در باب خود قصه است. یکم "مرگ مولف" می دانید چیست؟ تیوری است که می گوید پدیده ی ابراز هنری، یا نوشتن به طور خاص، آنقدر تجربه ی عمیقی است که مولف را بالکل و از اساس تغییر می دهد، از آن رو که بخشی از هویت خودش را در اثر هنری ش به جا می گذارد. به مثل بگیر، توپ بیلیاردی که به توپ دیگری می خورد و بخشی از تکانه اش را به توپ دیگر می دهد و خودش و آن دیگری توپ به مسیر متفاوتی می روند. به قول مجیدمان، به مثل قانون عدم قطعیت هایزنبرگ که می گوید اندازه گیری، هویت پدیده را عوض می کند. ته ش این است که ابراز آن قدر قوی است که مولف را از ذات تکان می دهد، مولف انگار می میرد و دوباره آدم تازه ای متولد میشود.
دوم اما خاصیت ابراز نکردن و آن جا افتادن احساس است. فرموده بود:" دلتنگی خوشه انگور سیاه است، لگدکوبش کن، مستت می کند اندوه". حالا بگو دلتنگی یا هر آن حس دیگر. خاصیت آن لگدکوبی استمرار در احساس است. ابراز به مثل باز کردن خمره ی انگوری است، بعد از گشایش خمره، جوشیدن و خروشیدنی در کار نیست. پس سابق تر من انگار کن که جوانی بودم که می خواستم شهر را با شراب خامم مست کنم، امروز اما در پی مست کردن جمعی نیستم انگار. دلم می خواهد شراب کهنه بیاندازم و البته اگر کسی در صعود باده همراه شد، چه بهتر. این روزها محافظه کار ترم در ابراز. انگار غیرتم بر حسن طعم احساسم زیاد شده است. دلم کمتر می خواهد بگویمش. انگار همه اش مال خودم است.
سوم اما این است که چرا می نویسم؟ از این رو که طمع در خوبی هم بد است. بستن خمره از روی آن است که روزی بازش کنی. طمع، بی هوا زی است، در محیط بسته به مانند دل و زبان بسته زیست می کند، طمع شراب را سرکه می کند. نوشتن برای انگور شرابی در خمره ی من، هوا است. شرابش که برای من بماند، زکاتش بویی است که در محله بلند می شود. بیست سالگی ام انگوری بود، امید که سی شرابی بشود.