Tuesday, January 12, 2016

view point

سحر نقطه ی تماشا است
آنگاه که ضمیر های من از حجله شان قدم بیرون می گذارند
و هر دو منگ از تجربه ی نیمه ی وصل، از راه یک لحظه باز می مانند
برمیگردند
به صورت هم نگاه می کنند،
نقاب از صورت هم باز می کنند و 
می پرسند:
"راستی تو، راستی من کیستم؟"
پس در کرانه ی نور در دنیای هم  تصعید می شوند.

در کران روز،
در نبود تصویر آن دگر صورت،
از وصل جز سوال،
جز جستجو، 
جز مزه مزه کردن آن چیزی که چشیدم و ندانم
باقی نیست.
تا آنکه شب شوم
تا آنکه دوباره با خویش به بستر خواب
، یا که بستر خاک، روم
تا آنکه دوباره، هزار باره، سحر شوم. 

Thursday, December 3, 2015

آچر ما آدم نم شیم؟

پارسال تابستان کتابی به دستم افتاده بود که مجموعه ای از یادداشت های روزانه مردمی از کشورهای مختلف اروپایی، از دو سمت مختلف جنگ، در زمان جنگ جهانی دوم بود. تمام شان ترسیده بودند و از سر ترس آرزوی " پیروزی" کشورشان بر حریف را می کردند و گاهی حتی اقرار می کردند که این پیروزی یعنی خون ریزی بیشتری برای حریف، یعنی اینکه آخرش کدام طرف بیشتر کشته داده است. این روزها که این اخبار داعش و خونریزی در همه طرف می آید بی اختیار یادم به آن کتاب می افتد. دیروز هم تکه فیلمی می دیدم که مرد قرمزگردنی رفته بود و با کلامی خشن بر علیه پایه ریزی مسجدی در محله شان، یک جایی در آمریکا داد و فریاد می کرد و همه مسلمانان را اهل خونریزی می خواند. غیر از آنکه مسلم رفتارش درست نبود، من در احوال این آقا سرخوردگی و ترس و نا امیدی می دیدم. از طرف دیگر هم، فکر می کنم که اگر به سمت دیگر برویم و نقبی به دل و سر طرفداران داعش بزنیم، من حدس می زنم که همین ترس و سرخوردگی و ناامیدی را ببینیم. 

من هرچه فکر می کنم، می بینم که هیچ ایده الوژی نیست که بتواند آدم را وادار کند این قدر، از هر طرف که شما اندازه می گیرید، سبع و نفهم باشد. مسلم که ریشه ی این خلق حیوانی اش در ما هست ولی چه می شود که این خلق وحشی گری، چه در فاز کوچک و چه فاز بزرگ، روشن و فعال می شود؟ باز هرچه نگاه می کنم می بینم که ما بیخود وقت و انرژی مان را صرف متقاعد کردن منطقی یک دیگر می کنیم. این منطق ها، همه اش پوششی برای آن چیزی است که دل مان از سر ترس و اضطرار طلب می کند. منطق بیچاره چندان در متوقف کردن این خلق سبعیت موفقیتی هم ندارد. حرفم فقط از داعش و گردن قرمزها نیست، این جور که من می بینم، همه مان از یک درد رنج می کشیم و به طرز عجیبی هم از آن بی خبریم.

این روزها این ویدیوی نواختن آهنگ " مرثیه ای برای یک رویا"، که این دختر خانم محجبه ی لبنانی می زند، را مرتب گوش می کنم. سازی لطیف پیانو لطیف تر و صورت از این مظلوم تر و معصوم تر داریم؟ آهنگش غربی و نوازنده اش در اوج شرقی بودن و همه شان، پیانو و آهنگ و نوازنده و و بنده ی شنونده، از " مرثیه ای برای یک رویا" حرف می زنند. 

Thursday, November 26, 2015

شهرزاد

این روزها این آهنگ سریال شهرزاد فراگیر شده است. بسیار آهنگ دلچسبی است. موضوع آهنگ " فراق" است. 

من به حال فراق سه شعر محبوب دارم. یکی، کل آلبوم " سکوت سرشار از ناگفته هاست" با صدای شاملو. یکی کل شعر مسافر سهراب سپهری. سومی اما که نفسم نمی کشد بشنوم و بخوانمش، شعر " آن دلبر من، آمد بر من" از دیوان شمس است که با صدا و اجرای مرحوم سید خلیل اجرا شده است. جا به جایش هم " مولا نظری" می گوید که جان ناقابل از  دست در نرود. تمامش هم رفت و برگشت بین خطاب است و شرح احوال، " خطاب" به معشوقی که دیگر نیست. 





