صبح، ساعت 6 و خرده ای، نشسته ام پشت به دیوار و به داخل اسکایپ خیره نگاه می کنم. کلاه پشمی قهوه ای روشن رنگی بر سرم هست و تی شرت زرد زردآلویی کهنه ای بر تنم. دل-آشنایی حرف از دیده ها و شنیده های سیر و سفرش می زند. آفتاب از پشت سرم در پنجره در صفحه ی اسکایپ آرام طلوع می کند. خطوط زرد آفتاب و رنگ روشن-قهوه ای کلاه و زردآلویی پیراهن و خرده ریش های طلایی ام هم ساز می شوند و تصویر چروک نرمی را بر صورتم می اندازد. به خودم و دوستم و سفرم نگاه می کنم و به صورتم که انگار در این طلوع، سی سال دیگر "هم" بزرگ شده است، یا که پیر. لبخند نرمی بر صورتم، چشمانم هم آرام، از لپ هایم اما تپش می آید.
به بهانه ی بخشی از گفتگویم در اسکایپ، بر شانه ی خودم می زنم، آرام در دلم می گویم: به همین منوال، به همین هم-آهنگی، یک بار دیگر "هم" سی ساله خواهم شد.
به بهانه ی بخشی از گفتگویم در اسکایپ، بر شانه ی خودم می زنم، آرام در دلم می گویم: به همین منوال، به همین هم-آهنگی، یک بار دیگر "هم" سی ساله خواهم شد.