Tuesday, May 3, 2016

در خواب

اول جاي ماشين را گم كرده بودم. مطلقا به ياد نمي اوردم كجا گذاشته امش. تلاش و زور زدن هم فايده نداشت. گاهي تخيل مي زدم كه فلان جا پاركش كرده امش ولي باز مچ خودم را در عين تخيل زدن مي گرفتم. كمي كه گذشت، تازه فهميدم كه اي داد كليد را گم كرده ام و شروع كردم به دنبال كليد گشتن. در هر سوراخي دنبال كليد مي گشتم و انگار يك ساختمان بلند متخلخل بود جايي كه كليد گم شده بود. هرچه گشتم چيزي پيدا نكردم. هم خسته شده بودم و هم نا اميد. نشسته بودم لب جدولي، مضطرب بودم چنان منتظري كه مي داند محبوب نمي آيد.

بيدارتر شدم و كمي يادم آمد كه خواب بوده ام. كليدم در جيبم است و ماشين دم در خانه، ولي باز التهاب. به خواب و بيداري از خودم مي پرسيدم دردت چيست ديگر؟ ناگهان كسي از داخل صدا زد: ياد نمي آيد قرار بود با ماشين دنبال كه بروي؟ دنبال خودت! 

من امروز جايي در خوابي در يك ساختمان متخلخل جا مانده ام.

No comments:

Post a Comment