حس عجیبی هست اون وقتایی که جلوی آینه می ایستی و نگاه می کنی و یک هو فکر می کنی که " ا این منم.... من" ... " من" ....
همین حس هست وقتی یک کسی با محبت صدات می کنه ... بعد یکهو می گی ا.... منو می گه ها... " من" ...
صبح است. سرد است. من، زنده، انساندر کیسه ی خواب، در پشت دكاندر گیجی صبح یا ظلمت شبمي لرزم از سر، سرماي بارانچركم، غمینم، بیمار و پيرمبي خانمان، شهر، مجنون، بياباناینجا هياهو ... بي مزه، بي بواز بس كه آدم... سر در گريبانبا دوستهايم، سگ، سبزه، كفترسر مي روم تا پاي خيابانمن ساكن آف-سايد حياتمداور، سماور، در نون ميدانگاهي بخندم، از عمق دردماز سستي بخت، از سختی جانیک دست هستم، این سان که هستمبر شاخه ی راست، سیمرغ دستاندلسوزتانم، از بس ریا یید"میس یو" ، "یو لوک شارپ"، " دت واز اِ گوود وان"بر من نگاهي، كن گاه گاهيباتري به باتري، انسان به انسان