Monday, November 9, 2015

در مسیر " بودن"

با عزیزی در سفر بودیم و حرف از کوه و دماوند شد. حرف از این شد که دفعات اولی که آدم هر کاری را، در اینجا کوهنوردیم، می کند قصدش " تمامش را دیدن و انجام دادن و به ته رسیدن" است. مثل دفعه ی اول دماوند رفتن، یا حتی دفعه ی دوم یا که سوم، تمام تمرکز به قله رسیدن است. یک دو سه بار که گذشت، آدم آرام آرام انگار می فهمد که آن بالا به جز قدر مختصری هیجان و خنده و قدری سنگ و برف و خاک و احساس سبکی و یا خستگی چیز خاصی نیست. آنجا است که آرام آرام هدف از " به قله رسیدن" به " در مسیر بودن" عوض می شود. دیگر مهم نیست که بارگاه سوم و یا مسجد مانده باشید، مهم این است که با دل و دوست به دامن دماوند به دیدارید. 

بیا و این فرایند را به هرچیز تعمیم بده. مثلا به درس خواندن، به دوست داشتن، به کار کردن، و در مقیاس عظیم تر به زندگی. حیف که بعضی را بنا به تعریف نمی شود بیشتر از یک بار انجام داد، مثل زندگی. حیف تر آنانی هستند که در پس تجربه ی اول دوم یا سوم چنان احتیاط سنگینی برای مان باقی می گذارند که ما عملا خودمان خودمان را محروم می کنیم. مثلا. 

No comments:

Post a Comment