Monday, February 23, 2015

شرحه


قصه ای هست که فلان خرک پادشاه عادل یا وزیرش یا به هر حال یک آدم گنده ای که ادعای عدالتش میشد از سر قصرش زنجیری بیرون انداخته بود و سرش را به زنگی در تالار دربار بسته بود که اگر کسی در این شهر بی عدالتی دید، بیاید و بی منت خدم و حشم سر این زنجیر را بگیرد و تکان دهد تا زنگ به صدا در بیاید و من بیایم و به درد دلش برسم. مردم لکن حساب کار دست شان بود و می دانستند کسی نباید به روی خرک خان بیاورد که چه خبر است. زنجیر را کسی نباید دست بزند. گذشت تا اینکه زنگ مربوطه نصف شبی  به صدا در آمد. خرک خان سریعا روب-دشام اش را دورش پیچاند و با خدم و حشم پریدند سر قصر که کجاست این شهروند مدد خواه تا حق او بستانیم و آتش دلش را به آبی خاموش کنیم. دیدند که خری است، که از بس تازیانه خورده است کمرش  یک سر زخم و خون است. عدالت و دلجویی نمی داند چیست لکن زخم هایش در عمق می خارد، خودش را به زنجیر می مالد تا خارش جراحتش کم شود. 

آن خر، الان، من هستم. کجاست آن زنجیرت خرک خان؟  شمایی که گفتی مضطر اذا دعاۀ.

Saturday, February 21, 2015

در هیاهوی صبحی تاریک 
مرا به وسعت چهل چراغ می درخشند
بلورهای صبور درد.

قصه ی موتور و تاکسی و رحم

سال 84 باید بوده باشد، من سال سوم لیسانس بودم، ساعت 3-4 بعد از نیمه ی یک شب سوز و سرما بود که با اتوبوس به ترمینال کاوه اصفهان رسیدم. برای رفتن به منزل دو راه بیشتر نبود، یکی گرفتن تاکسی دربست، که خوب، آن وقت ها برای منِ اصفهانی خیلی گران بود. راه دوم، سوار شدن بر تاکسی های خطی و رفتن نقطه به نقطه بود که در آن ساعت شب، پیدا کردن شان دشوار بود. تکه ی اول مسیر- تا میدان شهدا- را رفتم ولی دیگر از آنجا به بعد هیچ ماشینی گذر نمی کرد.

 نزدیک به 45 دقیقه در آن سوز استخوان خرد کن در کنار میدانی که کلاغ هم ازش رد نمیشد، فرو رفته در یقه ی کاپشن سرمه ای ام و یک ساک سفری به دست، ایستاده بودم که یک موتورسیکلت سوار، از همان هایی که خلاف جهت میدان گاز می دهند، پیدایش شد. سر و رویش را با کلاه و شال گردن و یقه ی کاپشن چنان پوشانده بود که هیچ از صورتش پیدا نبود. نا امیدانه یک " مستقیم" انداختم و او هم بی اعتنا رد شد. کمی جلوتر ولی ایستاد، سرش را برگرداند و براندازی کرد. همان جا دور زد و برگشت و جلویم ایستاد گفت "کوجا می ری؟" من هم که دیگر از فرط سرما خطی و غیر خطی رفتن و دغدغه ی هزینه از بیخ از سرم افتاده بود، هرچه میدان و چهارراه در مسیر بود را گفتم تا ببینم کدامش به مسیر او می خورد. زیر لب چیزی گفت و من، نشنیده، گفتم باشد. به میدان اول مسیر، طوقچی، که رسید، ترمز کرد. گفتم: " احمِدآباد نیمی روی؟ " گفت: " احمدآباد؟ می خَی بری احمدآباد؟ " قاعدتا باید در سرم یک " پَ نَ پَ" گفته باشم ولی جای شیرین عسل بازی نبود، گفتم اره. او هم مکث کوتاهی کرد و دوباره گاز داد. من هم با اعتماد به نفس به سر کوچه که رسیدیم گفتم "اینجا بپیچ". او هم پیچید. دم خانه که رسیدیم گفتم " همین جا". داشتم پیاده می شدم که  پرسید: این طرفا حلیم خوب کجا هست؟" گفتم سر میدون، اول احمدآباد. دستم در جیبم به دنبال کیف پولم بود که گاز داد و " باشِد، خدافظ" ش در سر و صدای موتورش گم شد و من که هاج و واج مانده بودم را دست  به کیف گذاشت و رفت. 

