Wednesday, December 31, 2014

به هستی متهم ما زین زبانیم.

نوشتن هم مسکنی و سیگاری است. می دانم. چاره اش ننوشتن نیست انگار. چاره اش دانستن است.

این روزها حالم دوباره منقلب است. چاره اش انگار منقلب نبودن نیست. چاره اش بودن است. 

حالم صبح ها درد می کند، انگار باید مدیتیت کنم ولی ازش فرارمی کنم. چاره اش فرار نکردن نیست. چاره اش تماشا کردن است. 

عصرو شب ها گاهی حالم بد است ولی بی حسم و نمی فهمم و با این حال چیزی سر جایش نیست. بی اختیارانگار دلم می خواهد بروم چیز خشن تماشا کنم، از صحنه ی اعدام بگیر تا مستندات تلخ. در لحظه انگار مسکن است و بعدترش جایی در روانم را خراب می کند. صدالبته که برای تماشای آنها هزار دلیل منطقی و سیاسی و غیره دارم. چاره اش تماشا نکردن نیست. چاره اش حال دل-جستن است.

از از دست دادن مادرم می ترسم. از این تنهایی می ترسم. دلم بی هوا، هوایی می شود، تنگ می شود. کودک دل بی قراری می کند. گریه ام می گیرد. دلم می خواهد مرثیه سرایی کنم در بیان احساسی که ترسی مچاله اش کرده است. چاره نترسیدن نیست. چاره با چشم باز ترسیدن است. 

کار خاصی نمی شود کرد. زندگی جلو می رود و ما هم جلو می رویم. هرچه ادم در خودش فروتر برود، صداهای بیرون غریبه تر می شود. سختی اش این است که هم بیرون " هست" و هم درون " هست". از هر کدام که غافل بشوی ساختمان فرو می ریزد. چاره اش فرو رفتن نیست. اصلا چاره نمی دانم چه است. دردی نیست، چاره ای هم نیست. از اینجا که من ایستاده ام تا صدهزار فرسنگ دیگر، تا سیصد سال دیگر، زندگی دارد جلو می رود. این جمله ی قبلی توهم بود. من واقعا آینده را نمی بینم. می بینی؟ توهم چقدر به احساس نزدیک است. با نگرانی از زمان هم نمی شود کاری کرد. زمان واقعی است و این کار را سخت می کند. البته خیلی چیزهای دیگر هم واقعی هستند. مگر ترس واقعی نیست؟ زمان هم مثل تمام دغدغه های دیگر ... خودش هست، ترس ش هم جدا هست... کارهای کردنی را باید کرد ولی این هم واقعیت است که هیچ کاری، هیچ دست آوردی، پاک کننده ی ترس نیست. اگر از بی پولی بترسیم، پول در اوردن تنها لحظه ای آرام مان می کند. پول داشتن از ترس بی پولی رهایمان نمی کند. مادرداشتن از ترس بی مادری، همراه داشتن از ترس تنهایی. 

Tuesday, December 23, 2014

زخم

در مجموعه ی مکرمه ی نتفلیکس، یک برنامه ای است از سی ان ان به اسم crimes of the century. شرح جزییات 8 پرونده ی معروف قرن قبلی، با تحلیل روانشناسی و مدیا شناسی و غیره، البته به شیوه ی بازاری و مخاطب پسند، همین قدر که آدم بعدا نپرسد خفاش شب زن بود یا مرد.
در 5 دقیقه ی آخر اپیزود آخر، یکی از قربانیان فلان اتفاق فرموندند:

You will never be the same, you accept it. You will never have closure. There is no such a word as " closure". closure does not exist.
Life is different. Now you get to choose what you are gonna do with it. You can be better, you can angry, or you can be happy.
and those are your choices.

Saturday, December 20, 2014

فرار به بیرون و فرار به درون

آدم ها دو دسته اند، آنهایی که از ترس به تنهایی فرار می کنند و آنهایی که از ترس به شلوغی.

’ بیرون ’ و ’ درون’ هرچند متفاوت، کی-ورد این خط بالایی ’ فرار’ است. اندکند آنهایی که می ایستند و ترس را تماشا می کنند. 

