Monday, January 26, 2015

بارقه های نقره ای رنگ امید

فیلم silver linings playbook را همین الان دیدم و خاصیت یکتایی برای من داشت. سهل ممتنع بود. درعین حال که لحظه به لحظه اش را از اعماق جانم حس می کردم، هیچ ایده ای نداشتم که فیلم قرار است چگونه پیش برود. شاید نوع فیلم سازی اش چنین بوده ولی خوب، من دوست دارم فکر کنم که آن چنان با شخصیت فیلم و فضای فیلم همزاد پنداری میکنم که همان جور که در لحظه از آینده ی خودم هیچ ایده ای ندارم، از جلو رفت این فیلم هم هیچ ایده ای نداشتم. 

تمام فیلم در لحظه ی " الان " برای من اتفاق افتاد، انگار داستانش و پایانش هیچ مهم نبود، انگارفقط نشستم و فریم به فریمِ فیلم را دیدم و مفتون فریم ها شدم، انگار که برایم آینه بودند. تنها فیلم دیگری که چنین حسی بهش داشتم املی پولن بود.


No comments:

Post a Comment