دیروز آقای نقاشی را دیدم که کور-رنگ را بود. تعجب بی صدای من از هنرش را که دید، خودش سر گفتگو را باز کرد و گفت که " رنگ ها" را از روی " تنالیته" شان می شناسد. می گفت که رنگ ها را با دقت و با نگاه یاد گرفته است. مثلا اول به پیراهنم، که سبز لجنی تیره بوده، نگاه کرد و گفت "من در این پیراهن شما تنالیته ی قهوه ای و سبز می بینم"... کمی که از گفتگو رد شد، گفتگو را متوقف کرد و گفت " الان که بیشتر پیراهنت را بیشتر نگاه می کنم، تنالیته سبز را بیشتر می بینم". این جمله را که گفت بخار حال من، که از جای دیگر سودایی بود، به آسمان بلند شد. اشک کوچکی که حلقه زد، لبخندی زد و گفت: how much of your story is to share, sir? با قدری تاخیر، اینقدر که بخار را تبرید کنم به کلمه، گفتم: "فکر کنم که من هم کور-رنگی خاصی دارم، ولی ازش بی خبرم. به پیراهنی زیاد نگاه می کنم و قهوه ای و سبزش را هر بار یکی شان را می بینم." فرمودند: "می فهمم... شما البت به پیراهن هم نظری داری لکن، به قدر توان ت خوب نگاه کن."
بعدترش حرف از رِنگ های شرقی و غربی در موسیقی شد. بعدترش حرف از irregularity و زیبایی ش شد. بعدترش، حرف از این شد که آدم چطور می تواند بین ملودی و ریتم برود و بیاید، یک مدت فقط به ریتم یک آهنگ گوش کند، بعدترش به ملودی ش، بعدترش شاید به هر جفتش، بعدترش به هیچ کدامشان.
بعدترش حرف از رِنگ های شرقی و غربی در موسیقی شد. بعدترش حرف از irregularity و زیبایی ش شد. بعدترش، حرف از این شد که آدم چطور می تواند بین ملودی و ریتم برود و بیاید، یک مدت فقط به ریتم یک آهنگ گوش کند، بعدترش به ملودی ش، بعدترش شاید به هر جفتش، بعدترش به هیچ کدامشان.
بعدترش این آهنگ را برایش فرستادم که به جای درام، صدای ساعت و موج و قطره دارد.
برای"ش" یعنی... برای پیراهن.

