دوستی دارم، فارغ از بود و نبود. خودش را نمی دانم در کدام وقت قرار دارد، ولی به وقت قدری از نیمه شب گذشته هر شب یکی دو شعر عاشقانه به اشتراک می فرستند. به وقت خودم گاهی همان نیمه شب و گاهی صبح علی الطلوع می خوانمشان، شوق-برق های ضعیفی جایی در عمق خاک آن جایی که سابقا دل بود را می لرزاند و بعد فضای وجودم را سکوت سنگینی می گیرد. انگار هیچ کسی از عناصر حاضر در وجودم، حاضر به کامنت دادن نیست. همه سرشان زیر می اندازند.
در بیرون هم نگاه می کنم. یک دوست نیست که بی دردسر و یا بی تمسخر بشود یک لقمه شعر عاشقانه با هم بنوشیم. یا که تا عاشق نباشند، عشق برایشان معنایی ندارد، یا که این حرفها همه اش برایشان " بچه بازی" است و ایشان بزرگ شده اند، یا که ... یا که ... یا که.
همه جا مرتع گرگ است، به امید که اند
میش هایم که ته چشم تو آغل دارند؟
No comments:
Post a Comment