سحر نقطه ی تماشا است
آنگاه که ضمیر های من از حجله شان قدم بیرون می گذارند
و هر دو منگ از تجربه ی نیمه ی وصل، از راه یک لحظه باز می مانند
برمیگردند
به صورت هم نگاه می کنند،
نقاب از صورت هم باز می کنند و
می پرسند:
"راستی تو، راستی من کیستم؟"
پس در کرانه ی نور در دنیای هم تصعید می شوند.
در کران روز،
در نبود تصویر آن دگر صورت،
از وصل جز سوال،
جز جستجو،
جز مزه مزه کردن آن چیزی که چشیدم و ندانم
باقی نیست.
تا آنکه شب شوم
تا آنکه دوباره با خویش به بستر خواب
، یا که بستر خاک، روم
تا آنکه دوباره، هزار باره، سحر شوم.
