانه های دلشان پیدا بود."

Monday, October 24, 2016

معشوق

من فکر می کنم که این توهم که یک آدم می تواند " معشوق" باشد از اینجا نشات می گیرد که آدم ها " عاشق" بود را تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که داشتن این شدت از احساس ممکن هست و بعد تجربه ی دریافت محبت پدری/مادری را هم تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که دریافت این همه مهر و محبت هم ممکن است.

دل ناغافل از اینکه ساز و کارهای طبیعی و فیزیولوژیک به شیوه ای "غیرعادی" به کمک عاشق و والد می آید و به کمک معشوق نمی آید. معشوق، عادی است.

Thursday, October 20, 2016

منو می گه ها ....

حس عجیبی هست اون وقتایی که جلوی آینه می ایستی و نگاه می کنی و یک هو فکر می کنی که " ا این منم.... من" ... " من" ....

همین حس هست وقتی یک کسی با محبت صدات می کنه ... بعد یکهو می گی ا.... منو می گه ها... " من" ... 

Tuesday, October 18, 2016

گزینه ها

گاهی فکر می کنم که اگر فلان مسیر را در زندگی رفته بودم یا با فلانی فلان کرده بودم یا که فلان جور شده بود؛ چه می شد؟ 

خیلی وقت ها هم جوابش، بهترین جوابم، این میشد که: هیچی... هیچی نمی شد. زندگی می رفت جلو

Wednesday, October 12, 2016

مثلا عاشورا

یک سگ را هرچه قدر آموزش بدهید نمی تواند جای دوست و دشمن را نشان دهد. یک میمون را هم هر کار کنید، از روی تفریح نمی رود و چوب را با دندانش بگیرد و بیاورد. هر جفت شان تا اندازه ی خوبی تعریف شان مشخص است. بعضی چیزها بر رویشان کار می کند و بعضی نمی کند. آدمیزاد، همین شخص شریف بنده و شما، هم تا اندازه ای همین است. تا حدودی تعریف و خصوصیت های خاصی دارد. از خصوصیات آدمیزاد این است که تمثیل و مثال و داستان و افسانه از آن چیزهایی است که بر روی آدم کار می کند و به آدم "چیز" یاد می دهد، چه "چیز" درست یا چیز "غلط".
قصه ها از عوامل تشکیل دهنده ی فرهنگ هستند، و فرهنگ همان چیزی است که آدم ها را فراتر از انگیزه های مادی به سمت شعور متمایل می کند. مسلم که تعریف شعور از مکان به مکان و از زمان به زمان تغییر می کند اما می شود از ابزارهای فرهنگ برای ساخت آن شعور مورد نظر استفاده کرد.
شما را نمی دانم ولی من کاری به صحت تاریخی عاشورا ندارم، همان جور که کاری به صحت تاریخی شاهنامه ندارم. شما شاید خیلی بزرگ باشید و درد دل رستم و مظلومیت سیاوش برای تان معنی نداشته باشد ولی برای من این معنی را می دهد که رستم هم که باشی گاهی دلت می گیرد، این معنی را می دهد که سیاوش، مستقل از اینکه بقیه با اون چه کردند، سیاوش بود. حالا یکی بیاید و به اسم سیاوش، چاقو بکشد و خودش را و بقیه را زخمی کند، یا که به هرگونه دیوانه بازی دیگر در بیاورد، برای من چیزی از ارزش قصه ی سیاوش کم نمی شود. شاید ولی بشود به آن آدم کمک کرد. شما را نمی دانم ولی برای من امام حسین و ابوالفضل، قصه های فوق العاده ای هستند. من وقتی به این قصه فکر می کنم، کاری به قمه زدن و دیوانه بازی ندارم. من کاری به مردم آزاری بعضی از دسته های عزاداری ندارم. دیوانه بازی ها و مردم آزاری ها و توهمات به کنار، اتفاقا خیلی برایم جالب است که یک مملکت برای یک قصه، دو روز تعطیل می کنند، لباس خاص می پوشند، مراسم خاص دارند، به هم غذا می دهند و فقیر و غنی، در حالت بهینه اش، دور هم جمع می شوند. فکرش را بکن، اگر ما برای لیلی و مجنون هم مراسم می گرفتیم قشنگ نبود ؟ فکرش را بکن، بگوید در فلان کشور برای یک داستان تراژدی، مثلا برای فرهاد که تیشه را در سرش کوبید یا برای مگر ما برای شب یلدا و نوروز داستان تاریخی خاصی طلب می کنیم؟
این آخری را برای بی دین ها می گویم: دین و فرهنگ، نه که از هم مستقل باشند، ولی دقیقا هم معنا هم نیستند. این شدنی است که مراسم خوب را نگه داشت و لذت برد و بدی هایش را کنار گذاشت. شما می توانید از نوروز لذت ببرید بدون اینکه زرتشتی و یا حتی پارسی باشید. شما می توانید از نوروز لذت ببرید بدون اینکه معتقد به جامعه ی طبقاتی زمان ساسانیان و هخامنشینان باشید. شما می توانید از عاشورا به معنای خودتان، به قاموس خودتان، لذت ببرید و درگیرش بشوید و لمس ش کنید و به وسیله آن آدم بهتری بشوید، حداقل همان جوری که با یک فیلم درام یا یک قطعه موسیقی آدم بهتری می شوید، بدون آنکه مسلمان و یا شیعه باشید.
https://www.youtube.com/watch?v=-h39vHzLlpc

Monday, September 26, 2016


صبح است. سرد است. من، زنده، انسان
در کیسه ی خواب، در پشت دكان

در گیجی صبح یا ظلمت شب
مي لرزم از سر، سرماي باران

چركم، غمینم، بیمار و پيرم
بي خانمان، شهر، مجنون، بيابان

اینجا هياهو ... بي مزه، بي بو
از بس كه آدم... سر در گريبان

با دوستهايم، سگ، سبزه، كفتر
سر مي روم تا پاي خيابان

من ساكن آف-سايد حياتم
داور، سماور، در نون ميدان

گاهي بخندم، از عمق دردم 
از سستي بخت، از سختی جان

یک دست هستم، این سان که هستم
بر شاخه ی راست، سیمرغ دستان

دلسوزتانم، از بس ریا یید
"میس یو" ، "یو لوک شارپ"، " دت واز اِ گوود وان"

بر من نگاهي، كن گاه گاهي
باتري به باتري، انسان به انسان