Tuesday, November 3, 2015

باهوش بودن در مراودات اجتماعی

در هر زمینه ای که شما برید، اشتباهات رو میشه به دو دسته تقسیم کرد:1: اشتباهاتی که ادم های آماتور انجام می دهند 2: اشتباهاتی که آدم های حرفه ای انجام می دهند. اشتباهات آدم های آماتور خیلی جالبه چون معمولا براساس جهل شخصی شون در مورد خودشون هست و نه عدم آگاهی از سیستم. فی الواقع یک آدم حرفه ای تنها فرقش با آدم آماتور اینه که اشتباهات درجه ی یک رو نمی کنه چون از قوت ها و ضعف های خودش آگاهی داره و می دونه کجا می تونه یک کاری رو بکنه و کجا نمی تونه. شباهت جفت شون هم اینه که از سیستم بیرونی آگاهی کامل ندارند.

مثلا، در زمینه ی " زرنگ بازی"، هم همین قانون برقرار هست. یک آدم " زرنگ" حرفه ای می دونه که کجا باید زرنگ بازی در بیاره و کجا نباید دربیاره. این آگاهی فرق بین " شاگرد مغازه" و " اوستای مغازه" در برخورد با مشتری هست. اوستا خیلی خیلی با ظرافت بیشتری عمل می کنه، اگه پاش بیافته چرا که نه؟ شاید سر مشتری هم کلاه بگذاره، ولی حواسش هست که مشتری هم با آگاهی از اینکه ممکنه سرش کلاه بره وارد مغازه شده. شاگرد مغازه ولی، خیلی احساس زرنگی می کنه :) آدم بعضی وقتا این شاگرد مغازه هه رو می بینه که داره سعی می کنه سرش رو کلاه بگذاره، احساس O how cute بودن بهش دست می ده :). فکرش رو بکنید مثلا، جدا از شوخی و شوخی های قومیتی، اگه اصفهانی ها، به حق یا به ناحق، این معروفیت " زرنگ بازی" رو نداشتند، چقدر به نفع مغازه دارهاشون بود؟ دیگه گردشگرها با گارد بسته وارد مغازه نمی شدند.

در زمینه هوش و مکالمه و مذاکره هم همینه. با فرض اینکه اخلاقیات مهم نیست این رو می گم: بزرگترین اشتباه این هست که هوش طرف مقابل رو دست کم بگیرید. اگه دست بالا بگیرید، فوقش کمتر به هدف تون می رسید. دست کم ولی اگه بگیرید، اوضاع خراب میشه. آبروتون می ره. کل قضیه به فنا می ره.

یک صلوات هم ختم کنید شادی روح اون بیچاره هایی که در جهل مرکبند، احساس باهوشی/زرنگی/کاردرستی می کنند، باهوش/زرنگ/کاردرست هم نیستند، به هیچ کدوم از این دو جمله ی قبل هم آگاه نیستند.

No comments:

Post a Comment