Saturday, February 7, 2015

گریخته از جمع چهره نامگان

یک عکس عالی پیدا کرده ام، ویدیویی فوق العاده ای پیدا کرده ام، موسیقی هوش از سر بر افکنی پیدا کرده ام، مثل همین نوشته حرف مهمی پیدا کرده ام که در لحظه می خواهم به اشتراک بگذارمشان.

قبل از زدن دگمه ی پست از خودم می پرسم: چرا؟ 

و بعد.

شرح حالی در انزوای اجباری

من مادر بزرگی داشتم که مادر جان و یا " ننه ذبیح" صدایش می کردیم و در حوالی 13 سالگی من به رحمت خدا رفت. از این مادربزرگ چند خاطره برایم مانده است و همه اش مبتنی بر شرایط سخت پیری است. یکی اش این است که یک روز در میان با مادرم تلفنی صحبت می کرد و مادرم با او حوصله بسیار می کرد. پیرزن حوصله اش سخت سر می رفت، خلقش سخت بود و تنگ هم می شد، سلامت جسمانی چندانی هم نداشت، بر روی زمین به مثل کودکان حرکت می کرد، سوادی هم نداشت، دوستی هم نداشت. تصویری از او دارم که یک روز با ماشین از جلوی خانه اش می رفتیم و دیدم که دم در بر روی زمین نشسته است، پارچه ای به مناسبت روسری بر روی سرش انداخته و و با چشمانی منتظر به عابرین پیاده رو نگاه می کند. با من بسیار مهربان بود. خدایش بیامرزد. نقل اصلی حرفم چیز دیگری است. 

این ده روز گذشته به مناسبت یک عملیات اصلاحی در پایم، زمین گیر و خانه-مان شده ام. برکت دارویی و غذایی ام تکمیل بوده،  خدایگان خیر بسیار بدهد به دوستانم که از دوستی شرمنده ام کردند. همیشه در دسترس بودند و همیشه منتظر به کمک. به دلیل مصرف مسکن جات، چندان توان کار نداشتم ولی عمو سام برکت بدهد به نت-فلیکس که این مدت سرم را خوب گرم کرد. غذا و دارو تکمیل، سرگرمی هم تکمیل، سلامتی هم به سمت کمال و بی هیچ نگرانی،  ولی از این ها که بگذریم چیزی حوصله ام را به طرز سختی سر می برد.

زمان چندان طولانی هم نبود. نصفش را که خواب و منگ از درد یا که از بی دردی بودم. یکی دو تا از دوستانم حداقل با پیغام های نوشتاری با من در تماس بودند، مهربان مادر هم که هر روز حداقل یک بار جویای احوالم بود. با این حال، این بسته بودن و یا که نداشتن گزینه ای برای داشتن ارتباط انسانی، و یا بدون آنکه بخواهم درام قضیه را زیاد کنم: هرچه که بود، دلم را به طرز عحیبی خسته کرد و جلوه ی جدیدی از تنهایی را نشانم داد. فکرش را بکن، اگر قرار بود که نگران ابتداییات زندگی می بودم یا که امکان خواندن و نوشتن و تماشا کردن نداشتم، چقدر سخت تر می شد...

همه ی اینها من را به یاد " مادرجان" می اندازد. گویی الان میفهمم که چرا پیرزن اینقدر بی حوصله می شد، و چقدر این سر زدن های یک روز در میان و این تلفن های یک روز در میان برایش مهم بود. چرا زنگ می زد و می پرسید که آیا مادرت از خانه خارج شد که به من سر بزند... چرا اینقدر چشم انتظار بود... چشم انتظار چه بود... چرا این قدر در خیالش واقعیت ها به هم آمیخته می شد. ارتباط انسانی- حتی از نوع قدم زدن در خیابانی پر از غریبه ها و پرسیدن قیمت و سلام کردن به راننده اتوبوس- خودش مسکن عظیمی برای تحمل درد بودن است و نداشتن این مسکن، فشار عظیمی به آدم می آورد. [ البته که این وسط حرف ازخود-آگاهی هم می شود زد و ازخود پرسید که چرا اینجور است.]

نتیجه ی سرراست این نوشته این است که اگر کسی را در خانواده یا نزدیکان دارید که از شنیدن صدای تلفن شما به طرز عجیبی خوشحال میشود، مرتب زنگش بزنید. این را نه به عنوان یک اصل اخلاقی که به عنوان حرکتی کاملا خودخواهانه می گویم. بعدها وقتی که خودتان در آن حال " انزوای اجباری" قرار گرفتید، می فهمید که چقدر دلی را خوشحال کرده اید. همین قدر که بدانید این گفتگو " درصدی از اعمال زنده مانی روزمره" آن فرد است  اهمیت قضیه را نشان می دهد. این پست را فی الواقع برای یادآوری به خودم می نویسم. 


پی نوشت: طی کردن پروسه ی درمانی مذکور، هرچند پیش پا افتاده و ساده، تجربه ای غرورشکن - humbling - بود. لحظه ای که لباسها را از زیر و بالا در میاوری و با لباس کفن مانندی روی یک تخت می خوابی و یکی دو لوله اویزان ت میکنند، انگار که آرام آرام چیزی عوض می شود، به مانند دفعه ی اولی که قطعه ای در ماشینن نویت را به سبب استهلاک عوض می کنی، باورت میشود که این به خرج افتادن ها برای ماشین نوی من هم اتفاق می افتد. ماشینی که حتی اگر قطعات یدکی اش موجود باشد، دیگر ولی امکان خرید و فروش ش نیست.

