Saturday, January 24, 2015

یوگا برای گرفتگی های تاریخی

آنهایی که مثل بنده برای دفعه ی اول یا بعد از مدت زیادی به یوگا رو آورده اند احتمالا با بنده موافق خواهند بود که یوگا مفاصلی از بدن را کش می آورد که ما سابق بر آن اصلا از وجودش خبر نداشته ایم، انگار قولنجی را بگیرد که زندگی با وجودش پیش می رفته ولی وقتی می شکنندش، ناگهان رفع می شود و در همان لحظه، شناخته هم می شود. 

این قولنج ها به مثل یک گرفتگی تاریخی در جایی مخفی اند. یوگا ولی این گرفتگی را، که سال ها بی صدا در جانِ مفصلی می زیسته اند و می توانند سال های دیگر هم به همین منوال جایی به روی رگی از جان بنشینند، پیدا می کند و مفصل ناشناخته را آرام ولی محکم می کشد تا آن گرفتگی را به سطح می آورد. بعدش، در ابتدا مفاصل درد عمیقی دارند، انگار که با تازه شدن خاطرات این خستگی تاریخی آن مفاصل هم یک باره و همین الان دچار "تعب "شده اند. حس این تعب به مثل یک عزاداری عقب افتاده از جایی در عمق شعله می کشد. بعدش که این شعله کمی می نشیند، تازه فاز " گیجی" شروع می شود. به مثل اینکه آن قولنج برای خودش جایی باز کرده بوده است و الان که کمی برطرف شده، جایش خالی مانده و مفصل مربوطه نمی داند با این جای اضافه چه کار کند. انگار مفصل بدون قولنج دچار بحران هویت می شود. زمان باید سپری بشود تا گیجی آرام آرام برود و همه چیز عادی بشود. بعدش، اگر دوباره قولنج تازه ای اضافه نشود، می شود دوباره یوگا کرد و بعدش تعب و بعدش گیجی و به همین منوال ادامه داد. شاید که راندهای متعددی از یوگا-تعب-گیجی لازم باشد تا آن قولنج های قدیمی باز بشوند.

من فکر می کنم که مفاصل آدم می توانند به این خستگی ها " عادت" هم کنند و در پی حفظ وضع موجود سالها با این قولنج ها برود و بیایید و حتی وقتی فرصت رهایی دارد، بی خیال باز کردنشان بشود. آدم می تواند جایی در درونش آرام با ناخودآگاهش حساب کتاب کند که اصلا چه لزومی دارد که وضع این آرامِ قولنج-زده را رها کنم و به دنبال سه گانه ی یوگا-تعب-گیجی بروم و خودم را به دردسر بیاندازم. به همین منوال ناخودآگاه است که قولنج ها می توانند آن قدر بمانند که بخشی از هویت آدم بشوند.

این همه لاطلات بافتم که بگویم امثال این کلاژ موسیقیایی، که اکثرتان احتمالا تا الان شنیده اید، شاید بتوانند با قولنج  حافظه ی تاریخی این سی چهل سال اخیر ما یوگا را بکند، و قولنج هایی را کش بیاورد که ما حتی خبر نداریم که بوده اند. نمی دانم که چه باید کرد ولی میدانم که این یوگاها از آن قولنج ها خبرهای حزین، داغ و گاه اشک آلودی دارند، حداقلش خبری از وجود گرفتگی های زیادی می دهد که ما در حال عادی به آن چندان آگاه نیستیم. به نظرم خوب است که آدم به گرفتگی های خودش آگاه باشد.


No comments:

Post a Comment