دیروز هم برای کار واجبی Uber گرفتم. به مقصد که رسیدم دیدم که آی-فون م نیست. خودم را به وای-فای رساندم و از طریق find my iPhone فهمیدم که انگار همان جایی که سوار ماشین شدم مانده است. از همان طریق به یابنده ی احتمالی آدرس و ایمیل و شماره تلفن یکی از دوستان را دادم که اگر کسی پیدایش کرد بیاوردش. بعد از روی نقشه فهمیدم که لوکیشن ای فون در حال حرکت است. فهمیدم که کسی پیدایش کرده. گفتم شاید پیغام روی صفحه ی آی فون را ندیده، برای همین از آی فونم آهنگی-پخش کردم. بعدش آی فونم خاموش شد... با خودم گفتم که خوب، این هم رفت. کارم را تمام کردم و به خانه آمدم. بیست دقیقه نشده بود که ایمیل آمد که دوباره آی فون ت روشن شده. دیدم که جایش نزدیک خانه است. فهمیدم دارد می آورد که تحویل بدهد. یک گیفت-کارت که هدیه گرفته بودم را به مناسبت مژدگانی برداشتم و سریع به دم در رفتم. وقتی رسیدم مدیر ساختمان گفت که آمده است و آی فون را داده و رفته. از قرار معلوم همان راننده ی Uber بوده است. 

یکی دو داستان دیگر هم از این دست دارم. از این داستان ها از سایرین هم شنیده ام. هیچ وقت جزییات این داستان ها را، از اینکه این راننده ی Uber در حرفهایش از کدام پارک تعریف کرد تا طرح لوزی و سبز پر رنگ شال گردن آن موتورسوار ناشناس، فراموش نمی کنم. من نمی دانم این دو و سایر آن ها که " مرد عوضی" هستند، فکرشان چیست، رسمشان چیست، طرفدار موسوی اند یا احمدی نژاد، اتیست هستند یا که مسلمان، درتمام زندگی چه بر سرشان آمده است. من فقط می دانم که این محبت بی انتظار من را از داخل گرم می کند. شیرینی که این محبت بی حساب به کام من می آورد، علی رغم کوچکی اش، آن قدر قوی است جلوی تمام این تلخی های بزرگ بیاستد و بگوید " اما باز باید زیست، باید زیست، باید زیست".

اینها در آن لحظه فکر سود و زیان و حساب نبوده اند. این کارها برایشان کمی هم هزینه داشته ولی خوب، به " رحم" آمده اند. انگار کن که همان قدر که حسابگری و یا حتی حیوانیت در وجود ما سفت شده، این " رحم" هم ریشه ی درونی دارد. نمی دانم این رحم داشتن به چه چیز ربط دارد. مسلما که ربط مستقیمی به علم و منطق و تمدن که ندارد. شاید ربطی به "رحم دیدن" دارد، شاید ربط به نداشتن طمع دارد،  شاید ربط به  آزاده بودن دارد. رحم بدون انتظار است. انگار برای همین است که " رحم" چندان به آشنایان و دوستان انگار سخت تر است. سخت تر است چون که انتظار هست. " چرا فلان دوست از من بعد فلان قدر وقت احوالی نپرسید؟  مگر نمی دانست" منطق، هزار دلیل می آورد و هزار حرف، ولی خوب، یک راه دیگرش هم این است که هرچه بوده، بوده. اصلا " بی معرفتی " بوده. تو بدون انتظار بگذر. ولی انگار نمی شود.از قدیم هم گفته اند " اِرحم تُرحِم" رحم کنید تا رحم ببینید، من کجا رحم دیدم که رحم کنم ؟ حقیقتش این است همه مان هم رحم دیده ایم و هم بی رحمی. نمی دانم چه باعث می شود که در نهایت دهانمان مزه ی رحم بگیرد یا که بی رحمی. چیز عجیبی است این رحم. هرچه هست، رفتاری برخاسته از درون و با تاثیری اجتماعی است. رحم، فکرمی کنم که در درون ما نصب شده ولکن مستلزم باز یافتن - فعال شدن- بیدار شدن است. رحم، اورگانیک است. 

خلاصه که گور پدر هرچه فکر کردنی و حساب کردنی است. شاید باید گاهی به گاهی، بی فکر و بی حساب، بسیار حیوانی، به خودم و سایرین رحم کنم.

توضیحات:

Uber  یک مدل تاکسی است.

Thursday, February 19, 2015

گریه لیلی

معشوقان عالم ، اگر که آدم باشند، خودشان درگیرند. عاشقان عالم تمام انسانیت را به هم-زبانی  دارند، معشوقان عالم الکن ترین موجود خلقت، خالق-رب-معشوق ازل، را هم به زحمت در کنار دارند. این یک بازی زیرو-سام نیست.

 جامی از می نیست، تنها خون دل است، یکی تازه اش را می خورد و یکی مانده اش را. گریه ی لیلی ریتم دارد، چون در حال قدم برداشتن ریخته می شود. لیلی هیچ فرصتی در تاریخ ندارد که بنشیند و به خیال راحت اشک بریزد. گریه ی لیلی بم است، صدای لیلی در حال بزرگ شدن است، مرد شدن است. معشوقان عالم، اگر که آدم باشند... 

به من بگو کدام یک بر روی زمین غریب ترند؟ مجنون یا که لیلی؟

Sunday, February 15, 2015

ماضی

بسیار خوش گذشت. [نقطه]

کمال

حالا چیکا کنیم. [نقطه]

اینجا بارون نمی اد

حال دل با تو گفتنم هوس است، ولی خوب. [نقطه]

توضیح: تگ تازه ای اضافه می کنم به نام نقطه. عباراتی که با آن نقطه ی انتهایی به انتهای ابراز می رسند.