Monday, August 31, 2015

خوابی برای بهار نابینا

مقادیری تماشا کرده ام که از ظرفم بیرون ریخته است. قدری از آن تبدیل به حرف می شود، از آن حرف ها آن قدری اش را که می توانم برای دلم می گوید، قدری بیشترش را برای خودم. اگر هم زبان هم دل و هم فهمی یافت شود که به جلد من بیاید، که نمی شود،  قدری اش را برای او می گویم. آن قدری که بعد از این هفت خوان هنوز بر انگشتان به هم بافته ام مانده باشد سرازیر می شود اینجا. 

ترکی در روحم خورده است، شاید ترک ها. انگار بی اختیار سرم را در این ترک ها فرو برده ام. هربار قدری بیشتر سرم را در ترک مزبور نگه می دارم و چشمم به دیدن تاریکی عادت بیشتری می کند، پس عمیق تر می بینم. بعدترش از دیدن آن چیزی که در آن عمق آن تاریکی می بینم زهره ترک! می شوم. به حال ترس و لرز برمی گردم و بی حال و حواس روی زمین می افتم. هر بار عادت بیشتر، جرات بیشتر، عمق بیشتر، لرزه های شدیدتر. این مشاهده را انگار آرامشی در پی نیست. 

در عمق چه خبر است؟ من هستم. این عمق من است. انگار ترک ها، به مثابه آتشفشان، خبر از عمق مذابی می آورند. این داغی از چیست؟ از کجاست؟ این طغیان ها از برای چیست؟ من که روزگاری انگار فلاتی بودم از چه رو این چنین مجمع الجزایر آتشفشانی شدم؟ نمی دانم. 

من ای کاش این چنین زمین شناسی بودم. همه چیز برایم شعر است. همه چیز برای استعاره از " من" است. دنیای واقعی بیرون برایم رنگ باخته تر می شود. همه چیز، حتی حرف، برایم خالی می شود. چیزی در دلم انگار مقاومت می کند و چیز دیگری " حیلت"ی که درهر آن موجود این دنیای بیرون است را تماشا می کند و در صدد " رها" یی بر می آید. آتشفشان انگار یک قصه می گوید، پوسته ی سرد وخاکی زمین قصه ی دیگر. امشب در خواب تکان های عظیمی خوردم. پدرم با بهار فرو رفت. دوست دیگری را هم آتش آن آتشفشان من، آه من، به درون زمین می برد. برای رهایی هر کدامشان یک پایم را کفن کردم و در قبر گذاشتم. آتشفشانم یک چیز می خواست، پوسته ی خیس و خاکی م یک چیز دیگر. من در این حوالی هر وله می رفتم. 

من دراین میان بر بالای آتشفشان نشسته است. کف پایم روی زمین است، سرم در بخارهای آتشفشانی. یک نگاه به دیگ جوشان مذاب می کنم، یک نگاه به دشت خاکی و خیس. من زمین هستم و کوهنورد، بر خویشتم صعود می کنم، به درون آتشفشان های خویشتنم نگاه می کنم. " می آیم، می روم، می اندیشم که شاید خواب دیده ام، می اندیشم که شاید خواب بوده ام".

Thursday, August 13, 2015

این عاشقانه های بی خانمان

دوستی دارم، فارغ از بود و نبود. خودش را نمی دانم در کدام وقت قرار دارد، ولی به وقت قدری از نیمه شب گذشته هر شب یکی دو شعر عاشقانه به اشتراک می فرستند. به وقت خودم گاهی همان نیمه شب و گاهی صبح علی الطلوع می خوانمشان، شوق-برق های ضعیفی جایی در عمق خاک آن جایی که سابقا دل بود را می لرزاند و بعد فضای وجودم را سکوت سنگینی می گیرد. انگار هیچ کسی از عناصر حاضر در وجودم، حاضر به کامنت دادن نیست. همه سرشان زیر می اندازند.

در بیرون هم نگاه می کنم. یک دوست نیست که بی دردسر و یا بی تمسخر بشود یک لقمه شعر عاشقانه با هم بنوشیم. یا که تا عاشق نباشند، عشق برایشان معنایی ندارد، یا که این حرفها همه اش برایشان " بچه بازی" است و ایشان بزرگ شده اند، یا که ... یا که ... یا که. 

همه جا مرتع گرگ است، به امید که اند
میش هایم که ته چشم تو آغل دارند؟

Thursday, July 16, 2015

داستان آن دوستي قديمي كه كثيف شد

امروز ساعت سه بعد از ظهر. اشك به سختي در چشمم ماندگار است. نشسته ام روبروي پنجره جلوي ميزم. چيزي عميقا تكان خورده است. تمركز ندارم.

قصه ي ساده تري از يكي از كابوس هايم سر رسيده است. سابقا دوستي، كسي كه روزگاري دوست بوديم و يك سالي هست كه بر سر داستان سختي ديگر حرفي نزده ايم، بيماري صعب العلاجي گرفته است. شنبه قرار است عملش كنند.

قصه، بيشتر از حرف نزدن است. قصه آن سال به مثل كثافتي بود كه به در و ديوار پاشيد. قدري از آن كثافت به لباس اين دوستي هم افتاد و در چشم من چرك و نفرت آورد. الان، قدري از دلم غم و نگراني است براي سابقا دوستي و قدري نفرت است به جا مانده از آن آلودگي. اين دو دارند از ميان دو نيم م مي كنند.

