Wednesday, October 28, 2015

صبحگاهی

وقتی می خواهم یک تکه موزیقی! بگذارم اینجا یا که ایمیل کنم، فکرم می آید که این احساسی که من از این موسیقی دارم مگر مستقل از این نم بارانی است که بیرون پنجره می بارد، مگر فارغ از نازکی این تاریکی دم سحر است که دارد مثل تار و پود پشمک در بزاق شفاف صبح ناپدید می شود، مگر بی خیال از این همه یاد است که در دل من پرواز می کنند، مگر آن رها از خاطراتی است که " من" دیده ام و ساخته ام و خواسته و ناخواسته برق انداخته ام. اینها را چگونه به "استتوس" اضافه کنم.
"من" بودن اصل تجربه است... نه نه ببخشید، من " بودن" اصل تجربه است. انگار مزه و رنگ و لحن تمام آهنگ ها و باران ها و پشمک ها هم به برکت این "من" بودن است... نه، نه، ببخشید، نگار مزه و رنگ و لحن تمام آهنگ ها و باران ها و پشمک ها هم به برکت این من "بودن" است. تجربه که دیگر شریف تر از این نیست که گوش ت رو به نبض عزیزی بگذاری و در خواب نازش، نواختن قلبش را بشنوی. تجربه که نزدیک تر از این نیست که نبضم را در یک سحر بارانی در دلم ببینم. در هر آن لحظه ی شریف " بودن" چیزی را، حسی را، آهنگ و باران و پشمکی را، می شود احساس کرد. عجیب تر آنکه این بودن همیشه با من است. ببخشید نداشت، " بودن" همیشه با " من" است. 

Saturday, October 24, 2015

فصل خيال

در پره هاي دوچرخه
برگ هاي سرخ خاطره مي چرخند
به باد پاييزي. 

در حوالي انگشتانم
عطر باران نرم موهايش،
 در سكوت پاييزي.

مي رقصند،
هبوط برگ هاي ادراك بر زمين حيات
با شوق پاييزي.

درخت عريان دل
پابرهنه، پر جوانه، هوشيار
در صبح پاييزي.

Thursday, October 22, 2015

زندگی هنو خوشگلی هاش رو داره

با این پیپه نشسته بودیم آخر شب دور هم، ساکت. من که نه، ولی اون دل تنگی ت رو کرد. از رو مزه گفتم: این بخاریه عجب شعله ای داره! گفت: "  فقط دلبره که اونی که داره رو داره. مگه نه این بدبخت گیر کرده تو دیوار، کو بخارش؟ الان منم که آتیش دارم ولی تو شنیدی کسی از پیپ آتیش بگیره؟ این بدبخت بخار می خواد، بخار از حلق تو در میاد. دل تو دلبر می خوای، دلبر حکما ور دل یه بخاریه"  

یعنی می خوام بت بگم دنیای دیوونه ها از همه قشنگه. 

Monday, October 12, 2015

چنان که انگار هیچ وقت ندیده بودمم

انگار آدمی دوره هایی دارد و در انتهای هر دوره با خون خود شستشو می شود. خون از دلم، به روشنی بر سر و روی و تمام بدنم، جاری ست. بوی کودک می دهم، دهانم بوی شیر می دهد. بی خود نیست که آدم ها به دور کودک ها جمع می شوند، من بسیار تماشایی ام. 

نشسته ام به رو به رویش. تمام تماشاهای دنیا از چشمم بر دلم سرازیر می شد. انگار چشمم، دل پیدا کرده بود. انگار چشم از دلم جدایی افکنده بود، انگار چشمم از دل بسیار گرسنه بود. این بار اما، به قدر توان، طمع نکردم. گذاشتم تا جریان در دلم شنا کند. رودخانه اش به چششم ریخت و بر دلم روانه شد. در انعکاس چشم و دل و رود، درخت خودم را جوری تماشا، که انگار هیچ وقت ندیده بودمم.




Monday, August 31, 2015

خوابی برای بهار نابینا

مقادیری تماشا کرده ام که از ظرفم بیرون ریخته است. قدری از آن تبدیل به حرف می شود، از آن حرف ها آن قدری اش را که می توانم برای دلم می گوید، قدری بیشترش را برای خودم. اگر هم زبان هم دل و هم فهمی یافت شود که به جلد من بیاید، که نمی شود،  قدری اش را برای او می گویم. آن قدری که بعد از این هفت خوان هنوز بر انگشتان به هم بافته ام مانده باشد سرازیر می شود اینجا. 

ترکی در روحم خورده است، شاید ترک ها. انگار بی اختیار سرم را در این ترک ها فرو برده ام. هربار قدری بیشتر سرم را در ترک مزبور نگه می دارم و چشمم به دیدن تاریکی عادت بیشتری می کند، پس عمیق تر می بینم. بعدترش از دیدن آن چیزی که در آن عمق آن تاریکی می بینم زهره ترک! می شوم. به حال ترس و لرز برمی گردم و بی حال و حواس روی زمین می افتم. هر بار عادت بیشتر، جرات بیشتر، عمق بیشتر، لرزه های شدیدتر. این مشاهده را انگار آرامشی در پی نیست. 

