قصه ای هست که فلان خرک پادشاه عادل یا وزیرش یا به هر حال یک آدم گنده ای که ادعای عدالتش میشد از سر قصرش زنجیری بیرون انداخته بود و سرش را به زنگی در تالار دربار بسته بود که اگر کسی در این شهر بی عدالتی دید، بیاید و بی منت خدم و حشم سر این زنجیر را بگیرد و تکان دهد تا زنگ به صدا در بیاید و من بیایم و به درد دلش برسم. مردم لکن حساب کار دست شان بود و می دانستند کسی نباید به روی خرک خان بیاورد که چه خبر است. زنجیر را کسی نباید دست بزند. گذشت تا اینکه زنگ مربوطه نصف شبی به صدا در آمد. خرک خان سریعا روب-دشام اش را دورش پیچاند و با خدم و حشم پریدند سر قصر که کجاست این شهروند مدد خواه تا حق او بستانیم و آتش دلش را به آبی خاموش کنیم. دیدند که خری است، که از بس تازیانه خورده است کمرش یک سر زخم و خون است. عدالت و دلجویی نمی داند چیست لکن زخم هایش در عمق می خارد، خودش را به زنجیر می مالد تا خارش جراحتش کم شود.
آن خر، الان، من هستم. کجاست آن زنجیرت خرک خان؟ شمایی که گفتی مضطر اذا دعاۀ.
No comments:
Post a Comment