Thursday, July 16, 2015

داستان آن دوستي قديمي كه كثيف شد

امروز ساعت سه بعد از ظهر. اشك به سختي در چشمم ماندگار است. نشسته ام روبروي پنجره جلوي ميزم. چيزي عميقا تكان خورده است. تمركز ندارم.

قصه ي ساده تري از يكي از كابوس هايم سر رسيده است. سابقا دوستي، كسي كه روزگاري دوست بوديم و يك سالي هست كه بر سر داستان سختي ديگر حرفي نزده ايم، بيماري صعب العلاجي گرفته است. شنبه قرار است عملش كنند.

قصه، بيشتر از حرف نزدن است. قصه آن سال به مثل كثافتي بود كه به در و ديوار پاشيد. قدري از آن كثافت به لباس اين دوستي هم افتاد و در چشم من چرك و نفرت آورد. الان، قدري از دلم غم و نگراني است براي سابقا دوستي و قدري نفرت است به جا مانده از آن آلودگي. اين دو دارند از ميان دو نيم م مي كنند.

مشكل، " چه كردن " نيست. با دو دوست مشتركي قرار كرده ايم كه بي صدا من هر كاري كه مي توانم بكنم، چه براي مريض و چه براي اين دو كه از پرستارانند، انجام دهم. مشكل " چه كار كردن" نيست.

نشسته ام به تماشاي اين مني كه براي آدم مريضي، كه اگر دوستي نكرده بدي هم نكرده، نفرت دارد. گاهي دلم براي خودم مي گيرد كه اي داد، چه بر سر  خودت آورده اي. گاهي عصباني مي شوم كه خدا لعنت كند آن كسي را كه باعث و باني ش بود. گاهي بعدترش مي خواهم در موردش با كسي حرف بزنم. بعدترش نگاه مي كنم كه قدري از آن حس " واي كه چقدر من خودآگاه م" در آن و شايد همين حرف زدن تنيده است، خود-فلان ديدن است...

كمي بيشتر كه مي شود سكوت مي كنم. بعدترش اشك مي ريزد پايين. چيزي در درونم مي گويد: " طوريُم نيس اقاجون... اينم مي گذره... هميدون يه جوري خُب ميشين".

Wednesday, June 17, 2015

چه نقصان، صبوح هست.

شب آخر اقامتم هست. نشستم در ايوان، زير نور آسمان پر نور و كم ستاره، در محضر سروها، كمي سه تار زدم. 

بعدش آمدم در اتاق، دراز كشيدم. حالتي " معنوي" داشتم انگار هر دعايي بكنم مستجاب مي شود. كمي كه گذشت ديدم تجمع انرژي ترس در وجودم زبانه كشيده است، معنويتم از روي ترس است. ترس هايم شكل دعا گرفته است.

همان جور كه شايد تا صد سال پيش، كسي چندان از ساز و كار بدن سر در نمي آورد و همه چيز به خدا و ديانت و مافوق الطبيعه حواله مي شد، فكر مي كنم كه در اين روزگار ما از آنجا كه ساز و كار روح شناخته شده نيست، امور روحي عموما با اخلاق و عرفان و ديانت سنجيده مي شود. اين البته شامل اين ادعا نيست كه با پيشرفت علم رابطه ي آدم و مافوق الطبيعه به صفر مي رسد. 

از همه ي اينها كه بگذرم، جاي خودم بعد از اين و شما خالي، سحري در خانه خوردن بعد از سال ها حال مبسوطي داد! 

Thursday, June 11, 2015

سفر سو رئالي

رفتيم شهرستان آبا اجدادي. بابا رو راضي كردم كه اجازه بدهند من وظيفه راه رفتن رو به عهده بگيرم، به سفر زيارت اهل قبور. پيرمرد ٩٠ و خرده اي ساله به سر خاك مادرش، به مثل كودك خرده اي ساله. سلام مي كند، پايش را دراز نه. 

بعدتر، سوار بر ويلچير به سير بازار قديم. ده پيرمرد ٧٠ ساله آمدند دست به سينه به معلم قديم شان سلام كردند و با كمر درد و آخ و واخ خم شدند و دست معلم شان را بوسيدند. 

به پيرمرد در راه برگشت مي گويم: " چه خبر بود امروز؟ چه خاطراتي آمد سراغ تون؟ " با لحني كه انگار دنبال نوستالژي دست دوم هستم. برگشتند و خنديدند و گفتند: "روز خوبي بود، بوديم، با هم بوديم، هرچه ديدم تازه بود. "

 

Wednesday, May 20, 2015

این غواصان دست بسته

کما خیلی های دیگر، در من هم دعوایی هست بین " حال" و " مقام" زندگی کدام ورش باید ایستاد. مدتی است که جنبه ی حال زندگی در من قدرت گرفته، حرفش این است که آدم جان، زندگی همین سر کار رفتن و خوردن و خسبیدن و زندگی روزمره است، اغتنام فرصت حیات است، زندگی همینی است که می آید و می گذرد. به دنبال شعور همین گذران باشد.  تراژدی ها، عشق ها،  فراق ها، وصال ها، شکست ها، فراز ها و فرودها، مال قصه ها هستند، هیچ چیز در زندگی واقعی این قدر ها براق نیست. هرچیز غیر عادی معوج است. زندگی درام است.

