در اینکه کمبود "چیزی" هست و ما همه، یا که اکثرمان، از نبود آن چیز، هرچیز که هست، رنج می بریم، شکی نیست. اسمش را می گذاریم شادی، که الزاما اسم اشتباهی هم نیست. لکن اما من فکر می کنم این جستجو برای شادمانی، تلاش باطل است. عرض می کنم چرا. فرض اصلی حرفم این است: هرچیز که به طبیعت، و یا بهتر بگویم: به طبیعت خودش، نزدیک باشد، "بهتر" است، چون چیزی جز روشی که طبیعت دارد در بلند مدت ماندگار نیست.
بگذارید اینجور شروع کنم: آیا کوه ها و دشت ها، حیوانات، گیاهان شاد یا غمگین هستند؟ جواب این است: خیر یا که حداقل نمی دانیم. آنقدری که ما می توانیم بفهمیم، اجزای طبیعت نه خوشحال هستند و نه ناراحت. این صفت ها حالاتی اند که ما به ایشان نسبت می دهیم. آنها در حال طبیعی خود " هستند". در مورد ما اما شادی و غمگین بودن بخشی از وضع طبیعی است. همین که ما نسبت شادی و غم به خود و سایرین می دهیم نشان دهنده ی این است که شاد یا غمگین بودن بخشی از بودن طبیعی ما به عنوان ادمی زاد است.
کلمه ی اصلی جمله ی قبل "طبیعی" است و حرف اصلی من این است که بخش خوبی از رفتارهای شادمانه که ما امروزه تجربه می کنیم، از حلقه ی رفتار طبیعی ما نشات نمی گیرد و برای همین، فایده چندانی ندارد. بگذارید منظورم از " حلقه ی رفتار طبیعی " را با یک مثال توضیح بدهم که همان آب ریختن در چاه خشک باشد. شرایط باید به گونه ای باشد که چاه مربوطه خودش آب داشته باشد. اگر در آن آب بریزید، ممکن است قدری، تا زمان محدودی، آب داشته باشد ولی با این آب ریختن ها در چاه، چاه آب دار نمی شود. مجموعه ی باران ها و سفره های اب زیرزمینی و عمق و غیره است که " حلقه ی رفتار طبیعی" آن چاه را مشخص می کند. شاید تنها کاری که بشود برای آن چاه کرد، نه آب ریختن در چاه، بلکه عمیق کردنش باشد به نحوی که حلقه رفتار طبیعی اش منجر به آب داشتنش بشود. در نگاه اول اما ربط چندانی بین آب دار کردن یک چاه و عمیق کردنش وجود ندارد، مگر آنکه کسی از دینامیک آب های زیر زمینی و چاه و غیره سر در بیاورد.
بخش خوبی از شاد بودن امروزه ما هم به همین شکل خارج از حلقه ی رفتار طبیعی ش است. یا اینکه ادایش را در می آوریم. رفرنس؟ این همه دوربین خفن که قرار است رنگ ها براق جلوه بدهند بلکه عکس های مان آنقدر قشنگ بشود که به جای نگاه کردن به زندگی، به عکس هایش نگاه کنیم. رفرنس؟ مجموعه عکس های آدم های ظاهرا شاد موسوم به فیس بوک. رفرنس؟ پارتی های شاد که آدم های درونش هر یک در تنهایی اش غمگین است و از فرار از غم رو به " پارتی" می آورند.
یا اینکه سر خودمان را به بازی گرم می کنیم، یکی فیلم"باز" می شود، یکی الکل و سیگار "باز"، یکی عکس"باز"، یکی دختر یا پسر"باز"، یکی کتاب" باز"، یکی وبلاگ"باز"، یکی غذا "باز"، یکی نوشتن" باز"، یکی کار"باز"، یکی موفقیت" باز"، یکی مقاله "باز"، یکی استارت آپ " باز"، یکی عرفان و معرفت" باز"، یکی عشق" باز". مسلم که هیچ کدوم از این ها بد نیستند، مسلم که هر کسی علاقه ای دارد و باید و شاید که پی بگیردش. نکته اش، شیوه ی برخورد آدم با این فعالیت های محبوب است. اینکه از روی فرار از غم و افسردگی و با حال "نیاز" و " ترس" به سراغش بروی تا سرت را گرم کند و برای کمی هم که شده غم و افسردگی و استرس و هرآنچه بد است، فراموش کنی. یا که از روی شادمانی، با استغنا، پی اش را بگیری. اگر که می نویسی یا می خوانی یا عکس می گیری، یا کوه می روی، یا عبادت می کنی، هر آنچه می کنی، به التماس یک ذره رهایی نباشد، به التماس " شادی" نباشد. به حال غنا باشد، نه که دربندش هستم، که برای خودش می خواهمش.
حرف دیگرم این است که کلا این کلمه ی شادی توجه بیش از اندازه گرفته است، overrated شده است. شادی، مسلم که بخش مهمی از یک زندگی خوب، خوب با هر تعریفی، است، لکن به مثل بچه ای که خیارشور کنار جوجه کباب را دوست دارد و مدتی است نخورده و نمک بدنش هم افت کرده و الان برای خودش ماموریت ساخته که تمام ظرف های غذای دنیا را از خیارشور پر کند، شادمانی هم تبدیل به پارامتری شده که همه می خواهند به هر قیمت که شده بالا ببرندش. شادی یک پارامتر در حلقه ی رفتار طبیعی بدن و روح ما است، بخشی از یک سیستم طبیعی.
سیستم های طبیعی بافر تر از این حرف ها هستند که بشود تعادل فعلی شان را به طور بلند مدت با قرص و دواهای مکمل درست کرد. اگر ویتامین دی بدن شما کم است، این نشانه ی عدم تعادلی عمیق تر از خود ویتامین دی است. می توانید مرتبا قرص ویتامین دی بخورید ولی اگر می خواهید قضیه را بلند مدت حل کنید، احتمالا باید تغییری در اساس زندگی تان به وجود بیاورید، در شیوه ی تغذیه، خواب، فعالیت بدنی، به قولی باید " لایف استایل" تان را درست کنیم. با قرص ویتامین دی، ممکن است یکی از نشانه های آن " لایف استایل" نامتعادل درست بشود، ولی آن عدم تعادل خیلی جاهای دیگر ضربه اش را می زند. مثل تب که یک نشانه از بیماری است، در عین حال که باید کنترلش کرد، از بین بردن زوری اش نه برای بدن خوب است و نه نشانه سلامت. کمبود شادی هم همین جور است. با تکه های کوچک شادی نمی شود آن عدم تعادل اساسی را که ما نمودش را به شکل کمبود شادی می بینیم، از بین برد.
حالا چه کار کنیم؟ فکر کنم هیچ، هیچ کار خاصی نکنیم. همین جوری عادی زندگی کنیم. طمع برای هیچ چیز از جمله شادی نداشته باشیم. نه بکشیمش نه هلش بدهیم. شادی را رها کنیم،خودش به سلامت و تعادل در کنار سایر چیزها باز خواهد گشت. از ناشاد بودن نترسیم، از خستگی و تنهایی نترسیم. گفتنش ساده است و انجامش چیز دیگری است.
پی نوشت: با خودم در خیال خودم می گویم فکرش را بکن اگر روزی آدم بتواند بدون نیاز و ترس، بنویسد، کوه برود، چایی دم کند، عشق بورزد. می دانم که نه می شود فکرش را کرد، نه خیالش را.