Friday, April 24, 2015

Genocide

For me, the scariest part of learning about the Armenian genocide is that had I lived in that era, I totally could have been on either side of this horrible event. That is because ALL OF US have the potential to actively or inactively contribute to such a massacre. There is a solid research literature that suggests we all have a tiny little ultimate killer\torturer devil inside us that gets activated in presence of sufficient dose of " justification" and unsupervised power. The only way to stop the sleeping genie is to recognize and know it.

Sometimes the way to become more humane is to learn how we inherently are animals. Genocide still happens and we ALL have the potential to become its victim, this way or the other.

Watch the worse than war documentary


Thursday, April 23, 2015

مشاهده - 1 - ساعات مفید کاری

من آدم سحر خیزی هستم. این البته الزاما چیز خوبی نیست، مخصوصا اگر که شب دیر به خواب رفته باشم، صبح زود با اولین شاخه های نور بیدار می شود. به طور کلی آدم کم خوابی هستم. گاهی با خودم فکر می کنم همان جور که بعضی آدم ها به نظر نمی آید که لذت " خوردن" را درست درک کرده باشند، من هم بهره ی چندانی از درک لذت خواب نبرده ام. بیشتر از سر ناچاری می خوابم. 

سابق تر ها، آن وقتی که زیر بیست و دو-سه سال داشتم، صبح ها از ساعت 5 تا 7-8 درسم را می خواندم و کار درس خواندن روزم را تمام می کردم. به قول دیگر، در آن ساعت صبح ذهنم به شدت آماده ی کار فکری بود. در تمام این سال ها با این ایده که ذهن من صبح ها به شدت آماده ی کار هست، سعی می کردم که برای انجام کارهای فکری م زمان های زود در روز را انتخاب کنم. این ایده با این که صبح ها هم زود بیدار می شوم هماهنگ بود، یعنی حتی مشکل خواب آلودگی هم نداشتم. با این حال در این سال های اخیر هرچه تلاش می کردم همان عادت قدیمی را زنده کنم و صبح ها کار فکری کنم، کمتر موفق می شدم. صبح ها انگار تمرکز نداشتم و من این را به چشم یک عدم تمرکز کلی می دیدم. انگار باور داشتم که آدم هر وقت که بیدار باشد، علی الخصوص صبح ها که خوابش را رفته است، باید بتواند تمرکز کند. 

این مسیله بود تا اینکه اخیرا مشاهده کردم که صبح ها، با اینکه بیدارم، ذهنم چندان آماده ی کار تحلیلی نیست. علی رغم نبود این تمرکز، در صبح ها تقریبا هر کار دیگری را می توانم خوب انجام بدهم. از آشپزی و تمیز کردن خانه بگیر تا قدم زدن و نوشتن و کارهای هنری ( ساز تمرین کردن- خط). اتفاقا در این زمان صبح ذهنم خلاقیت بیشتری دارد. مثلا حتی در مورد تحقیقم هم اگر جایی گیر کرده باشم، در صبح ایده های بیشتری به نظرم می رسد. انگار کن که در صبح تمرکزم کمتر است و دید عمومی و از بالایم قوی تر است و همین باعث می شود خلاقیتم بیشتر باشد. 

بعدتر دیدم که از بعد از ظهر توان محاسباتی و یا تمرکزم زیاد می شود و تا شب ادامه دارد. با این حال در مجموع نمی توانم بیشتر از 4-5 ساعت کار مفید محسباتی بکنم. یعنی شب که می شود، با این که هنوز تمرکزم بالاست، ذهنم خسته شده است. به این نکته این را هم اضافه کنید که من بین وقتی که "تمرکز" را رها می کنم  زمان خوابمبه حداقل دو - سه ساعت زمان  نیاز دارم. به قول دیگر، دو سه ساعت طول می کشد که موتور تمرکزم خاموش بشود و با "تمرکز" به خواب رفتن خوابم را به شدت بی کیفیت می کند. بنابراین اگر من بخواهم 5:30 بیدار بشود باید و حداقل 6:30 ساعت بخوابم باید که حدودا 8 کار کردن را متوقف کنم ( که معمولا نمی کنم) تا بتوانم 11 شب خوابیده باشم. کارهایی از قبیل قدم زدن، چای بدون کافیین خوردن و فرندز! تماشا کردن به پروسه ی خاموش کردن تمرکزم کمک می کند. 

فهمیدن تفاوت بین انرژی جسمی یا همان زمان بیداری و انرژی فکری یا همان تمرکز و این مطلب که این دو به لحاظ زمانی الزاما بر هم منطبق نیستند زمان بندی روزانه ی من را به قدر قابل توجهی بهبود داده است. 

