Thursday, December 3, 2015

آچر ما آدم نم شیم؟

پارسال تابستان کتابی به دستم افتاده بود که مجموعه ای از یادداشت های روزانه مردمی از کشورهای مختلف اروپایی، از دو سمت مختلف جنگ، در زمان جنگ جهانی دوم بود. تمام شان ترسیده بودند و از سر ترس آرزوی " پیروزی" کشورشان بر حریف را می کردند و گاهی حتی اقرار می کردند که این پیروزی یعنی خون ریزی بیشتری برای حریف، یعنی اینکه آخرش کدام طرف بیشتر کشته داده است. این روزها که این اخبار داعش و خونریزی در همه طرف می آید بی اختیار یادم به آن کتاب می افتد. دیروز هم تکه فیلمی می دیدم که مرد قرمزگردنی رفته بود و با کلامی خشن بر علیه پایه ریزی مسجدی در محله شان، یک جایی در آمریکا داد و فریاد می کرد و همه مسلمانان را اهل خونریزی می خواند. غیر از آنکه مسلم رفتارش درست نبود، من در احوال این آقا سرخوردگی و ترس و نا امیدی می دیدم. از طرف دیگر هم، فکر می کنم که اگر به سمت دیگر برویم و نقبی به دل و سر طرفداران داعش بزنیم، من حدس می زنم که همین ترس و سرخوردگی و ناامیدی را ببینیم. 

من هرچه فکر می کنم، می بینم که هیچ ایده الوژی نیست که بتواند آدم را وادار کند این قدر، از هر طرف که شما اندازه می گیرید، سبع و نفهم باشد. مسلم که ریشه ی این خلق حیوانی اش در ما هست ولی چه می شود که این خلق وحشی گری، چه در فاز کوچک و چه فاز بزرگ، روشن و فعال می شود؟ باز هرچه نگاه می کنم می بینم که ما بیخود وقت و انرژی مان را صرف متقاعد کردن منطقی یک دیگر می کنیم. این منطق ها، همه اش پوششی برای آن چیزی است که دل مان از سر ترس و اضطرار طلب می کند. منطق بیچاره چندان در متوقف کردن این خلق سبعیت موفقیتی هم ندارد. حرفم فقط از داعش و گردن قرمزها نیست، این جور که من می بینم، همه مان از یک درد رنج می کشیم و به طرز عجیبی هم از آن بی خبریم.

این روزها این ویدیوی نواختن آهنگ " مرثیه ای برای یک رویا"، که این دختر خانم محجبه ی لبنانی می زند، را مرتب گوش می کنم. سازی لطیف پیانو لطیف تر و صورت از این مظلوم تر و معصوم تر داریم؟ آهنگش غربی و نوازنده اش در اوج شرقی بودن و همه شان، پیانو و آهنگ و نوازنده و و بنده ی شنونده، از " مرثیه ای برای یک رویا" حرف می زنند. 

No comments:

Post a Comment