از دیشب اما که این خبر این غواصان دست بسته را خوانده ام، آشوب به پا شده است. آن دیگری که در جنبه ی " مقام" است، رفته نشسته یک گوشه برای خودش دور آتشی می رقصد، بعد دست به دیواری می گذارد و سینه می زند، بعد سر به آسمان بلند می کند و غرق می شود. بعدش به من نگاه می کند و زیر لب می گوید: آدم جان، یعنی می گویی این تراژدی ها مال این زندگی نیست؟ واقعی نیست؟

خاتمه ی این  دعوا، صورت " دلقک غمگین" است.

Tuesday, May 5, 2015

کلک دل به خواه

ردیف در شعر کلک کثیفی است. اگر بگیرد، خواننده از شعر چیز زیادی نمی فهمد. به طور مثال، این ترانه ی پالت: "دلم می خواهدت" اگر به اندازه ی کافی شنیده باشیدش، دیگر چیزی از این ردیف تکراری از کل شعرش به یادتان نمانده است.

Friday, April 24, 2015

Genocide

For me, the scariest part of learning about the Armenian genocide is that had I lived in that era, I totally could have been on either side of this horrible event. That is because ALL OF US have the potential to actively or inactively contribute to such a massacre. There is a solid research literature that suggests we all have a tiny little ultimate killer\torturer devil inside us that gets activated in presence of sufficient dose of " justification" and unsupervised power. The only way to stop the sleeping genie is to recognize and know it.

Sometimes the way to become more humane is to learn how we inherently are animals. Genocide still happens and we ALL have the potential to become its victim, this way or the other.

Watch the worse than war documentary


Thursday, April 23, 2015

مشاهده - 1 - ساعات مفید کاری

من آدم سحر خیزی هستم. این البته الزاما چیز خوبی نیست، مخصوصا اگر که شب دیر به خواب رفته باشم، صبح زود با اولین شاخه های نور بیدار می شود. به طور کلی آدم کم خوابی هستم. گاهی با خودم فکر می کنم همان جور که بعضی آدم ها به نظر نمی آید که لذت " خوردن" را درست درک کرده باشند، من هم بهره ی چندانی از درک لذت خواب نبرده ام. بیشتر از سر ناچاری می خوابم. 

سابق تر ها، آن وقتی که زیر بیست و دو-سه سال داشتم، صبح ها از ساعت 5 تا 7-8 درسم را می خواندم و کار درس خواندن روزم را تمام می کردم. به قول دیگر، در آن ساعت صبح ذهنم به شدت آماده ی کار فکری بود. در تمام این سال ها با این ایده که ذهن من صبح ها به شدت آماده ی کار هست، سعی می کردم که برای انجام کارهای فکری م زمان های زود در روز را انتخاب کنم. این ایده با این که صبح ها هم زود بیدار می شوم هماهنگ بود، یعنی حتی مشکل خواب آلودگی هم نداشتم. با این حال در این سال های اخیر هرچه تلاش می کردم همان عادت قدیمی را زنده کنم و صبح ها کار فکری کنم، کمتر موفق می شدم. صبح ها انگار تمرکز نداشتم و من این را به چشم یک عدم تمرکز کلی می دیدم. انگار باور داشتم که آدم هر وقت که بیدار باشد، علی الخصوص صبح ها که خوابش را رفته است، باید بتواند تمرکز کند. 

این مسیله بود تا اینکه اخیرا مشاهده کردم که صبح ها، با اینکه بیدارم، ذهنم چندان آماده ی کار تحلیلی نیست. علی رغم نبود این تمرکز، در صبح ها تقریبا هر کار دیگری را می توانم خوب انجام بدهم. از آشپزی و تمیز کردن خانه بگیر تا قدم زدن و نوشتن و کارهای هنری ( ساز تمرین کردن- خط). اتفاقا در این زمان صبح ذهنم خلاقیت بیشتری دارد. مثلا حتی در مورد تحقیقم هم اگر جایی گیر کرده باشم، در صبح ایده های بیشتری به نظرم می رسد. انگار کن که در صبح تمرکزم کمتر است و دید عمومی و از بالایم قوی تر است و همین باعث می شود خلاقیتم بیشتر باشد. 

بعدتر دیدم که از بعد از ظهر توان محاسباتی و یا تمرکزم زیاد می شود و تا شب ادامه دارد. با این حال در مجموع نمی توانم بیشتر از 4-5 ساعت کار مفید محسباتی بکنم. یعنی شب که می شود، با این که هنوز تمرکزم بالاست، ذهنم خسته شده است. به این نکته این را هم اضافه کنید که من بین وقتی که "تمرکز" را رها می کنم  زمان خوابمبه حداقل دو - سه ساعت زمان  نیاز دارم. به قول دیگر، دو سه ساعت طول می کشد که موتور تمرکزم خاموش بشود و با "تمرکز" به خواب رفتن خوابم را به شدت بی کیفیت می کند. بنابراین اگر من بخواهم 5:30 بیدار بشود باید و حداقل 6:30 ساعت بخوابم باید که حدودا 8 کار کردن را متوقف کنم ( که معمولا نمی کنم) تا بتوانم 11 شب خوابیده باشم. کارهایی از قبیل قدم زدن، چای بدون کافیین خوردن و فرندز! تماشا کردن به پروسه ی خاموش کردن تمرکزم کمک می کند. 

فهمیدن تفاوت بین انرژی جسمی یا همان زمان بیداری و انرژی فکری یا همان تمرکز و این مطلب که این دو به لحاظ زمانی الزاما بر هم منطبق نیستند زمان بندی روزانه ی من را به قدر قابل توجهی بهبود داده است.