Monday, October 24, 2016

معشوق

من فکر می کنم که این توهم که یک آدم می تواند " معشوق" باشد از اینجا نشات می گیرد که آدم ها " عاشق" بود را تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که داشتن این شدت از احساس ممکن هست و بعد تجربه ی دریافت محبت پدری/مادری را هم تجربه می کنند و به این نتیجه می رسند که دریافت این همه مهر و محبت هم ممکن است.

دل ناغافل از اینکه ساز و کارهای طبیعی و فیزیولوژیک به شیوه ای "غیرعادی" به کمک عاشق و والد می آید و به کمک معشوق نمی آید. معشوق، عادی است.

Thursday, October 20, 2016

منو می گه ها ....

حس عجیبی هست اون وقتایی که جلوی آینه می ایستی و نگاه می کنی و یک هو فکر می کنی که " ا این منم.... من" ... " من" ....

همین حس هست وقتی یک کسی با محبت صدات می کنه ... بعد یکهو می گی ا.... منو می گه ها... " من" ... 

Tuesday, October 18, 2016

گزینه ها

گاهی فکر می کنم که اگر فلان مسیر را در زندگی رفته بودم یا با فلانی فلان کرده بودم یا که فلان جور شده بود؛ چه می شد؟ 

خیلی وقت ها هم جوابش، بهترین جوابم، این میشد که: هیچی... هیچی نمی شد. زندگی می رفت جلو

Wednesday, October 12, 2016

مثلا عاشورا

یک سگ را هرچه قدر آموزش بدهید نمی تواند جای دوست و دشمن را نشان دهد. یک میمون را هم هر کار کنید، از روی تفریح نمی رود و چوب را با دندانش بگیرد و بیاورد. هر جفت شان تا اندازه ی خوبی تعریف شان مشخص است. بعضی چیزها بر رویشان کار می کند و بعضی نمی کند. آدمیزاد، همین شخص شریف بنده و شما، هم تا اندازه ای همین است. تا حدودی تعریف و خصوصیت های خاصی دارد. از خصوصیات آدمیزاد این است که تمثیل و مثال و داستان و افسانه از آن چیزهایی است که بر روی آدم کار می کند و به آدم "چیز" یاد می دهد، چه "چیز" درست یا چیز "غلط".
قصه ها از عوامل تشکیل دهنده ی فرهنگ هستند، و فرهنگ همان چیزی است که آدم ها را فراتر از انگیزه های مادی به سمت شعور متمایل می کند. مسلم که تعریف شعور از مکان به مکان و از زمان به زمان تغییر می کند اما می شود از ابزارهای فرهنگ برای ساخت آن شعور مورد نظر استفاده کرد.
شما را نمی دانم ولی من کاری به صحت تاریخی عاشورا ندارم، همان جور که کاری به صحت تاریخی شاهنامه ندارم. شما شاید خیلی بزرگ باشید و درد دل رستم و مظلومیت سیاوش برای تان معنی نداشته باشد ولی برای من این معنی را می دهد که رستم هم که باشی گاهی دلت می گیرد، این معنی را می دهد که سیاوش، مستقل از اینکه بقیه با اون چه کردند، سیاوش بود. حالا یکی بیاید و به اسم سیاوش، چاقو بکشد و خودش را و بقیه را زخمی کند، یا که به هرگونه دیوانه بازی دیگر در بیاورد، برای من چیزی از ارزش قصه ی سیاوش کم نمی شود. شاید ولی بشود به آن آدم کمک کرد. شما را نمی دانم ولی برای من امام حسین و ابوالفضل، قصه های فوق العاده ای هستند. من وقتی به این قصه فکر می کنم، کاری به قمه زدن و دیوانه بازی ندارم. من کاری به مردم آزاری بعضی از دسته های عزاداری ندارم. دیوانه بازی ها و مردم آزاری ها و توهمات به کنار، اتفاقا خیلی برایم جالب است که یک مملکت برای یک قصه، دو روز تعطیل می کنند، لباس خاص می پوشند، مراسم خاص دارند، به هم غذا می دهند و فقیر و غنی، در حالت بهینه اش، دور هم جمع می شوند. فکرش را بکن، اگر ما برای لیلی و مجنون هم مراسم می گرفتیم قشنگ نبود ؟ فکرش را بکن، بگوید در فلان کشور برای یک داستان تراژدی، مثلا برای فرهاد که تیشه را در سرش کوبید یا برای مگر ما برای شب یلدا و نوروز داستان تاریخی خاصی طلب می کنیم؟
این آخری را برای بی دین ها می گویم: دین و فرهنگ، نه که از هم مستقل باشند، ولی دقیقا هم معنا هم نیستند. این شدنی است که مراسم خوب را نگه داشت و لذت برد و بدی هایش را کنار گذاشت. شما می توانید از نوروز لذت ببرید بدون اینکه زرتشتی و یا حتی پارسی باشید. شما می توانید از نوروز لذت ببرید بدون اینکه معتقد به جامعه ی طبقاتی زمان ساسانیان و هخامنشینان باشید. شما می توانید از عاشورا به معنای خودتان، به قاموس خودتان، لذت ببرید و درگیرش بشوید و لمس ش کنید و به وسیله آن آدم بهتری بشوید، حداقل همان جوری که با یک فیلم درام یا یک قطعه موسیقی آدم بهتری می شوید، بدون آنکه مسلمان و یا شیعه باشید.
https://www.youtube.com/watch?v=-h39vHzLlpc

