این مطلب در طول زمان کامل می شود...
Wednesday, October 1, 2014
خود بسندگی
این مطلب در طول زمان کامل می شود...
Saturday, September 27, 2014
دوست بودن
دوستي هم به مثل اميد چيز خطرناكي است. هر دوست به مثل محمل بخشي از دل آدم است كه مختار حركت مي كند. مي تواند هزار بلا سر آن تكه ي دل بياورد، بي مبالاتي كند، بزند نا آگاهانه آن تكه را از بين ببرد، يا كه نه اصلا اتفاقي برايش بيافتد و آن تكه دل را با خودش به كما يا كه قبر يا كه غربت ببرد. آن وقت آدم مي ماند و يك عمر زل زدن به تيك و تاك اين ساعت مادرمرده ي در سينه كه با وجود اينكه يكي چندتا چرخ دنده هايش نيست، زور مي زند خودش را سرپا نگه دار، در گذشته نماند، و زمان " حال" را نشان بدهد. به مثل پازلي كه خدا نكرده، آنقدر تكه هايش نيست كه جز جاي خالي آن تكه ها تصوير خاصي ندارد.
با دوستي از همين جنس چند سال پيش در سكوت خداحافظي كرديم ولي هنوز بعد چنند سال، هنوز وقتي به كوه اهل دلي مي رسم، روح سرگشته آن سابقا دوست در دلم عجيب هر بار زبانه مي كشد. احساسي مي گويدكه با دوست صميمي ديگري هم اين مراسم ارتحال دوستي عن قريب است. جبر روزگار است و چاره اي نيست. آدم تا بچه تر است نمي فهمد كه آن نشيه هاي رفاقت چه ريسك عظيمي دارند. دوست داشتن در حال كلي همين است، ولي خوب چاره كو. اصلا دل چرا بايد پازلي و بنا به تعريف تكه پاره باشد. چرا دل به سينه بندنيست. دوستي غلط مي كند كه بعضي وقت ها تمام مي شود. دوست غلط ميكند، هر آن وقتي كه نيست.
Sunday, September 21, 2014
آن چه در خود و دیگران می بینیم
"فهم درون" ... عجب چیزی گفتم :D
Wednesday, September 17, 2014
رقص درناهای سفید
هرچه در این دسته بندی، خٌلقی عمیق تر باشد، قوی تر است. اتفاقا هرچه قوی تر باشد، نابدیهی تر است و به چشم عقل مان کمتر می آید. این به خاطر این است که در درون مان چنین خلقی بدیهی است. یک موجود فضایی با چشمانی کاملا بی طرف می خواد که بتواند آن خلق های عمیق تر را ببیند.
بعضی وقت ها تماشای رفتار حیوانات این یادآوری را دارد که ما در عین مثلا انسان بودنمان در درونمان حیوانیت قدرتمندی، با تمام نقص ها و زیبایی هایش، داریم.
مثلا رقص این درناهای سفید را ببینید.
ذن و هنر دود كردن سيگار
Saturday, September 13, 2014
تکرار
Friday, September 12, 2014
properties of being a grown-up
The thought was quite pleasant, in this way that I thought I can decide who I want to be. There is no external definition of good or bad that defines who I am. Such moments, those who have had them know, feel quite liberating. You feel like a grown up, something like " I am a grown up finally". You feel like a grown up who can choose, even if the decision is dumb, but then later you find yourself in the same dungeon of being a kid who has to follow the rules of " good and bad". That is why this impression of " finally! I am a grown up heck yea!" feels almost equally liberating every time you have it, simply because you never quite have it this way.
I suppose that just now, after seeing this dilemma of " I can do it but there will be consequences" I became a real grown up. See? That " heck yea I can do it" is such a childish naive approach. It is more like my inner child getting a chance to ride me, an old enough man who can do whatever he wants, with no supervision. It is more like " no one is home and I can have a shit load of ice cream and watch telly whole night long" of that kid in home alone movie. It feels like a triumph but is it really?
