در اینکه عده ای قابل توجهی از زنان حقوق انسانی تاریخی شان نقض شده و هنوز می شود شکی نیست. هر کس ممکن است خط " حق " را یک جا بگذارد ولی به احتساب اکثر ادم ها این خط هرجا که باشند حقوق خانم ها ضایع شده است. این یک شروع درست، برای آنکه حرف اصلی ام را بزنم.
آنچه این وسط گم می شود، احترام انسانی به آن مردهایی است که حداقل خوداگاهانه می خواهند منصف و آگاه باشند و حقوق سایر انسان ها، از جمله خانم ها، را رعایت کنند. حمایت از حقوق زنان، گاهی، تبدیل می شود به جنگ و یا بی توجهی به حقوق مردان. این داستان از سمت رسانه ها و آدم های جوگیر به قدری شدید می شود که من نوعی، مردی که می خواهد منصف باشد، می بیند که برای آنکه زندگی متعادلی داشته باشد، چاره ای ندارد جز آنکه گاردش را بالا بیاورد و در وضعیت دفاعی قرار بگیرد و خوب... گاهی حمله بهترین دفاع است.
سوال این است که خوب پس چه باید کرد تا تعادل برقرار شود؟ من هیچ جواب راست و مستقیمی برای حل تمام بی عدالتی ها، اعم از مردانه و زنانه، اش ندارم ولی این را می دانم که حداقل آن هایی که در جبهه ی دفاع از حق هستند، اعم از زن و مرد، می توانند دفاع از حق را به طور متوازن انجام بدهند. شما چند مرد را می شناسید که حداقل در کلام از حقوق زن ها حمایت کند؟ ( اینکه خیلی وقت ها فقط در حرف است از دو طرف این معادله حذف می شود.) حالا چند خانم را می شناسید که حداقل در کلام از حقوق مردها حمایت می کنند؟ جالب تر اینکه به شخصه متواترا این مضمون را از خانم های متفکر! شنیده ام که " اینقدر به خانم ها ظلم شده است، حالا بگذار کمی به آن طرف ظلم بشود... طوری نمی شود"، حال آنکه این دینامیکِ ظلم است که باید در جایی متوقف بشود. برای همین است که یک فرد، چه مرد و چه زن، حتی به دلایل کاملا خودخواهانه و فردگرایانه می بایست که علیه ظلم چه بر علیه هم جنسان ش و چه بر علیه اهالی جنس مخالف عکس العمل نشان بدهد.
این صحبت ها در فاز اجتماعی این قضیه متین، لکن یک فاز فردی هم وجود دارد که چه بسا اهمیتش از فاز اجتماعی داستان بیشتر باشد. من به شخصه مدتی پیش متوجه شدم که در ارزش هایم یک " مرد شرمنده " هستم، به این معنا که گویی از مرد بودنم و حافظه ی تاریخی آن به طرزی منفی شرمنده بوده ام و یا هستم. برای شفاف سازی این را بگویم که این اتفاق فی الواقع خیلی قبل تر از آمدنم به آمریکا اتفاق افتاد. ریشه ش به زمانی برمی گردد که من، علی رغم علاقه ی آن زمانم به دین، از خواندن بعضی متون دینی به تعجب و غم فرو می رفتم و هیچ راهی برای توجیه درست و عاقلانه ی بعضی حرف ها پیدا نمی کردم. این احساسات البته در کنار سایر مطالعات و مشاهدات، شکل گرفت و تبدیل به یک مجموعه ی رفتار در من شد. خلاصه اش این است که مجموعه ارزش هایی در من شکل گرفت که حول و حوش این بود که اطمینان پیدا کنم که حق هیچ خانمی، علی الخصوص در ارتباط نزدیک، را زیر پا نمی گذارم. این درجه ی اطمینان به قدری بالا تنظیم شده بود که قرار بود این اطمینان به " هر قیمتی" کسب بشود، حتی اگر این قیمت مظلوم واقع شدن خودم باشد. بعدتر متوجه شدم که این قضیه در غرب در حدود 30 - 40 سال پیش یک پدیده ی اجتماعی بوده است و ما فی الواقع دیر رسیده ایم! بنابراین دقیق تر این است که بگویم من یک " مرد خاورمیانه ای شرمنده" هستم که نسبتا آگاه به مسیولیت های فردی و اجتماعی ام و نسبتا ناآگاه به حقوق فردی و اجتماعی ام هستم.