Monday, December 15, 2014

در تکان تکان های قطار

در سفرم. محسنی از داخل پنجره ی قطار نگاهم می کند. تکان های قطار خوب است. دارم فکر می کنم که تکان خوردن احتمالا برای آرام شدن خوب است. فکرش را بکن، در رقص، در قطار، در درد، در بعضی از مدیتیشن ها، در آرام کردن کودکی که ناآرام است ... عجیب نیست ؟ 

درسفرم. در قطار. حال عجیبی است که تکراری نمی شود. دیگر فقط اضطراب رفتن و شوق رسیدن نیست، من دل بسته ی این جاده ها هستم. انگار بخشی از من اینجاست، انگار اینجا تا به اندازه ای خانه است. کوله پشتی ام بر آن قفسه ی بالا نشسته، خودم روی صندلی، هدفن دل گوشم و قدری بیسکوییت و پنیر و گردو کنار دستم. اینجا خفن است، جاده ها هم تنها نیستند، اینجا وایرلس است. 

در قطارم، در سفر. توهمی است انگار یا که خوابی قدیمی. انگار بر روی جاده ها، برروی ریل ها می دوم. من از هرچه حدیث گفته شده است و عکس گرفته شده است سیرابم. من می خواهم تمام خواب های دنیا را از نو ببینم، من حافظه ام را از گنجشکی قرض گرفته ام، من همواره در حال تولید خاطراتم، در حال تولید از آن بهترش. هزار بار دیگر هم قطار و جاده و این هروله ای که من با این چرخ ها می روم تمامی ندارد. کلا چیزی شروعی و تمامی ندارد. همه چیز در پیوستگی یک ریتم مرتب است. قطار با ریتمی تکان می خورد. من هم. تمام عالم هم. 

صبح با مادرم حرف می زدم. از سفرهایمان برای هم گفتیم. از قطاری که برش سوارم. از آن چیزهایی که روزگاری گفته بودم می روم که پیدایشان کنم. از چیزهایی از کودکی ام برایش گفتم که او از بیرون پنجره چشمان من خوانده بود. نمی خواهم این حرف را بزنم اما مادرکه نباشد، برق از دنیا می رود. 

آدمیزاد موجود عجیبی است آقاجان. انگار که گاهی باید راه های دور برود تا تکه ای از خودش را ببیند. شاید هم نباید. شاید هم که آن مقصد دور نیست که ترسی را یا که درکی را روشن می کند. شاید همین رفتن است، جایش مهم نیست. انگار کن که هزار باره این شبیه سازی رفتن را در خودمان تکرار می کنیم. چه فرقی است بین آن بودای سالها نشسته کنار رودخانه و سیذارتای در حال سفر؟ شباهتشان اما سیر است. چرا فکر می کنم؟ انگار صبرم تمام شده، به فکرم زده است. من در سفرم. در قطار. در حال خوش تکان خوردن. در حال گذر. من در کنار همه ی اینها، هستم. 

Wednesday, December 10, 2014

biutiful

اتفاقی که افتاده است این است که کمتر فیلمی به نظرم اغراق آمیز است. هر تراژدی یا کمدی یا درامی که ببینم حس ش را می گیرم ولی دیگر برایم چندان عجیب نیست. در هر تراژدی قدری کمدی و در هر کمدی قدری درام و در هر درام قدری تراژدی است. 

باز داشتم فکر می کردم خوب است که ما مردن را نمی فهمیم مگرنه زندگی کردن، علی الخصوص به خاطر جامعه و سر و کله زدن با این زندگی، خیلی سخت بود. فکرش را بکن، اگر واقعا هر لحظه نزدیک بودن مردن را حس می کردیم... زندگی فرق چندانی با زندگی که بیماری لاعلاج دارد و امیدی به درمانش نیست و منتظر اخر عمرش است نبود. چنین آدمی خیلی چیزهایی که مردم عادی می بینند را نمی بیند و بسیاری که آنها نمی بینند را می بیند.در عالم خودش هست ... زندگی احتمالا برایش سخت است و البته بسیار ساده.

Monday, December 8, 2014

از ماه، مستغنی
مجروح بود و رام غزال شد، 
پلنگ.