Thursday, November 26, 2015

شهرزاد

این روزها این آهنگ سریال شهرزاد فراگیر شده است. بسیار آهنگ دلچسبی است. موضوع آهنگ " فراق" است. 

من به حال فراق سه شعر محبوب دارم. یکی، کل آلبوم " سکوت سرشار از ناگفته هاست" با صدای شاملو. یکی کل شعر مسافر سهراب سپهری. سومی اما که نفسم نمی کشد بشنوم و بخوانمش، شعر " آن دلبر من، آمد بر من" از دیوان شمس است که با صدا و اجرای مرحوم سید خلیل اجرا شده است. جا به جایش هم " مولا نظری" می گوید که جان ناقابل از  دست در نرود. تمامش هم رفت و برگشت بین خطاب است و شرح احوال، " خطاب" به معشوقی که دیگر نیست. 





Monday, November 23, 2015

الان که بیشتر... پیراهنت را بیشتر... نگاه می کنم.

دیروز آقای نقاشی را دیدم که کور-رنگ را بود. تعجب بی صدای من از هنرش را که دید، خودش سر گفتگو را باز کرد و گفت که " رنگ ها" را از روی " تنالیته" شان می شناسد. می گفت که رنگ ها را با دقت و با نگاه یاد گرفته است. مثلا اول به پیراهنم، که سبز لجنی تیره بوده، نگاه کرد و گفت "من در این پیراهن شما تنالیته ی قهوه ای و سبز می بینم"... کمی که از گفتگو رد شد، گفتگو را متوقف کرد و گفت " الان که بیشتر پیراهنت را بیشتر نگاه می کنم، تنالیته سبز را بیشتر می بینم". این جمله را که گفت بخار حال من، که از جای دیگر سودایی بود، به آسمان بلند شد. اشک کوچکی که حلقه زد، لبخندی زد و گفت: how much of your story is to share, sir? با قدری تاخیر، اینقدر که بخار را تبرید کنم به کلمه، گفتم: "فکر کنم که من هم کور-رنگی خاصی دارم، ولی ازش بی خبرم. به پیراهنی زیاد نگاه می کنم و قهوه ای و سبزش را هر بار یکی شان را می بینم." فرمودند: "می فهمم... شما البت به پیراهن هم نظری داری لکن، به قدر توان ت خوب نگاه کن."
بعدترش حرف از رِنگ های شرقی و غربی در موسیقی شد. بعدترش حرف از irregularity و زیبایی ش شد. بعدترش، حرف از این شد که آدم چطور می تواند بین ملودی و ریتم برود و بیاید، یک مدت فقط به ریتم یک آهنگ گوش کند، بعدترش به ملودی ش، بعدترش شاید به هر جفتش، بعدترش به هیچ کدامشان.
بعدترش این آهنگ را برایش فرستادم که به جای درام، صدای ساعت و موج و قطره دارد. 
برای"ش" یعنی... برای پیراهن. 

Saturday, November 14, 2015

صبح ها

صبح ها
دلم مي خواهد كه دستهايم را در جيب
سرم را به راست كج
بر باد تكيه 
با باد تكان
با باد سوت
با باد سكوت
و از بلندايي، بي خيال به دور و نزديك نگاه كنم

صبح ها 
صلح مي خواهم با بي نفسي چنان كه با نفس
با تند باد، چنان كه با قفس
حضور در هجر داشتن، چنان  كه در وصل
در انجمن چنان كه در خلوت
به لبخند مهر-بان باشم، چنان كه به حال زار.
آرزويم صبح ها، چنين شيوه بودن است
منِ بي-دار.

Monday, November 9, 2015

To fall

آنجا كه مي افتي
حباب هاي قهوه ي تمام شده هم
با تو عاشقانه مي شوند.


در مسیر " بودن"

با عزیزی در سفر بودیم و حرف از کوه و دماوند شد. حرف از این شد که دفعات اولی که آدم هر کاری را، در اینجا کوهنوردیم، می کند قصدش " تمامش را دیدن و انجام دادن و به ته رسیدن" است. مثل دفعه ی اول دماوند رفتن، یا حتی دفعه ی دوم یا که سوم، تمام تمرکز به قله رسیدن است. یک دو سه بار که گذشت، آدم آرام آرام انگار می فهمد که آن بالا به جز قدر مختصری هیجان و خنده و قدری سنگ و برف و خاک و احساس سبکی و یا خستگی چیز خاصی نیست. آنجا است که آرام آرام هدف از " به قله رسیدن" به " در مسیر بودن" عوض می شود. دیگر مهم نیست که بارگاه سوم و یا مسجد مانده باشید، مهم این است که با دل و دوست به دامن دماوند به دیدارید. 

