نوشتن هم مسکنی و سیگاری است. می دانم. چاره اش ننوشتن نیست انگار. چاره اش دانستن است.
این روزها حالم دوباره منقلب است. چاره اش انگار منقلب نبودن نیست. چاره اش بودن است.
حالم صبح ها درد می کند، انگار باید مدیتیت کنم ولی ازش فرارمی کنم. چاره اش فرار نکردن نیست. چاره اش تماشا کردن است.
عصرو شب ها گاهی حالم بد است ولی بی حسم و نمی فهمم و با این حال چیزی سر جایش نیست. بی اختیارانگار دلم می خواهد بروم چیز خشن تماشا کنم، از صحنه ی اعدام بگیر تا مستندات تلخ. در لحظه انگار مسکن است و بعدترش جایی در روانم را خراب می کند. صدالبته که برای تماشای آنها هزار دلیل منطقی و سیاسی و غیره دارم. چاره اش تماشا نکردن نیست. چاره اش حال دل-جستن است.
از از دست دادن مادرم می ترسم. از این تنهایی می ترسم. دلم بی هوا، هوایی می شود، تنگ می شود. کودک دل بی قراری می کند. گریه ام می گیرد. دلم می خواهد مرثیه سرایی کنم در بیان احساسی که ترسی مچاله اش کرده است. چاره نترسیدن نیست. چاره با چشم باز ترسیدن است.
کار خاصی نمی شود کرد. زندگی جلو می رود و ما هم جلو می رویم. هرچه ادم در خودش فروتر برود، صداهای بیرون غریبه تر می شود. سختی اش این است که هم بیرون " هست" و هم درون " هست". از هر کدام که غافل بشوی ساختمان فرو می ریزد. چاره اش فرو رفتن نیست. اصلا چاره نمی دانم چه است. دردی نیست، چاره ای هم نیست. از اینجا که من ایستاده ام تا صدهزار فرسنگ دیگر، تا سیصد سال دیگر، زندگی دارد جلو می رود. این جمله ی قبلی توهم بود. من واقعا آینده را نمی بینم. می بینی؟ توهم چقدر به احساس نزدیک است. با نگرانی از زمان هم نمی شود کاری کرد. زمان واقعی است و این کار را سخت می کند. البته خیلی چیزهای دیگر هم واقعی هستند. مگر ترس واقعی نیست؟ زمان هم مثل تمام دغدغه های دیگر ... خودش هست، ترس ش هم جدا هست... کارهای کردنی را باید کرد ولی این هم واقعیت است که هیچ کاری، هیچ دست آوردی، پاک کننده ی ترس نیست. اگر از بی پولی بترسیم، پول در اوردن تنها لحظه ای آرام مان می کند. پول داشتن از ترس بی پولی رهایمان نمی کند. مادرداشتن از ترس بی مادری، همراه داشتن از ترس تنهایی.