Wednesday, January 28, 2015

پر از دود و آتش، 
سيگاري مرا چشم در چشم تو مي كشد، 
 پيش آن اقيانوس آرامي.



Monday, January 26, 2015

بارقه های نقره ای رنگ امید

فیلم silver linings playbook را همین الان دیدم و خاصیت یکتایی برای من داشت. سهل ممتنع بود. درعین حال که لحظه به لحظه اش را از اعماق جانم حس می کردم، هیچ ایده ای نداشتم که فیلم قرار است چگونه پیش برود. شاید نوع فیلم سازی اش چنین بوده ولی خوب، من دوست دارم فکر کنم که آن چنان با شخصیت فیلم و فضای فیلم همزاد پنداری میکنم که همان جور که در لحظه از آینده ی خودم هیچ ایده ای ندارم، از جلو رفت این فیلم هم هیچ ایده ای نداشتم. 

تمام فیلم در لحظه ی " الان " برای من اتفاق افتاد، انگار داستانش و پایانش هیچ مهم نبود، انگارفقط نشستم و فریم به فریمِ فیلم را دیدم و مفتون فریم ها شدم، انگار که برایم آینه بودند. تنها فیلم دیگری که چنین حسی بهش داشتم املی پولن بود.


Sunday, January 25, 2015

آیین

به همراه تردیدهایم
در میان ایمان ها معشوقی یافته ایم
آیینِِ به-رحم-آیی

Saturday, January 24, 2015

یوگا برای گرفتگی های تاریخی

آنهایی که مثل بنده برای دفعه ی اول یا بعد از مدت زیادی به یوگا رو آورده اند احتمالا با بنده موافق خواهند بود که یوگا مفاصلی از بدن را کش می آورد که ما سابق بر آن اصلا از وجودش خبر نداشته ایم، انگار قولنجی را بگیرد که زندگی با وجودش پیش می رفته ولی وقتی می شکنندش، ناگهان رفع می شود و در همان لحظه، شناخته هم می شود. 

این قولنج ها به مثل یک گرفتگی تاریخی در جایی مخفی اند. یوگا ولی این گرفتگی را، که سال ها بی صدا در جانِ مفصلی می زیسته اند و می توانند سال های دیگر هم به همین منوال جایی به روی رگی از جان بنشینند، پیدا می کند و مفصل ناشناخته را آرام ولی محکم می کشد تا آن گرفتگی را به سطح می آورد. بعدش، در ابتدا مفاصل درد عمیقی دارند، انگار که با تازه شدن خاطرات این خستگی تاریخی آن مفاصل هم یک باره و همین الان دچار "تعب "شده اند. حس این تعب به مثل یک عزاداری عقب افتاده از جایی در عمق شعله می کشد. بعدش که این شعله کمی می نشیند، تازه فاز " گیجی" شروع می شود. به مثل اینکه آن قولنج برای خودش جایی باز کرده بوده است و الان که کمی برطرف شده، جایش خالی مانده و مفصل مربوطه نمی داند با این جای اضافه چه کار کند. انگار مفصل بدون قولنج دچار بحران هویت می شود. زمان باید سپری بشود تا گیجی آرام آرام برود و همه چیز عادی بشود. بعدش، اگر دوباره قولنج تازه ای اضافه نشود، می شود دوباره یوگا کرد و بعدش تعب و بعدش گیجی و به همین منوال ادامه داد. شاید که راندهای متعددی از یوگا-تعب-گیجی لازم باشد تا آن قولنج های قدیمی باز بشوند.

من فکر می کنم که مفاصل آدم می توانند به این خستگی ها " عادت" هم کنند و در پی حفظ وضع موجود سالها با این قولنج ها برود و بیایید و حتی وقتی فرصت رهایی دارد، بی خیال باز کردنشان بشود. آدم می تواند جایی در درونش آرام با ناخودآگاهش حساب کتاب کند که اصلا چه لزومی دارد که وضع این آرامِ قولنج-زده را رها کنم و به دنبال سه گانه ی یوگا-تعب-گیجی بروم و خودم را به دردسر بیاندازم. به همین منوال ناخودآگاه است که قولنج ها می توانند آن قدر بمانند که بخشی از هویت آدم بشوند.