Monday, September 26, 2016


صبح است. سرد است. من، زنده، انسان
در کیسه ی خواب، در پشت دكان

در گیجی صبح یا ظلمت شب
مي لرزم از سر، سرماي باران

چركم، غمینم، بیمار و پيرم
بي خانمان، شهر، مجنون، بيابان

اینجا هياهو ... بي مزه، بي بو
از بس كه آدم... سر در گريبان

با دوستهايم، سگ، سبزه، كفتر
سر مي روم تا پاي خيابان

من ساكن آف-سايد حياتم
داور، سماور، در نون ميدان

گاهي بخندم، از عمق دردم 
از سستي بخت، از سختی جان

یک دست هستم، این سان که هستم
بر شاخه ی راست، سیمرغ دستان

دلسوزتانم، از بس ریا یید
"میس یو" ، "یو لوک شارپ"، " دت واز اِ گوود وان"

بر من نگاهي، كن گاه گاهي
باتري به باتري، انسان به انسان

Monday, September 19, 2016

تکه پاره گی

این سی سالگی یک پارچگی ندارد. شاید که از خصوصیات بزرگ سالی است و عنفوان ظهورش این سی سالگی. هر کس را می بینی تکه ای از جان و جامه ش گیر کرده و جا مانده سر شاخه ای، لب دیواری، بر سر میزان چندم آهنگی، در راستای منظره ای، در لبی، صورتی، دستی، آهی، بوسه ای، لماسی، خاطره ای. 

همه تا حدی در میان جمع ند و جای دیگر. آدم ها انگار قبلا به نظر حلزون بودند، می رفتند و اثری از خویش بر زمان جا می گذاشتند. امروز اما انگار به نظر پاک کن هستند، از جان شان جا می ماند قدری، و گاهی تکه ای قُلوه کن می شود. تا اینجایش زندگی است، قابل قبول است، مگر " من" کم از این کنده شدن ها شکل گرفته ام؟ سخت ش آن جاست که چشم " آدم " به آن تکه ها جا می ماند. چشم " آدم" به " من" قدیم ش باقی می ماند. تقصیر ندارد " آدم"، آن " من"ِ قدیم، آشنا تر است، در طول زمان " آدم" وقت می کند به " من" ش فکر کند و " من" ش را قدری هضم کند. این می شود که " آدم" به " من" قدیم" مانوس تر است، لاجرم به آن " من" و آن تکه هایی که کنده می شود بیشتر دل بسته است تا " من " الان. مشکل از " آدم" نیست، " زندگی" چیز دیر هضمی است. معمولا امروزِ آدم مصروف هضم کردن دیروز است، یا که پریروز، یا که دو سال و نیم پیش تر. 

در سی سالگی همه تکه پاره اند. من نمی دانم چرا، هم نفس غایب دوست ندارم. 

Saturday, September 17, 2016

شیر و لایک

آدم گاهی زیر یک چیزهایی را لایک می زند یا چیزی را به اشتراک می گذارد، به این نشانه که "این حرف حساب را می بینید؟ من هم به سبب اینکه این زیر را لایک می زنم یا به اشتراک می گذارم؛ آدم حسابی هستم." اوایل از این کار و کنندگانش، علی الخصوص وقتی خودم بودم، بدم می آمد. بعد دیدم که خوب، چه ایراد دارد؟ حداقل آدم ها سری به تایید برای آن نوشته یا فیلم یا اثر خوب تکان می دهد و شستی بالا می برند. به مثل آن پیرزنی که خریدار یوسف بود و ریسمان های کم ارزشش را آورد که مثلا با آن همه خریدار پرمایه رقابت کند و البته به این دلش راضی بود که بگویند" او هم خریدار یوسف بوده است"، حالا، در این دنیای شیر تو شیر، همین که عده ای یک حرف حسابی را هم تایید می کنند کفایت می کند.
الان می بینم که ما بالکل عادت کرده ایم به این تایید، به این کله تکان دادن، به اینکه بنشینیم یک گوشه تا کسی حرف خوبی را بزند یا به شکل کتاب بنویسد یا به شکل فیلم بسازد و ما فقط تایید کنیم و یا که آن لذت لحظه ای " شعور" را حس کنیم. هزار فیلم دیده ام، هزار کتاب خوانده ام، هزار نمایشگاه هنری رفته ام، هزار بحث فلان کرده ام، کو فایده اش؟ شده ایم پیرزنی که ریسمان ریسیدن را رها کرده و در بازار می چرخد و فقط دلش به این خوش است که اسمش جز لیست خریداران یوسف هاست. " مخاطب" بودن تنها جایگاه کوچکی است. جایگاه بی خاصیتی است. جایگاه غمگینی است.