شب آخر اقامتم هست. نشستم در ايوان، زير نور آسمان پر نور و كم ستاره، در محضر سروها، كمي سه تار زدم.
بعدش آمدم در اتاق، دراز كشيدم. حالتي " معنوي" داشتم انگار هر دعايي بكنم مستجاب مي شود. كمي كه گذشت ديدم تجمع انرژي ترس در وجودم زبانه كشيده است، معنويتم از روي ترس است. ترس هايم شكل دعا گرفته است.
همان جور كه شايد تا صد سال پيش، كسي چندان از ساز و كار بدن سر در نمي آورد و همه چيز به خدا و ديانت و مافوق الطبيعه حواله مي شد، فكر مي كنم كه در اين روزگار ما از آنجا كه ساز و كار روح شناخته شده نيست، امور روحي عموما با اخلاق و عرفان و ديانت سنجيده مي شود. اين البته شامل اين ادعا نيست كه با پيشرفت علم رابطه ي آدم و مافوق الطبيعه به صفر مي رسد.
از همه ي اينها كه بگذرم، جاي خودم بعد از اين و شما خالي، سحري در خانه خوردن بعد از سال ها حال مبسوطي داد!