این همه لاطلات بافتم که بگویم امثال این کلاژ موسیقیایی، که اکثرتان احتمالا تا الان شنیده اید، شاید بتوانند با قولنج  حافظه ی تاریخی این سی چهل سال اخیر ما یوگا را بکند، و قولنج هایی را کش بیاورد که ما حتی خبر نداریم که بوده اند. نمی دانم که چه باید کرد ولی میدانم که این یوگاها از آن قولنج ها خبرهای حزین، داغ و گاه اشک آلودی دارند، حداقلش خبری از وجود گرفتگی های زیادی می دهد که ما در حال عادی به آن چندان آگاه نیستیم. به نظرم خوب است که آدم به گرفتگی های خودش آگاه باشد.


Friday, January 23, 2015

با گذر زمان

جایی بپرسند: آیا با گذر زمان " تمام " زخم ها خوب می شوند؟

به جای جواب می شود نوشت:

با گذر زمان تمام زخم ها " خوب" می شوند. 

Monday, January 19, 2015

ردی از سکوت-تماشا بر سکوت- تماشا

آخوند را کسی تعریف کنیم که یک حرف را به هزار شیوه ی ممکن تکرار می کند و الزاما برای حرفش اثباتی ندارد و حرفش در بهترین حالت ممکن است " میک سنس" کند. با این تعریف، من به شخصه اخوندکی هستم. 

داشتم فکر می کردم، و حضور کلامی عزیزی هم کاتالیزور این بحث شد، که چرا اینقدر درگیری با مفاهیم دارم. مثلا سر همین " سکوت" یا که " مشاهده " یا غیره. به مثل اینهایی که طرفدار وحشتناک یک تیم هستند و از کف پا تا به سرشان رنگ آن تیم است، و فکر و ذکر و خواب و بیداری شان فلان تیم است، هرجای زندگی من پا بگذاریم، اثری از آثار این فکر کردن و فلسفه/شیوه/منطقی که در لحظه بدان نزدیکم مشاهده می شود. افراد دیگری هم همین طور هستند. چرا این طور است؟ چرا تنها فرق من با آن طرفدار فوتبال، که شاید به قدری به دیده حقارت هم به او نگاه کنم، فقط "موضوع" و " ورودی" است ولی الگوریتم همان است؟

در خودم که نگاه می کنم دو چیز ثابت مانده است

 اول: مهربانی است. من مهربانی دیده ام و به همین دلیل مهربانی می کنم ( چون گویی که از انتخاب من خارج است و من برای رسیدن به اش، تغییری نکرده ام) آن را برای خودم فضیلتی نمی دانم. به قول دیگر، من رحم دارم و رحم ام بر فلسفه ام می چربد. با  تشکر از افرادی که در کودکی دور و بر من بودند. 

دوم: درگیری شدید شخصی با یک طرز فکر در لحظه. تقریبا در تمام زندگی ی بزرگسالانه ام ( مثلا بگو بعد از 16 سالگی) همیشه مفتون " چیزی"بوده ام. از درگیر فیزیک و کنکور بودن بگیر تا دین و تاریخ و آدم و الان هم، روانشناسی و دقیق تر بخواهم بگویم: سکوت و تماشا.

تمام این دوران های مفتونی هم از یک الگوی( پترن) مشخصی تبعیت می کردند. ابتدا با تردید می آیند و فقط " جالب" ند بعد مسایل به ظاهر حل نشدنی را حل می کنند و به اوج می رسیدند و من همه چیز را از دید آنها می بینم و تمام فکر و ذکرم آن است و هرکس که از آن بی خبر است، من بر خودم فرض می دانم که اگر دوست دارد این مطالب را به او منتقل کنم. بعدتر اما، رشد بهبود زندگی که ناشی از آن دانستن بود آرام آرام کند می شود. سوال ها/دردهایی که نمی توانند از این مفتون بودن به پاسخی/مرهمی/درمانی برسند، به مثل جزیره هایی که در پس سیل-آب بیرون می مانند، هویدا می شوند. آرام آرام انگار " ایمان"م را به ایشان از دست می دهم، انگار دیگر نمی توانند آن لذت سابق را بدهند. به مثل بتی که باید شکستش، می شکنمش. بعدتر اما به صلح با او برمیگردم. انگار خوبش را و دوستی اش را نگه می دارم ولی " ایمان" و مفتون بودن را با خودم می برم تا بعدتر درجای دیگری مستقر کنم.

