Wednesday, November 4, 2015

مجمع الجزایر من

نشسته ام در قهوه خانه ی بر کوچه، شیک و تر و تمیز. کار می کنم مثلا. تکست عزیزی را جواب می دهم، برنامه ی آخر هفته هماهنگ می کنم ، اینترویو می خوانم، کد می زنم، فرمول می نویسم، تحقیق بر روی فلان و بسیار می کنم، انگار کن که روز پر کاری دارم. از آن طرف هم هر بار یک قلمبه اشک از چشمم می افتد پایین. 

یک ساعت پیش آن دون ایتالیا نشین برایم فرستاده:

حال من مثل یتیمی است که هنگام دعا
به فراز " باَبی اَنتَ و اُمٌی" برسد. 

شعر از علی عطری.

Tuesday, November 3, 2015

باهوش بودن در مراودات اجتماعی

در هر زمینه ای که شما برید، اشتباهات رو میشه به دو دسته تقسیم کرد:1: اشتباهاتی که ادم های آماتور انجام می دهند 2: اشتباهاتی که آدم های حرفه ای انجام می دهند. اشتباهات آدم های آماتور خیلی جالبه چون معمولا براساس جهل شخصی شون در مورد خودشون هست و نه عدم آگاهی از سیستم. فی الواقع یک آدم حرفه ای تنها فرقش با آدم آماتور اینه که اشتباهات درجه ی یک رو نمی کنه چون از قوت ها و ضعف های خودش آگاهی داره و می دونه کجا می تونه یک کاری رو بکنه و کجا نمی تونه. شباهت جفت شون هم اینه که از سیستم بیرونی آگاهی کامل ندارند.

مثلا، در زمینه ی " زرنگ بازی"، هم همین قانون برقرار هست. یک آدم " زرنگ" حرفه ای می دونه که کجا باید زرنگ بازی در بیاره و کجا نباید دربیاره. این آگاهی فرق بین " شاگرد مغازه" و " اوستای مغازه" در برخورد با مشتری هست. اوستا خیلی خیلی با ظرافت بیشتری عمل می کنه، اگه پاش بیافته چرا که نه؟ شاید سر مشتری هم کلاه بگذاره، ولی حواسش هست که مشتری هم با آگاهی از اینکه ممکنه سرش کلاه بره وارد مغازه شده. شاگرد مغازه ولی، خیلی احساس زرنگی می کنه :) آدم بعضی وقتا این شاگرد مغازه هه رو می بینه که داره سعی می کنه سرش رو کلاه بگذاره، احساس O how cute بودن بهش دست می ده :). فکرش رو بکنید مثلا، جدا از شوخی و شوخی های قومیتی، اگه اصفهانی ها، به حق یا به ناحق، این معروفیت " زرنگ بازی" رو نداشتند، چقدر به نفع مغازه دارهاشون بود؟ دیگه گردشگرها با گارد بسته وارد مغازه نمی شدند.

در زمینه هوش و مکالمه و مذاکره هم همینه. با فرض اینکه اخلاقیات مهم نیست این رو می گم: بزرگترین اشتباه این هست که هوش طرف مقابل رو دست کم بگیرید. اگه دست بالا بگیرید، فوقش کمتر به هدف تون می رسید. دست کم ولی اگه بگیرید، اوضاع خراب میشه. آبروتون می ره. کل قضیه به فنا می ره.

یک صلوات هم ختم کنید شادی روح اون بیچاره هایی که در جهل مرکبند، احساس باهوشی/زرنگی/کاردرستی می کنند، باهوش/زرنگ/کاردرست هم نیستند، به هیچ کدوم از این دو جمله ی قبل هم آگاه نیستند.

Saturday, October 31, 2015

روياي نيمه شبان پاييزي.

تسبيحم دانه دانه است
دور دستم بسيار چرخيده
ريسمان مركزي ش در خويش درگير گره گشته
گره ها كوري مادرزادي است كه بر بينايي تسبيح واقع مي شود
كوريِ آلزاميري است كه بر تماشا مي نشيند
نسيان بند بينايي است

زير نور چراغ گره تيسح را دانه دانه آرام ناز مي كنم
با خودم ترانه مي خيالم:
كاشكي دلم بندي
كاشكي بندم را گره اي
كاشكي گره ام را دستي

كاشكي دستي...نه،  كاشكي آن دست
آن دست.


