به مثل نگارش خویش و البت خویش را چون نگار دیدن.
آدم تنها که می شود مي افتد به تماشا، به گوش كردن، به در و ديوار را دقت كردن. آنقدر جزييات در ذات و حال و كنج همه چيز مي يابد و اين قدر " جالب" مي بيند كه فرصتي براي خويشتن و نگاشتن ندارد، هرچند تمام ادراك ها در آينه ي خويشتن است و در قالب نگاريدن. تصويرها خبر از من دارند تا كه از خورشيد. الا اي حال نيت كرده ام كه بنويسم در مناصب سي سالگي و در مناقب تنهايي. سيقصه به قافيه ي سيمرغ.