Friday, November 14, 2014

دور چون با عاشقان افتد، تسلسل بایدش.

صبح، ساعت 6 و خرده ای، نشسته ام پشت به دیوار و به داخل اسکایپ خیره نگاه می کنم. کلاه پشمی قهوه ای روشن رنگی بر سرم هست و تی شرت زرد زردآلویی کهنه ای بر تنم. دل-آشنایی حرف از دیده ها و شنیده های سیر و سفرش می زند. آفتاب از پشت سرم در پنجره در صفحه ی اسکایپ آرام طلوع می کند. خطوط زرد آفتاب و رنگ روشن-قهوه ای کلاه و زردآلویی پیراهن و خرده ریش های طلایی ام هم ساز می شوند و تصویر چروک نرمی را بر صورتم می اندازد. به خودم و دوستم و سفرم نگاه می کنم و به صورتم که انگار در این طلوع، سی سال دیگر "هم" بزرگ شده است، یا که پیر. لبخند نرمی بر صورتم، چشمانم هم آرام، از لپ هایم اما تپش می آید.

 به بهانه ی بخشی از گفتگویم در اسکایپ، بر شانه ی خودم می زنم، آرام در دلم می گویم: به همین منوال، به همین هم-آهنگی، یک بار دیگر "هم" سی ساله خواهم شد.


Sunday, November 9, 2014

آرام

فالگیر گفت به آرامش می رسم 
وقتی که آبجویی را در کنار ببینند 
بال های داغ من

The fortune teller said I'd find peace
when may see a beer within reach
my hot wings.

آرزو

به سلامت نشسته بر کرانه ای
به بالای فهرست آرزوهایم مرضی دارم:
گشادی دریچه قلب. 

Friday, November 7, 2014

در مذمت مهرباني (٢)

من فرض مي كنم كه ما همه موافقيم كه بين مهرباني و ضعف يك همبستگي زماني برقرار است. يعني اكثر آدم ها در زمان هايي كه ضعيف ترند، نسبت به خودشان در ساير زمان ها مهربان ترند. 

اين به اين معنا نيست كه اگر فردي را ديديم كه مهربان است به اين نتيجه برسيم كه از روي ضعف، به مهرباني رسيده است و يا اينكه حتي ذهن مان به سمت مشاهده ي " ضعف" در آن فرد متمايل بشود. اين به اين معناست كه 
١: نكته اي را در مورد بني بشر و كاربرد مهرباني بفهميم. خلاصه اش اين است: ادميزاد اين گونه است كه افزايش ضعف در او به طور طبيعي منجر به افزايش مهرباني مي شود. اين مشاهده به خودي خود، نه خوب است و نه بد، بلكه تنها يك مشاهده است.

٢: هركس مي تواند اين همبستگي بين مهرباني و ضعف در خودش را به صورت يك رابطه ي علّي و معلولي بررسي كند و ببيند آيا مهرباني ش ريشه اي در ضعف دارد يا نه. فرق قضاوت علّي در خود و قضاوت علّي در سايرين اين است كه هركس فقط به نيات و حالات دروني خودش دسترسي دارد. به قول ديگر، روح آدم آنقدر پيچيده است كه بنا به تعريف نمي شود با مشاهده ي رفتار يك فرد به نيات و ريشه ي علّي رفتار وي پي برد. 

در جملات بالا اگر مهرباني را با عشق و ضعف را با ترس جابه جا كنيم، عبارات فوق الذكر درست خواهند بود. حقيقت اين كه من نمي دانم كه آيا مهرباني بدون ضعف و عشق بدون ترس مي تواند كه وجود داشته باشد يا كه خير. بعضي مي گويند مي تواند. حداقلش اين است كه حتي اگر كه باشد، تا با ضعف و ترس به صلح نرسيم، خبري از آن مهر و عشق بي پيرايه نخواهد بود. 





Thursday, November 6, 2014

امر محال

لذت عجیبی در " امرمحال" مخفی است. تمام آن لحظاتی که با خودتان می گوید " وای فکرش را بکن اگر میشد.." ذره ای از همین لذت را می برید. وقتی که آدم دست به امتحان امر محال می زند، احساسی غیر عادی دارد،  احساسی که هیچ وقت نیست، انگار فرصتی پیدا می کند که از زندگی عادی بیرون برود، از محدوده ی فضا و زمان برای یک لحظه هم که شده بیرون بپرد. 