بیا و این فرایند را به هرچیز تعمیم بده. مثلا به درس خواندن، به دوست داشتن، به کار کردن، و در مقیاس عظیم تر به زندگی. حیف که بعضی را بنا به تعریف نمی شود بیشتر از یک بار انجام داد، مثل زندگی. حیف تر آنانی هستند که در پس تجربه ی اول دوم یا سوم چنان احتیاط سنگینی برای مان باقی می گذارند که ما عملا خودمان خودمان را محروم می کنیم. مثلا. 

Wednesday, November 4, 2015

مجمع الجزایر من

نشسته ام در قهوه خانه ی بر کوچه، شیک و تر و تمیز. کار می کنم مثلا. تکست عزیزی را جواب می دهم، برنامه ی آخر هفته هماهنگ می کنم ، اینترویو می خوانم، کد می زنم، فرمول می نویسم، تحقیق بر روی فلان و بسیار می کنم، انگار کن که روز پر کاری دارم. از آن طرف هم هر بار یک قلمبه اشک از چشمم می افتد پایین. 

یک ساعت پیش آن دون ایتالیا نشین برایم فرستاده:

حال من مثل یتیمی است که هنگام دعا
به فراز " باَبی اَنتَ و اُمٌی" برسد. 

شعر از علی عطری.

Tuesday, November 3, 2015

باهوش بودن در مراودات اجتماعی

در هر زمینه ای که شما برید، اشتباهات رو میشه به دو دسته تقسیم کرد:1: اشتباهاتی که ادم های آماتور انجام می دهند 2: اشتباهاتی که آدم های حرفه ای انجام می دهند. اشتباهات آدم های آماتور خیلی جالبه چون معمولا براساس جهل شخصی شون در مورد خودشون هست و نه عدم آگاهی از سیستم. فی الواقع یک آدم حرفه ای تنها فرقش با آدم آماتور اینه که اشتباهات درجه ی یک رو نمی کنه چون از قوت ها و ضعف های خودش آگاهی داره و می دونه کجا می تونه یک کاری رو بکنه و کجا نمی تونه. شباهت جفت شون هم اینه که از سیستم بیرونی آگاهی کامل ندارند.

مثلا، در زمینه ی " زرنگ بازی"، هم همین قانون برقرار هست. یک آدم " زرنگ" حرفه ای می دونه که کجا باید زرنگ بازی در بیاره و کجا نباید دربیاره. این آگاهی فرق بین " شاگرد مغازه" و " اوستای مغازه" در برخورد با مشتری هست. اوستا خیلی خیلی با ظرافت بیشتری عمل می کنه، اگه پاش بیافته چرا که نه؟ شاید سر مشتری هم کلاه بگذاره، ولی حواسش هست که مشتری هم با آگاهی از اینکه ممکنه سرش کلاه بره وارد مغازه شده. شاگرد مغازه ولی، خیلی احساس زرنگی می کنه :) آدم بعضی وقتا این شاگرد مغازه هه رو می بینه که داره سعی می کنه سرش رو کلاه بگذاره، احساس O how cute بودن بهش دست می ده :). فکرش رو بکنید مثلا، جدا از شوخی و شوخی های قومیتی، اگه اصفهانی ها، به حق یا به ناحق، این معروفیت " زرنگ بازی" رو نداشتند، چقدر به نفع مغازه دارهاشون بود؟ دیگه گردشگرها با گارد بسته وارد مغازه نمی شدند.

در زمینه هوش و مکالمه و مذاکره هم همینه. با فرض اینکه اخلاقیات مهم نیست این رو می گم: بزرگترین اشتباه این هست که هوش طرف مقابل رو دست کم بگیرید. اگه دست بالا بگیرید، فوقش کمتر به هدف تون می رسید. دست کم ولی اگه بگیرید، اوضاع خراب میشه. آبروتون می ره. کل قضیه به فنا می ره.

یک صلوات هم ختم کنید شادی روح اون بیچاره هایی که در جهل مرکبند، احساس باهوشی/زرنگی/کاردرستی می کنند، باهوش/زرنگ/کاردرست هم نیستند، به هیچ کدوم از این دو جمله ی قبل هم آگاه نیستند.