Thursday, March 19, 2015

مشاهده

صبح که بلند می شوم، اگر بخواهم به اسم رژیم غذایی چیزی نخورم، روحم شروع می کند به ناراحت بودن و بدنم هم حتی اگر راحت باشد، شروع می کند به اذیت شدن. لکن اما اگر بگویم " امروز روزه ام" داستان از بیخ و بن عوض می شود. تغییر اسم این داستان کلا عکس العمل روح و بدنم را عوض می کند. حتی اگر بدنم اذیت باشد، روحم تا اندازه ای آرامش می کند. 

سرعت تغییر عکس العمل ها در حد 5 دقیقه است. نمی دانم دلیلیش چیست. 

" این جور" کنار هم بودن

به قول دوستی: هر بار که ایران می روم، کلی عوض شده ام. هر بار فکر می کنم این شاید آخرین باری باشد که بتوانیم این جور کنار هم باشیم.

Monday, March 9, 2015

پاکی و ناپاکی مطلق و نسبی

این صحبت آقای ملکیان، در فلسفه و حکمت و اخلاق ی همگرای خاورمیانه ای که به حول نقطه ی " مطلق" می گردد و همه چیز را جزیی جدا شده از " آن" می شمارد، قدم بزرگی رو به جلو است. در شرق دور اما حکمت، عین بودن است، اخلاق هم عین آگاهی است. آنها از بیخ نقطه ندارند، خوب و بد ندارند. همه چیز در بهترین حالتش فقط هست.  

در  حکمت شرق میانه، پاکی  و ناپاکی " مطلق و نسبی" زیر سوال است. در شرق دور، " پاکی و ناپاکی" مطلق و نسبی زیر سوال است.  

Sunday, March 8, 2015

تلخک حنجره طلایی

شخصیت محبوب این روزهایم این مرد است. مدت ها بود که به نظرم چنین هماهنگی غریبی بین عناصر و جزییات یک " اثر " ندیده بودم. از تناقض بین صورت سپید و لب های سیاهش بگیر تا لباسی که اکثر سفید است و گاه سیاه، از آن آرایش غریبش و قطره های از قرمز که بر پیشانی و صورتش نشسته است.  از آن چراغی و چمدانی که به دست می گیرد و وارد صحنه می شود تا آنکه دربسیاری ویدیو ها و حتی اجراهای زنده اش" ورود" و " خروج" ش بخشی از اجرا ست. از صورت بی احساس آن دو خواننده ی که در بسیاری از آهنگ هایش همراهش هستند و بعدا فهمیدم که هر کدامشان برای خودش کسی است، انتخاب شعرهایش، تغییرات جزیی که در متن شعر می دهد، عمق صدایش، حال ایستادنش، صورتش، صورتش، صورتش.

دلم برایش می سوزد. از سر و کله زدنش با آدمها حس عجیبی می گیرم. صبر می کند، حتی اگر ملت سر و صدا کنند. اگر مسخره اش کنند ناراحت می شود ولی یک قدم بیشتر عقب نمی گذارد.  غریبه است. انگار سفید نیست، بی رنگ است. ملت که می بینندش، می خندند. هاله لویا خواندش را می بینم احساس می کنم اگر لیونارد کوهن می خواست خودش باشد، کت و شلوارش را در بیاورد، بی کله و بی حجاب باشد، به مثل این می خواندش.

این پست یک پایان درست و حسابی برای به پایان رسیدن ندارد.


Friday, March 6, 2015

هنرمندان درام در گیر

اسم این هنرهای " دراماتیک" را حتما شنیده اید؟ الان که فکرش را بکنیم تنها عنصری از هنرهای دراماتیک که ما، حداقل در محیط ایران می شناسیم تیاتر بود. از حق نگذریم آن تیاترهای خیابانی هم در جاهایی در تهران بودند. 

با این، اگر که خوب نگاه کنیم آن رفیقمان که گاه و بیگاه و بی حساب می زنند زیر آواز، یا آن رفیق دیگر که مسخره بازی در می آورد و همه را می خنداند، آن یک که قصه خوب می گوید، آن دیگری که ادا خوب در می آورد، آن کسی که جوری می رقصد که همه خنده شان می گیرد، این خواننده هاس فرانسوی که آهنگ را بیشتر از آنکه با دهانشان بخوانند با چشم شان می خوانند، تمام آن هایی که به نحوی " دلقک" یا " ژوکر" هستند، اینها هنرمندان "دراماتیک" هستند، اینها در کژ و کاو زندگی مانده اند. این ها با این دلقک بازی شان، دارند این درامای زندگی را بهتر بیان می کنند، بهتر می خورانند، بهتر هضم می کنند.




Wednesday, March 4, 2015

تناسخ

نبضی جهنده بود
از ترس گذر و به عشق گذار کرد
به مقام دل

زندگی در استکان

در سرم برایت
هم گل دارم، هم گاو، هم زبان
نبات دلم هم فدای ترکیب ت.