(  بماند که من در لحظه فکر می کنم که تمام آن شیدایی های سابق از جنس مرهم بودند و این سکوت-تماشا از جنس درمان. نمی دانم آن وقتی که در مورد، مثلا، تاریخ می خوانم ازم همین سوال را می کردند چه جوابی می دادم. آیا آن وقت تاریخ هم به نظرم از جنس " درمان " بود؟ نمی دانم. )

درگیری الانم خیلی با این که همیشه این دوران مفتون-شیدایی را می گذرانم نیست. این منم. این مدل " غرق شدن و سپس آنگاه به ساحل رسیدن" را در دوستان دیگری هم دیده ام. بد هم نیست. راه بهتری هم نمی شناسم. تا غرق نشوم انگار عمق قضیه را نمی بینم، ضعف های داستان را هم نخواهم دید. ولی خوب، به غیر این چند سوال دیگر از خودم دارم:

1: چه می شود که من انگار " باید" در چیزی غرق شوم. نمی شود چیزی خوب باشد و در ساحل ش راه رفت؟

2: چرا انگار همیشه باید " چیزی " باشد. همیشه باید انگار فکرو فلسفه ای، کسی، هدفی، وجود داشته باشد. انگار این سگ درون باید همیشه بازی بکند. بقیه هم می گویند " خوب است الان سر خودت را به درس و کار گرم کن". چرا نمی شود که هیچ " چیز" ی نباشد؟ نه فکری نه فلسفه ای نه هدفی نه الزامی کسی و نه دردی. یک زمانی از کتاب خواندن فارغ التحصیل شدم، آیا نمی شود که روزی از " چیز " فارغ التحصیل بشوم؟ 

3: آیا چاقو دسته اش را می برد؟ آیا می شود که با هر یک از این " چیزها"  حدود و قصور توانایی ادراک و آرامش آن چیز را شناخت ؟ آیا معقول است که بت را که شکستم تبر را بر دوش بت بزرگ بگذارم؟

4: ترس، در میانه ی این همه قافیه ی ناجور، کجا فرود می آید؟ 

5: من، که تکه پاره ام، که هر بخشی از خودم را وامدار یکی از این " چیزها" هستم، مستقل ازاین چیزها، کی ام؟ 

6: این اخری دانستن ش فایده خاصی برای من ندارد ولی خوب، از روی کنجکاوی: این همه آدم که عادی زندگی میکنند، دقیقا چه کار می کنند؟ " چیز" دارند؟  " چیز " شان کجایشان، کجای زندگی شان، است؟ 

Sunday, January 11, 2015

آن ناگهانی ها

آدم ها را که ببینید، هر کدام شان یک جایی ناگهانی تابع شان " شکسته " شده است، جهیده است، به عبارتی پخته شده اند. وقتی فکر می کنی یادت می آید که یک وقت ناگهان دیدی که موهایش سفید شده یا که ریخته یا صورتش چیزی دارد که سابق بر این نداشت. 

هر آرشه ای که بر این کما کشیده می شود، نخی از آرشه و گردی از کمان کم می شود. ما با دور تند می بینیم ش و نمی فهمیم. کمان و آرشه اما هر سه لا چنگ را به قدر یک میزان کامل، اگر نه بیشتر، درک می کنند. ما آهنگ زندگی شان را می شنویم، آنها زندگی آهنگ شان را زیست می کنند. خوب که نگاه کنی، هر کمانچه بعد از هر آن آهنگ، به طور ناگهانی، یک پله پیر تر شده است. 

واحد عمر" ناگهانی" است. آدم ها، ناگهانی ناگهانی پیر می شوند.