مشكل، " چه كردن " نيست. با دو دوست مشتركي قرار كرده ايم كه بي صدا من هر كاري كه مي توانم بكنم، چه براي مريض و چه براي اين دو كه از پرستارانند، انجام دهم. مشكل " چه كار كردن" نيست.

نشسته ام به تماشاي اين مني كه براي آدم مريضي، كه اگر دوستي نكرده بدي هم نكرده، نفرت دارد. گاهي دلم براي خودم مي گيرد كه اي داد، چه بر سر  خودت آورده اي. گاهي عصباني مي شوم كه خدا لعنت كند آن كسي را كه باعث و باني ش بود. گاهي بعدترش مي خواهم در موردش با كسي حرف بزنم. بعدترش نگاه مي كنم كه قدري از آن حس " واي كه چقدر من خودآگاه م" در آن و شايد همين حرف زدن تنيده است، خود-فلان ديدن است...

كمي بيشتر كه مي شود سكوت مي كنم. بعدترش اشك مي ريزد پايين. چيزي در درونم مي گويد: " طوريُم نيس اقاجون... اينم مي گذره... هميدون يه جوري خُب ميشين".

Wednesday, June 17, 2015

چه نقصان، صبوح هست.

شب آخر اقامتم هست. نشستم در ايوان، زير نور آسمان پر نور و كم ستاره، در محضر سروها، كمي سه تار زدم. 

بعدش آمدم در اتاق، دراز كشيدم. حالتي " معنوي" داشتم انگار هر دعايي بكنم مستجاب مي شود. كمي كه گذشت ديدم تجمع انرژي ترس در وجودم زبانه كشيده است، معنويتم از روي ترس است. ترس هايم شكل دعا گرفته است.

همان جور كه شايد تا صد سال پيش، كسي چندان از ساز و كار بدن سر در نمي آورد و همه چيز به خدا و ديانت و مافوق الطبيعه حواله مي شد، فكر مي كنم كه در اين روزگار ما از آنجا كه ساز و كار روح شناخته شده نيست، امور روحي عموما با اخلاق و عرفان و ديانت سنجيده مي شود. اين البته شامل اين ادعا نيست كه با پيشرفت علم رابطه ي آدم و مافوق الطبيعه به صفر مي رسد. 

از همه ي اينها كه بگذرم، جاي خودم بعد از اين و شما خالي، سحري در خانه خوردن بعد از سال ها حال مبسوطي داد! 

Thursday, June 11, 2015

سفر سو رئالي

رفتيم شهرستان آبا اجدادي. بابا رو راضي كردم كه اجازه بدهند من وظيفه راه رفتن رو به عهده بگيرم، به سفر زيارت اهل قبور. پيرمرد ٩٠ و خرده اي ساله به سر خاك مادرش، به مثل كودك خرده اي ساله. سلام مي كند، پايش را دراز نه. 

بعدتر، سوار بر ويلچير به سير بازار قديم. ده پيرمرد ٧٠ ساله آمدند دست به سينه به معلم قديم شان سلام كردند و با كمر درد و آخ و واخ خم شدند و دست معلم شان را بوسيدند. 

به پيرمرد در راه برگشت مي گويم: " چه خبر بود امروز؟ چه خاطراتي آمد سراغ تون؟ " با لحني كه انگار دنبال نوستالژي دست دوم هستم. برگشتند و خنديدند و گفتند: "روز خوبي بود، بوديم، با هم بوديم، هرچه ديدم تازه بود. "

 

Wednesday, May 20, 2015

این غواصان دست بسته

کما خیلی های دیگر، در من هم دعوایی هست بین " حال" و " مقام" زندگی کدام ورش باید ایستاد. مدتی است که جنبه ی حال زندگی در من قدرت گرفته، حرفش این است که آدم جان، زندگی همین سر کار رفتن و خوردن و خسبیدن و زندگی روزمره است، اغتنام فرصت حیات است، زندگی همینی است که می آید و می گذرد. به دنبال شعور همین گذران باشد.  تراژدی ها، عشق ها،  فراق ها، وصال ها، شکست ها، فراز ها و فرودها، مال قصه ها هستند، هیچ چیز در زندگی واقعی این قدر ها براق نیست. هرچیز غیر عادی معوج است. زندگی درام است.

از دیشب اما که این خبر این غواصان دست بسته را خوانده ام، آشوب به پا شده است. آن دیگری که در جنبه ی " مقام" است، رفته نشسته یک گوشه برای خودش دور آتشی می رقصد، بعد دست به دیواری می گذارد و سینه می زند، بعد سر به آسمان بلند می کند و غرق می شود. بعدش به من نگاه می کند و زیر لب می گوید: آدم جان، یعنی می گویی این تراژدی ها مال این زندگی نیست؟ واقعی نیست؟

خاتمه ی این  دعوا، صورت " دلقک غمگین" است.

Tuesday, May 5, 2015

کلک دل به خواه

ردیف در شعر کلک کثیفی است. اگر بگیرد، خواننده از شعر چیز زیادی نمی فهمد. به طور مثال، این ترانه ی پالت: "دلم می خواهدت" اگر به اندازه ی کافی شنیده باشیدش، دیگر چیزی از این ردیف تکراری از کل شعرش به یادتان نمانده است.