جایی است در میانه ی گلو که برآمده است، حلق حیوان مذبوح را از آنجا می برند. در آدمی اما اشک را که رها کنید، به آنجا می رسد، زمانی مکث می کند، و از آنجا بر زمین می افتد.
Wednesday, June 1, 2016
Thursday, May 19, 2016
قصه ی سوم: قاعده گی
از اعوجاج ادميزاد كم مي شود در اين سي سالگي.از هيجان انگيزي هايش نيز هم
Tuesday, May 10, 2016
قصه ی دوم: و از عشق
چند پاراگراف نوشتم تا بگویم که تناقض های عشق در این سالها کمتر می شود. از بسکه حرف هایم در این پاراگراف ها متناقض بود پاکش کردم.
عشق در این سالها متفاوت و پخته تر و خوش تعریف تر و لکن عشق، کماکان عشق است.
قصه ی صفرم
در باب خود قصه است. یکم "مرگ مولف" می دانید چیست؟ تیوری است که می گوید پدیده ی ابراز هنری، یا نوشتن به طور خاص، آنقدر تجربه ی عمیقی است که مولف را بالکل و از اساس تغییر می دهد، از آن رو که بخشی از هویت خودش را در اثر هنری ش به جا می گذارد. به مثل بگیر، توپ بیلیاردی که به توپ دیگری می خورد و بخشی از تکانه اش را به توپ دیگر می دهد و خودش و آن دیگری توپ به مسیر متفاوتی می روند. به قول مجیدمان، به مثل قانون عدم قطعیت هایزنبرگ که می گوید اندازه گیری، هویت پدیده را عوض می کند. ته ش این است که ابراز آن قدر قوی است که مولف را از ذات تکان می دهد، مولف انگار می میرد و دوباره آدم تازه ای متولد میشود.
دوم اما خاصیت ابراز نکردن و آن جا افتادن احساس است. فرموده بود:" دلتنگی خوشه انگور سیاه است، لگدکوبش کن، مستت می کند اندوه". حالا بگو دلتنگی یا هر آن حس دیگر. خاصیت آن لگدکوبی استمرار در احساس است. ابراز به مثل باز کردن خمره ی انگوری است، بعد از گشایش خمره، جوشیدن و خروشیدنی در کار نیست. پس سابق تر من انگار کن که جوانی بودم که می خواستم شهر را با شراب خامم مست کنم، امروز اما در پی مست کردن جمعی نیستم انگار. دلم می خواهد شراب کهنه بیاندازم و البته اگر کسی در صعود باده همراه شد، چه بهتر. این روزها محافظه کار ترم در ابراز. انگار غیرتم بر حسن طعم احساسم زیاد شده است. دلم کمتر می خواهد بگویمش. انگار همه اش مال خودم است.
سوم اما این است که چرا می نویسم؟ از این رو که طمع در خوبی هم بد است. بستن خمره از روی آن است که روزی بازش کنی. طمع، بی هوا زی است، در محیط بسته به مانند دل و زبان بسته زیست می کند، طمع شراب را سرکه می کند. نوشتن برای انگور شرابی در خمره ی من، هوا است. شرابش که برای من بماند، زکاتش بویی است که در محله بلند می شود. بیست سالگی ام انگوری بود، امید که سی شرابی بشود.
خویش نگاری
به مثل نگارش خویش و البت خویش را چون نگار دیدن.
آدم تنها که می شود مي افتد به تماشا، به گوش كردن، به در و ديوار را دقت كردن. آنقدر جزييات در ذات و حال و كنج همه چيز مي يابد و اين قدر " جالب" مي بيند كه فرصتي براي خويشتن و نگاشتن ندارد، هرچند تمام ادراك ها در آينه ي خويشتن است و در قالب نگاريدن. تصويرها خبر از من دارند تا كه از خورشيد. الا اي حال نيت كرده ام كه بنويسم در مناصب سي سالگي و در مناقب تنهايي. سيقصه به قافيه ي سيمرغ.
Tuesday, May 3, 2016
در خواب
اول جاي ماشين را گم كرده بودم. مطلقا به ياد نمي اوردم كجا گذاشته امش. تلاش و زور زدن هم فايده نداشت. گاهي تخيل مي زدم كه فلان جا پاركش كرده امش ولي باز مچ خودم را در عين تخيل زدن مي گرفتم. كمي كه گذشت، تازه فهميدم كه اي داد كليد را گم كرده ام و شروع كردم به دنبال كليد گشتن. در هر سوراخي دنبال كليد مي گشتم و انگار يك ساختمان بلند متخلخل بود جايي كه كليد گم شده بود. هرچه گشتم چيزي پيدا نكردم. هم خسته شده بودم و هم نا اميد. نشسته بودم لب جدولي، مضطرب بودم چنان منتظري كه مي داند محبوب نمي آيد.
بيدارتر شدم و كمي يادم آمد كه خواب بوده ام. كليدم در جيبم است و ماشين دم در خانه، ولي باز التهاب. به خواب و بيداري از خودم مي پرسيدم دردت چيست ديگر؟ ناگهان كسي از داخل صدا زد: ياد نمي آيد قرار بود با ماشين دنبال كه بروي؟ دنبال خودت!
من امروز جايي در خوابي در يك ساختمان متخلخل جا مانده ام.
Subscribe to:
Posts (Atom)