این روزها، "نوشتن یا ننوشتن؟ مسیله این است! " بعد از قریب به هفت هشت سال، احساس نوشتن می کنم. با این حال به مثل عکاسی که حیفش می آید لطافت تماشای مستقیم منظره ای زیبا را رها کند و به پشت لنز برود، من هم دلم نمی آید که تماشا، احساس مستقیم و درونی سازی ادراکات، را فدای ابراز کنم. واقعیت این است که شفافیت هر مفهوم با ابرازش یکی چند پرده کمتر می شود. ابراز و کلام و توصیف، احساسات را دستخوش تغییر و ناصافی می کند و تجربه را از حالت مجردش به حالتی ابراز شده و قابل دست مالی تغییر می دهد. به قول دیگر،" ابراز کردن، خر است" و " نوشتن جان کندن است".
خلاصه ی این حرف این است که بر اثر سال های سکوت، هنوز هم اگر کیفیت مشاهده ای از حدی بالاتر باشد، دلم نمی اید که با بیان و ابرازش برای سایرین، عظمت و زیبایی آن احساس را از بین ش ببرم. بنابراین، خیلی خودخواهانه برای خودم نگه اش می دارم که هم لذتش را ببرم و هم زحمت نوشتن ش را نبرم. البته که مرتبا وسوسه ی ابراز در میان است و سیخ می زند. یک جورهایی برای خودم، نمی دانم چرا، مسیولیتی برای نوشتن احساس می کنم. انگار این جز وظایف من در این دنیا است که اگر نکنم، چیزی را ناقض گذاشته ام و کارم را انجام نداده ام.
ایها الناس، شایسته که از آنانی که واقعا می نویسند متشکر باشیم . ایشان عیش تنهایی احساس کردنشان را منقص می کنند تا چیزی را با ما به اشتراک بگذارند و " دامنی پر کنند هدیه ی اصحاب را ". اینان بعضی شان آنقدر به ابراز معتادند که شفاف ترین زیبایی های ادراک مستقیم و بی حرف را فدای ابراز و به طبع ش، فدای برداشت آزاد مخاطب می کنند. در عین حال هم، در کفِ تمام آن احساساتی باشیم که از فرط عظمت و زیبایی، مشاهده-گر چنانمفتون تجربه شده است که دامنش از دست رفته و چیزی ابراز نکرده است. به قول خودمانی، در کف آن کتاب های که تنها-خوانده-شده و هیچ گاه-نوشته-نشده ی بنی بشر باشیم. فی الواقع هیچ فیلم و کتابی حتی به نزدیکی عظمت داستان های واقعی نمی رسند.
خلاصه ی این حرف این است که بر اثر سال های سکوت، هنوز هم اگر کیفیت مشاهده ای از حدی بالاتر باشد، دلم نمی اید که با بیان و ابرازش برای سایرین، عظمت و زیبایی آن احساس را از بین ش ببرم. بنابراین، خیلی خودخواهانه برای خودم نگه اش می دارم که هم لذتش را ببرم و هم زحمت نوشتن ش را نبرم. البته که مرتبا وسوسه ی ابراز در میان است و سیخ می زند. یک جورهایی برای خودم، نمی دانم چرا، مسیولیتی برای نوشتن احساس می کنم. انگار این جز وظایف من در این دنیا است که اگر نکنم، چیزی را ناقض گذاشته ام و کارم را انجام نداده ام.
ایها الناس، شایسته که از آنانی که واقعا می نویسند متشکر باشیم . ایشان عیش تنهایی احساس کردنشان را منقص می کنند تا چیزی را با ما به اشتراک بگذارند و " دامنی پر کنند هدیه ی اصحاب را ". اینان بعضی شان آنقدر به ابراز معتادند که شفاف ترین زیبایی های ادراک مستقیم و بی حرف را فدای ابراز و به طبع ش، فدای برداشت آزاد مخاطب می کنند. در عین حال هم، در کفِ تمام آن احساساتی باشیم که از فرط عظمت و زیبایی، مشاهده-گر چنانمفتون تجربه شده است که دامنش از دست رفته و چیزی ابراز نکرده است. به قول خودمانی، در کف آن کتاب های که تنها-خوانده-شده و هیچ گاه-نوشته-نشده ی بنی بشر باشیم. فی الواقع هیچ فیلم و کتابی حتی به نزدیکی عظمت داستان های واقعی نمی رسند.
نتیجه ی دیگر این حرف هم این است که از بیخ، سکوت کنیم و به جای کتاب خواندن و نوشتن، کتاب های ننوشتی خودمان را دست اول بخوانیم و درک کنیم.
No comments:
Post a Comment