در عمق چه خبر است؟ من هستم. این عمق من است. انگار ترک ها، به مثابه آتشفشان، خبر از عمق مذابی می آورند. این داغی از چیست؟ از کجاست؟ این طغیان ها از برای چیست؟ من که روزگاری انگار فلاتی بودم از چه رو این چنین مجمع الجزایر آتشفشانی شدم؟ نمی دانم. 

من ای کاش این چنین زمین شناسی بودم. همه چیز برایم شعر است. همه چیز برای استعاره از " من" است. دنیای واقعی بیرون برایم رنگ باخته تر می شود. همه چیز، حتی حرف، برایم خالی می شود. چیزی در دلم انگار مقاومت می کند و چیز دیگری " حیلت"ی که درهر آن موجود این دنیای بیرون است را تماشا می کند و در صدد " رها" یی بر می آید. آتشفشان انگار یک قصه می گوید، پوسته ی سرد وخاکی زمین قصه ی دیگر. امشب در خواب تکان های عظیمی خوردم. پدرم با بهار فرو رفت. دوست دیگری را هم آتش آن آتشفشان من، آه من، به درون زمین می برد. برای رهایی هر کدامشان یک پایم را کفن کردم و در قبر گذاشتم. آتشفشانم یک چیز می خواست، پوسته ی خیس و خاکی م یک چیز دیگر. من در این حوالی هر وله می رفتم. 

من دراین میان بر بالای آتشفشان نشسته است. کف پایم روی زمین است، سرم در بخارهای آتشفشانی. یک نگاه به دیگ جوشان مذاب می کنم، یک نگاه به دشت خاکی و خیس. من زمین هستم و کوهنورد، بر خویشتم صعود می کنم، به درون آتشفشان های خویشتنم نگاه می کنم. " می آیم، می روم، می اندیشم که شاید خواب دیده ام، می اندیشم که شاید خواب بوده ام".

Thursday, August 13, 2015

این عاشقانه های بی خانمان

دوستی دارم، فارغ از بود و نبود. خودش را نمی دانم در کدام وقت قرار دارد، ولی به وقت قدری از نیمه شب گذشته هر شب یکی دو شعر عاشقانه به اشتراک می فرستند. به وقت خودم گاهی همان نیمه شب و گاهی صبح علی الطلوع می خوانمشان، شوق-برق های ضعیفی جایی در عمق خاک آن جایی که سابقا دل بود را می لرزاند و بعد فضای وجودم را سکوت سنگینی می گیرد. انگار هیچ کسی از عناصر حاضر در وجودم، حاضر به کامنت دادن نیست. همه سرشان زیر می اندازند.

در بیرون هم نگاه می کنم. یک دوست نیست که بی دردسر و یا بی تمسخر بشود یک لقمه شعر عاشقانه با هم بنوشیم. یا که تا عاشق نباشند، عشق برایشان معنایی ندارد، یا که این حرفها همه اش برایشان " بچه بازی" است و ایشان بزرگ شده اند، یا که ... یا که ... یا که. 

همه جا مرتع گرگ است، به امید که اند
میش هایم که ته چشم تو آغل دارند؟

Thursday, July 16, 2015

داستان آن دوستي قديمي كه كثيف شد

امروز ساعت سه بعد از ظهر. اشك به سختي در چشمم ماندگار است. نشسته ام روبروي پنجره جلوي ميزم. چيزي عميقا تكان خورده است. تمركز ندارم.

قصه ي ساده تري از يكي از كابوس هايم سر رسيده است. سابقا دوستي، كسي كه روزگاري دوست بوديم و يك سالي هست كه بر سر داستان سختي ديگر حرفي نزده ايم، بيماري صعب العلاجي گرفته است. شنبه قرار است عملش كنند.

قصه، بيشتر از حرف نزدن است. قصه آن سال به مثل كثافتي بود كه به در و ديوار پاشيد. قدري از آن كثافت به لباس اين دوستي هم افتاد و در چشم من چرك و نفرت آورد. الان، قدري از دلم غم و نگراني است براي سابقا دوستي و قدري نفرت است به جا مانده از آن آلودگي. اين دو دارند از ميان دو نيم م مي كنند.

مشكل، " چه كردن " نيست. با دو دوست مشتركي قرار كرده ايم كه بي صدا من هر كاري كه مي توانم بكنم، چه براي مريض و چه براي اين دو كه از پرستارانند، انجام دهم. مشكل " چه كار كردن" نيست.

نشسته ام به تماشاي اين مني كه براي آدم مريضي، كه اگر دوستي نكرده بدي هم نكرده، نفرت دارد. گاهي دلم براي خودم مي گيرد كه اي داد، چه بر سر  خودت آورده اي. گاهي عصباني مي شوم كه خدا لعنت كند آن كسي را كه باعث و باني ش بود. گاهي بعدترش مي خواهم در موردش با كسي حرف بزنم. بعدترش نگاه مي كنم كه قدري از آن حس " واي كه چقدر من خودآگاه م" در آن و شايد همين حرف زدن تنيده است، خود-فلان ديدن است...

كمي بيشتر كه مي شود سكوت مي كنم. بعدترش اشك مي ريزد پايين. چيزي در درونم مي گويد: " طوريُم نيس اقاجون... اينم مي گذره... هميدون يه جوري خُب ميشين".