جای شما خالی، با رفیق عادلی، دو روزی به تفرج در پارک ملی المپیک مشغول بودیم. در فضای جنگل دست نخورده ی آنجا، هر تکه به تکه، بدنه ی تناور درختانی فرو غلطیده را می دیدیم و به عظمت ایشان رشک می بردیم و هیجان زده می شدیم. انگار که تا وقتی درخت عمودی است، آن چنان که باید، قد و قامتش را نمی شود دید. آرام آرام چشمانمان به دیدن جزییات این تنه های افقی باز شد، از خرده ها و عمده های جراحت محل شکستن ش بگیر تا خزه های روییده و متلاشی شدن آرام تنه و گم شدن گَرد چوب، بر خاک های مرطوب.
مفتون این تناسب بین شکستگی و ایستادگی و تصویر این درختان بر پا و خفته شده بودم. نور آفتاب بر همه شان یک جور می تابید و از بین درختان ایستاده، گرده نور نرمی به قامت دراز کشیده ی خفته ها می رسید. تصویر در کمال تناسب بود، همه ی عناصر انگار سر جایشان بودند و نمایش صدها هزاران ساله شان بر صحنه ی جنگل ادامه داشت. عظمت در این بود که " جای " هر درخت یک مکان ثابت نیست، آن خفتگان مدتی نه چندان پیش بر پا بودند و مدتی دیگر نیز جز خاکِ خرسندی از ایشان چیزی بر جا نمی ماند و این ایستاده ها هم مدتی دیگر نسیان بیابند و بر خاک بیافتند و جز اندکی شان به آن اندازه های اعجاب برانگیز نمی رسند. در این میان، از میان خیل این ریزه تازه روییده ها تعداد بسیار اندکی شان فرصت می کنند که آن قدر بالا بروند که درخت بشوند و آفتاب را دست اول و لایزال ببینند. تصویر، در نهایت تعادل بود، یک تعادل دینامیک و حتی شامل تناقض، همان جور که " گاهی حجم یک کلاغ کنتراست یک تابلو را تنظیم می کند". بعدترش دیدم که آن درخت های فرو افتاده، فی الواقع، مرده اند. به هزار شیوه می شود بیانش کرد ولی خوب، به یک عبارت، " مرگ" عامل آن تعادلی در آن تابلو بود که در زندگی عادی کمتر می بینم.
رحیل، وفات، اتمام، بازگشت، بازخورد، تناسخ، یا هرچه دیگر که اسمش را بگذارید، جز لاینفک هر دینامیکی است، چون هیچ دینامیکی در تصویر کلی به بینهایت نمی رود و بایسته و شایسته که باز گردد و در یک دور زدن، هر چند غیر تکراری، به کمال خودش نزدیک شود. شاید که حضور بیشتر تناسخ به روانی دینامیک ما هم کمک کند.
No comments:
Post a Comment