نمی گویم که درست بود یا که غلط ولی فکر می کنم آنهایی که یک عمر کیمیا گری می کردند شاید از چنین لذتی بهره مند می شدند. من فکر می کنم امام حسین هم شاید چنین لذتی برد. کاشکی می شد که خطابی به مانند ترس و لرز را برای حسین نوشت.

Wednesday, November 5, 2014

این چه گا در حکمت است؟

بعضی وقتا، کرَم خدا، بعضی ها می افتند تو چاهِ بزرگ شدن... هی می خوردند زمین که مرد بشند... هی می خورند زمین که مرد بشند...

هی بزرگ می شند... هی بزرگ می شند.

Thursday, October 30, 2014

رها کردن رشته ی سبز و نرم دوستی

دوستی داشتم که عزیز بود و هست. به من لطف فراوان داشت و مهر فراوان ورزید و در سختی های اخیرم کمک بی انتظار زیاد کرد. این دوست ناگهان اما ... رفت. از کاروانش آتشی به منزل دل من ماند. نه جواب داد، نه توضیح، نه حرف. حق داشت، خسته شد شاید... نمی دانم. 

این " نمی دانم"  محل درد می شود. این سختیِ سوال که چه شد، چرا چنین شد، و از این دست، آن قدر ذُق می زند که گاهی نفس آدم را می بُرد، آن قدر می ُبرد که آدم می ُبرد. اگر منِ سابق بود، آن قدر درد می کشیدم و صبر می کردم که یا طبیعی فراموش ش کنم، که این اتفاق هیچ وقت به طور خوب نمی افتند و به صلح نمی رسد، یا اینکه آن فرد بیاید و حرفی بزند. منِ امروز اما کار دیگری را می کنم: 

هربار که یادش می افتم و دردم می گیرد، خودم را در کنار اقیانوس و رشته ای سبز و نرم و مهربانِ دوستی را تصور می کنم که از من تا آن سوی دیگر اقیانوس که او نشسته است کشیده شده. مهربانی هایش را به یاد می اورم و آن رشته ی شفیق را در خیالم با نرمی می گیرم، به مهر می بوسم، به چشم می گذارم، و آرام و با لطافت ...  تار و پودش را از هم جدا می کنم... می بُرمش.... سر دیگرش را به آب اقیانوس می اندازم که آب با خودش تا او ببرد. سر نزدیک این رشته هم، یادگاری است که از این دوستی بر قامت من گره خورده است، این تکه طناب سبز و نرم و مهربان با من و برای من تا همیشه ی دنیا خواهد ماند. 

او هزار خوبی به من کرد و یک اشتباه. اشتباه این بود که بی صدا، بی حرف، بی خداحافظی رفت. من صد البته که این یک سختی را به آن همه مهربانی می بخشم. بخششم اولا که فایده اش برای خودم، و دوم، کمترین هدیه ای است که می توانم به آن دوست بدهم.  شما را نمی دانم، من به این نفس ِ گرمی که از خودم برای سایرین به جا بگذارم و یا سایرین بر من به جا بگذارند ایمان دارم. فکر می کنم که کارما یا دعا یا هرچه اسم ش هست، وجود دارد. دلیلی برای این ایمان ندارم، شاید بیشتر " ترجیح شخصی من" است، اینجور خوشحال ترم. من دلم می خواهد که این سختی که از اون رسید، هرچند که درد دارد، شکل دهنده ی نفَس من برای او نباشد. حق این است که آن همه مهربانی اش شکل و روی دعای من برای او را بسازد. شاید یکی از یادگیری من در این سالها این است: سر رشته ای که رها شد را، هرچند عزیز باشد، رها می کنم.

این را اضافه کنم که زیباییِ هم نفسی با آدم های خوب و درست، همین است که حتی در بدترین حالت، حتی اگر مجبور به خداحافظی بشوید، باز هم مهر می ماند و خوبی. وای به روزگاری  که آدم به دست وسواس الخناث بیافتد، عروسی اش عزاست و عزایش، فراتر از زجر. دور از جان این سابقا دوست من، ولی حتی دشمنِ با شرف بارها شرف دارد به دوست بی شرف.