انتشار مشاهدات شخصی

در بیان واضحات، از مشغولیت های نسبتا جدید من این تماشا کردن خود است. من، تا وقتی که یادم می آید، من مشغول به خود بوده ام، تمرکزم بیشتر بر خودم بوده است تا به محیط. شاید بهتر بگویم، تمرکزم " متمرکز" بوده است، در هر لحظه بر خودم یا که بر چیزی/کسی در محیط. با این حال این تمرکز تا این اواخر، مثلا یکی دو سال اخیر، بیشتر از جنس آنالیز و فکر بوده است. این دو سال اخیر من آرام آرام با " خود بینی" یا تماشا آشنا شده ام. هر چه بیشتر می گذرد، کیفیت تماشایم بیشتر می شود. هرچه بیشتر تر می گذرد، کمبودهایش را هم بیشتر می بینم. با این حال، این تماشا اولین " چیز" ی است که آن "درد" من را شناخته ا است. این مشاهدات ترکیبی از احوال روحی - جسمی - محیطی است که تکرارشان را دیده ام و بنابراین نه تنها از تکرار دوباره شان کمتر می ترسم، بلکه می توانم تا اندازه ای پیش بینی شان کنم و مسیرشان را تحت تاثیر قرار دهم.

این مقدمه ای بود که این را بگویم: در نظرم هست که این " کشفیات" درون را انتشار بدهم. هدفم تشویق اطرافیانم به تماشای درون شان است. بالطبع ادعا نمی کنم که " تمام" مشاهداتم را منتشر می کنم، بخشی شان شخصی تر از آن است که من بخواهم بنویسم و شما بخواهید بخوانید، لکن سعی ام بر این است که تا آنجا که می توانم شفاف باشم. 

گاهی فکر می کنم که با جمع شدن این مشاهدات فردی شاید حتی بشود مطالعه ی علمی کرد و الگو درآورد. گاه دیگر هم می گویم حتی اگر الگویی در بیاید، به درد " آدم شناسی" خواهد خورد و نه به درد " من شناسی". هر کس باید که خودش را بشناسد و این مهم، این قدر که من دیده ام، جز با مشاهده ی خود ممکن نیست. به قول دیگر، آن چیزی که می خواهم تبلیغ ش را بکنم نه خود مشاهدات فردی ام بلکه پروسه ی مشاهده است. 

Tuesday, April 21, 2015

از دیوان شمس

سه بیت اول این غزل از دیوان شمس:

دزدیده در جان می روی، اندر میان جان من / سرو خرامان منی، ای رونق بستان من.
چون می روی بی من مرو، ای جانِ جان، بی تن مرو / وز چشم من بیرون مشو، ای رونق بستان من.
هفت آسمان را بردرم، وز هفت دریا بگذرم / چون دلبرانه بنگری اندر میان جان من.


Furtively you enter, like the presence of life, in to the core of my being
You are my gracious cypress, O the splendour of my garden

Leave if you must but not without me, O you the being of life, do not leave the body behind
And from my eyes do not disappear, O my flaming light!

I shall tear across the seven heavens, I shall cross the seven seas
as you coyly glance into my bewildered soul


ترجمه ی مشترک با خانم Jessika Kenny 

به اشتراک گذاشتن ترجمه هایم

من ترجمه کردن را خیلی دوست دارم. چرایش بماند برای بعد. در این سال ها، به دلیل بی نظم بودن یادداشت هایم، کارهای ترجمه ام پخش و پراکنده بوده است و تعداد خوبی شان را در انبوه نوت ها و ایمیل ها و درفت ها گم کرده ام. به اشتراک گذاشتن را به سه دلیل انجام می دهم:

1: مرتب نگه داشتن ترجمه هایم: 
2: گرفتن بازخورد
3: تشویق سایرین به چنین کاری.

یک روز درک می کنم.

تماشای بچه ام را در خاطرات مادرم ضرب می کنم و به توان دو می رسم. 

شعر و سکوت.

دارم فکر می کنم که هر ترتیب تصادفی از کلمات تصادفی، اگر که با اندازه ی مناسبی از سکوت در میان شان قرایت شوند، شاعرانه شنیده می شوند. موسیقی هم چنین است.

هنر شعر در این میان خوراندن مقداری سکوت است به سر و دست و دل بی صبر و زمان زده ی آدم ها. شنونده جای خالی را با حال خودش پر می کند. شعر، آینه دار است. 

شعر، سکوت ناخالص به ما می دهد، به مایی که تحمل و یا جرات نوشیدن سکوت خالص نداریم. ما بی زمان شده ایم، به مثال آن ماهی که از ترسش در دریا غرق می شود.