Wednesday, October 28, 2015

صبحگاهی

وقتی می خواهم یک تکه موزیقی! بگذارم اینجا یا که ایمیل کنم، فکرم می آید که این احساسی که من از این موسیقی دارم مگر مستقل از این نم بارانی است که بیرون پنجره می بارد، مگر فارغ از نازکی این تاریکی دم سحر است که دارد مثل تار و پود پشمک در بزاق شفاف صبح ناپدید می شود، مگر بی خیال از این همه یاد است که در دل من پرواز می کنند، مگر آن رها از خاطراتی است که " من" دیده ام و ساخته ام و خواسته و ناخواسته برق انداخته ام. اینها را چگونه به "استتوس" اضافه کنم.
"من" بودن اصل تجربه است... نه نه ببخشید، من " بودن" اصل تجربه است. انگار مزه و رنگ و لحن تمام آهنگ ها و باران ها و پشمک ها هم به برکت این "من" بودن است... نه، نه، ببخشید، نگار مزه و رنگ و لحن تمام آهنگ ها و باران ها و پشمک ها هم به برکت این من "بودن" است. تجربه که دیگر شریف تر از این نیست که گوش ت رو به نبض عزیزی بگذاری و در خواب نازش، نواختن قلبش را بشنوی. تجربه که نزدیک تر از این نیست که نبضم را در یک سحر بارانی در دلم ببینم. در هر آن لحظه ی شریف " بودن" چیزی را، حسی را، آهنگ و باران و پشمکی را، می شود احساس کرد. عجیب تر آنکه این بودن همیشه با من است. ببخشید نداشت، " بودن" همیشه با " من" است. 

Saturday, October 24, 2015

فصل خيال

در پره هاي دوچرخه
برگ هاي سرخ خاطره مي چرخند
به باد پاييزي. 

در حوالي انگشتانم
عطر باران نرم موهايش،
 در سكوت پاييزي.

مي رقصند،
هبوط برگ هاي ادراك بر زمين حيات
با شوق پاييزي.

درخت عريان دل
پابرهنه، پر جوانه، هوشيار
در صبح پاييزي.

Thursday, October 22, 2015

زندگی هنو خوشگلی هاش رو داره

با این پیپه نشسته بودیم آخر شب دور هم، ساکت. من که نه، ولی اون دل تنگی ت رو کرد. از رو مزه گفتم: این بخاریه عجب شعله ای داره! گفت: "  فقط دلبره که اونی که داره رو داره. مگه نه این بدبخت گیر کرده تو دیوار، کو بخارش؟ الان منم که آتیش دارم ولی تو شنیدی کسی از پیپ آتیش بگیره؟ این بدبخت بخار می خواد، بخار از حلق تو در میاد. دل تو دلبر می خوای، دلبر حکما ور دل یه بخاریه"  

یعنی می خوام بت بگم دنیای دیوونه ها از همه قشنگه. 

Monday, October 12, 2015

چنان که انگار هیچ وقت ندیده بودمم

انگار آدمی دوره هایی دارد و در انتهای هر دوره با خون خود شستشو می شود. خون از دلم، به روشنی بر سر و روی و تمام بدنم، جاری ست. بوی کودک می دهم، دهانم بوی شیر می دهد. بی خود نیست که آدم ها به دور کودک ها جمع می شوند، من بسیار تماشایی ام. 

نشسته ام به رو به رویش. تمام تماشاهای دنیا از چشمم بر دلم سرازیر می شد. انگار چشمم، دل پیدا کرده بود. انگار چشم از دلم جدایی افکنده بود، انگار چشمم از دل بسیار گرسنه بود. این بار اما، به قدر توان، طمع نکردم. گذاشتم تا جریان در دلم شنا کند. رودخانه اش به چششم ریخت و بر دلم روانه شد. در انعکاس چشم و دل و رود، درخت خودم را جوری تماشا، که انگار هیچ وقت ندیده بودمم.