پی نوشت دو: صد البته که این نوشته برای شخص من و با توجه به کوتاه بودن این زمان چیزی بیشتر از یک چیز-ناله نیست! تجربه اش اما مزه ی عجیبی داشت. 

Thursday, February 5, 2015

در یکی از آن اعصار بارانی

واج آرايي چيست؟ 
تصويري  كه از باران ترسيم مي كند
شُر شُر ناودان خاطره.

Wednesday, January 28, 2015

پر از دود و آتش، 
سيگاري مرا چشم در چشم تو مي كشد، 
 پيش آن اقيانوس آرامي.



Monday, January 26, 2015

بارقه های نقره ای رنگ امید

فیلم silver linings playbook را همین الان دیدم و خاصیت یکتایی برای من داشت. سهل ممتنع بود. درعین حال که لحظه به لحظه اش را از اعماق جانم حس می کردم، هیچ ایده ای نداشتم که فیلم قرار است چگونه پیش برود. شاید نوع فیلم سازی اش چنین بوده ولی خوب، من دوست دارم فکر کنم که آن چنان با شخصیت فیلم و فضای فیلم همزاد پنداری میکنم که همان جور که در لحظه از آینده ی خودم هیچ ایده ای ندارم، از جلو رفت این فیلم هم هیچ ایده ای نداشتم. 

تمام فیلم در لحظه ی " الان " برای من اتفاق افتاد، انگار داستانش و پایانش هیچ مهم نبود، انگارفقط نشستم و فریم به فریمِ فیلم را دیدم و مفتون فریم ها شدم، انگار که برایم آینه بودند. تنها فیلم دیگری که چنین حسی بهش داشتم املی پولن بود.


Sunday, January 25, 2015

آیین

به همراه تردیدهایم
در میان ایمان ها معشوقی یافته ایم
آیینِِ به-رحم-آیی

Saturday, January 24, 2015

یوگا برای گرفتگی های تاریخی

آنهایی که مثل بنده برای دفعه ی اول یا بعد از مدت زیادی به یوگا رو آورده اند احتمالا با بنده موافق خواهند بود که یوگا مفاصلی از بدن را کش می آورد که ما سابق بر آن اصلا از وجودش خبر نداشته ایم، انگار قولنجی را بگیرد که زندگی با وجودش پیش می رفته ولی وقتی می شکنندش، ناگهان رفع می شود و در همان لحظه، شناخته هم می شود. 

این قولنج ها به مثل یک گرفتگی تاریخی در جایی مخفی اند. یوگا ولی این گرفتگی را، که سال ها بی صدا در جانِ مفصلی می زیسته اند و می توانند سال های دیگر هم به همین منوال جایی به روی رگی از جان بنشینند، پیدا می کند و مفصل ناشناخته را آرام ولی محکم می کشد تا آن گرفتگی را به سطح می آورد. بعدش، در ابتدا مفاصل درد عمیقی دارند، انگار که با تازه شدن خاطرات این خستگی تاریخی آن مفاصل هم یک باره و همین الان دچار "تعب "شده اند. حس این تعب به مثل یک عزاداری عقب افتاده از جایی در عمق شعله می کشد. بعدش که این شعله کمی می نشیند، تازه فاز " گیجی" شروع می شود. به مثل اینکه آن قولنج برای خودش جایی باز کرده بوده است و الان که کمی برطرف شده، جایش خالی مانده و مفصل مربوطه نمی داند با این جای اضافه چه کار کند. انگار مفصل بدون قولنج دچار بحران هویت می شود. زمان باید سپری بشود تا گیجی آرام آرام برود و همه چیز عادی بشود. بعدش، اگر دوباره قولنج تازه ای اضافه نشود، می شود دوباره یوگا کرد و بعدش تعب و بعدش گیجی و به همین منوال ادامه داد. شاید که راندهای متعددی از یوگا-تعب-گیجی لازم باشد تا آن قولنج های قدیمی باز بشوند.

من فکر می کنم که مفاصل آدم می توانند به این خستگی ها " عادت" هم کنند و در پی حفظ وضع موجود سالها با این قولنج ها برود و بیایید و حتی وقتی فرصت رهایی دارد، بی خیال باز کردنشان بشود. آدم می تواند جایی در درونش آرام با ناخودآگاهش حساب کتاب کند که اصلا چه لزومی دارد که وضع این آرامِ قولنج-زده را رها کنم و به دنبال سه گانه ی یوگا-تعب-گیجی بروم و خودم را به دردسر بیاندازم. به همین منوال ناخودآگاه است که قولنج ها می توانند آن قدر بمانند که بخشی از هویت آدم بشوند.

این همه لاطلات بافتم که بگویم امثال این کلاژ موسیقیایی، که اکثرتان احتمالا تا الان شنیده اید، شاید بتوانند با قولنج  حافظه ی تاریخی این سی چهل سال اخیر ما یوگا را بکند، و قولنج هایی را کش بیاورد که ما حتی خبر نداریم که بوده اند. نمی دانم که چه باید کرد ولی میدانم که این یوگاها از آن قولنج ها خبرهای حزین، داغ و گاه اشک آلودی دارند، حداقلش خبری از وجود گرفتگی های زیادی می دهد که ما در حال عادی به آن چندان آگاه نیستیم. به نظرم خوب است که آدم به گرفتگی های خودش آگاه باشد.