مسلم که نمی شود بخش فردی و اجتماعی این پدیده را از هم جدا کرد، با این حال امیدوارم که همین آگاهی منجر به تغییرات مثبت در جهت بهتر شدن ارزش های فردی و رفتارهای اجتماعی م بشود.
سوال این است که خوب پس چه باید کرد تا تعادل برقرار شود؟ من هیچ جواب راست و مستقیمی برای حل تمام بی عدالتی ها، اعم از مردانه و زنانه، اش ندارم ولی این را می دانم که حداقل آن هایی که در جبهه ی دفاع از حق هستند، اعم از زن و مرد، می توانند دفاع از حق را به طور متوازن انجام بدهند. شما چند مرد را می شناسید که حداقل در کلام از حقوق زن ها حمایت کند؟ ( اینکه خیلی وقت ها فقط در حرف است از دو طرف این معادله حذف می شود.) حالا چند خانم را می شناسید که حداقل در کلام از حقوق مردها حمایت می کنند؟ جالب تر اینکه به شخصه متواترا این مضمون را از خانم های متفکر! شنیده ام که " اینقدر به خانم ها ظلم شده است، حالا بگذار کمی به آن طرف ظلم بشود... طوری نمی شود"، حال آنکه این دینامیکِ ظلم است که باید در جایی متوقف بشود. برای همین است که یک فرد، چه مرد و چه زن، حتی به دلایل کاملا خودخواهانه و فردگرایانه می بایست که علیه ظلم چه بر علیه هم جنسان ش و چه بر علیه اهالی جنس مخالف عکس العمل نشان بدهد.
این صحبت ها در فاز اجتماعی این قضیه متین، لکن یک فاز فردی هم وجود دارد که چه بسا اهمیتش از فاز اجتماعی داستان بیشتر باشد. من به شخصه مدتی پیش متوجه شدم که در ارزش هایم یک " مرد شرمنده " هستم، به این معنا که گویی از مرد بودنم و حافظه ی تاریخی آن به طرزی منفی شرمنده بوده ام و یا هستم. برای شفاف سازی این را بگویم که این اتفاق فی الواقع خیلی قبل تر از آمدنم به آمریکا اتفاق افتاد. ریشه ش به زمانی برمی گردد که من، علی رغم علاقه ی آن زمانم به دین، از خواندن بعضی متون دینی به تعجب و غم فرو می رفتم و هیچ راهی برای توجیه درست و عاقلانه ی بعضی حرف ها پیدا نمی کردم. این احساسات البته در کنار سایر مطالعات و مشاهدات، شکل گرفت و تبدیل به یک مجموعه ی رفتار در من شد. خلاصه اش این است که مجموعه ارزش هایی در من شکل گرفت که حول و حوش این بود که اطمینان پیدا کنم که حق هیچ خانمی، علی الخصوص در ارتباط نزدیک، را زیر پا نمی گذارم. این درجه ی اطمینان به قدری بالا تنظیم شده بود که قرار بود این اطمینان به " هر قیمتی" کسب بشود، حتی اگر این قیمت مظلوم واقع شدن خودم باشد. بعدتر متوجه شدم که این قضیه در غرب در حدود 30 - 40 سال پیش یک پدیده ی اجتماعی بوده است و ما فی الواقع دیر رسیده ایم! بنابراین دقیق تر این است که بگویم من یک " مرد خاورمیانه ای شرمنده" هستم که نسبتا آگاه به مسیولیت های فردی و اجتماعی ام و نسبتا ناآگاه به حقوق فردی و اجتماعی ام هستم.
مسلم که نمی شود بخش فردی و اجتماعی این پدیده را از هم جدا کرد، با این حال امیدوارم که همین آگاهی منجر به تغییرات مثبت در جهت بهتر شدن ارزش های فردی و رفتارهای اجتماعی م بشود.