Monday, November 23, 2015

الان که بیشتر... پیراهنت را بیشتر... نگاه می کنم.

دیروز آقای نقاشی را دیدم که کور-رنگ را بود. تعجب بی صدای من از هنرش را که دید، خودش سر گفتگو را باز کرد و گفت که " رنگ ها" را از روی " تنالیته" شان می شناسد. می گفت که رنگ ها را با دقت و با نگاه یاد گرفته است. مثلا اول به پیراهنم، که سبز لجنی تیره بوده، نگاه کرد و گفت "من در این پیراهن شما تنالیته ی قهوه ای و سبز می بینم"... کمی که از گفتگو رد شد، گفتگو را متوقف کرد و گفت " الان که بیشتر پیراهنت را بیشتر نگاه می کنم، تنالیته سبز را بیشتر می بینم". این جمله را که گفت بخار حال من، که از جای دیگر سودایی بود، به آسمان بلند شد. اشک کوچکی که حلقه زد، لبخندی زد و گفت: how much of your story is to share, sir? با قدری تاخیر، اینقدر که بخار را تبرید کنم به کلمه، گفتم: "فکر کنم که من هم کور-رنگی خاصی دارم، ولی ازش بی خبرم. به پیراهنی زیاد نگاه می کنم و قهوه ای و سبزش را هر بار یکی شان را می بینم." فرمودند: "می فهمم... شما البت به پیراهن هم نظری داری لکن، به قدر توان ت خوب نگاه کن."
بعدترش حرف از رِنگ های شرقی و غربی در موسیقی شد. بعدترش حرف از irregularity و زیبایی ش شد. بعدترش، حرف از این شد که آدم چطور می تواند بین ملودی و ریتم برود و بیاید، یک مدت فقط به ریتم یک آهنگ گوش کند، بعدترش به ملودی ش، بعدترش شاید به هر جفتش، بعدترش به هیچ کدامشان.
بعدترش این آهنگ را برایش فرستادم که به جای درام، صدای ساعت و موج و قطره دارد. 
برای"ش" یعنی... برای پیراهن. 

Saturday, November 14, 2015

صبح ها

صبح ها
دلم مي خواهد كه دستهايم را در جيب
سرم را به راست كج
بر باد تكيه 
با باد تكان
با باد سوت
با باد سكوت
و از بلندايي، بي خيال به دور و نزديك نگاه كنم

صبح ها 
صلح مي خواهم با بي نفسي چنان كه با نفس
با تند باد، چنان كه با قفس
حضور در هجر داشتن، چنان  كه در وصل
در انجمن چنان كه در خلوت
به لبخند مهر-بان باشم، چنان كه به حال زار.
آرزويم صبح ها، چنين شيوه بودن است
منِ بي-دار.

Monday, November 9, 2015

To fall

آنجا كه مي افتي
حباب هاي قهوه ي تمام شده هم
با تو عاشقانه مي شوند.


در مسیر " بودن"

با عزیزی در سفر بودیم و حرف از کوه و دماوند شد. حرف از این شد که دفعات اولی که آدم هر کاری را، در اینجا کوهنوردیم، می کند قصدش " تمامش را دیدن و انجام دادن و به ته رسیدن" است. مثل دفعه ی اول دماوند رفتن، یا حتی دفعه ی دوم یا که سوم، تمام تمرکز به قله رسیدن است. یک دو سه بار که گذشت، آدم آرام آرام انگار می فهمد که آن بالا به جز قدر مختصری هیجان و خنده و قدری سنگ و برف و خاک و احساس سبکی و یا خستگی چیز خاصی نیست. آنجا است که آرام آرام هدف از " به قله رسیدن" به " در مسیر بودن" عوض می شود. دیگر مهم نیست که بارگاه سوم و یا مسجد مانده باشید، مهم این است که با دل و دوست به دامن دماوند به دیدارید. 

بیا و این فرایند را به هرچیز تعمیم بده. مثلا به درس خواندن، به دوست داشتن، به کار کردن، و در مقیاس عظیم تر به زندگی. حیف که بعضی را بنا به تعریف نمی شود بیشتر از یک بار انجام داد، مثل زندگی. حیف تر آنانی هستند که در پس تجربه ی اول دوم یا سوم چنان احتیاط سنگینی برای مان باقی می گذارند که ما عملا خودمان خودمان را محروم می کنیم. مثلا.