Thursday, October 30, 2014

رها کردن رشته ی سبز و نرم دوستی

دوستی داشتم که عزیز بود و هست. به من لطف فراوان داشت و مهر فراوان ورزید و در سختی های اخیرم کمک بی انتظار زیاد کرد. این دوست ناگهان اما ... رفت. از کاروانش آتشی به منزل دل من ماند. نه جواب داد، نه توضیح، نه حرف. حق داشت، خسته شد شاید... نمی دانم. 

این " نمی دانم"  محل درد می شود. این سختیِ سوال که چه شد، چرا چنین شد، و از این دست، آن قدر ذُق می زند که گاهی نفس آدم را می بُرد، آن قدر می ُبرد که آدم می ُبرد. اگر منِ سابق بود، آن قدر درد می کشیدم و صبر می کردم که یا طبیعی فراموش ش کنم، که این اتفاق هیچ وقت به طور خوب نمی افتند و به صلح نمی رسد، یا اینکه آن فرد بیاید و حرفی بزند. منِ امروز اما کار دیگری را می کنم: 

هربار که یادش می افتم و دردم می گیرد، خودم را در کنار اقیانوس و رشته ای سبز و نرم و مهربانِ دوستی را تصور می کنم که از من تا آن سوی دیگر اقیانوس که او نشسته است کشیده شده. مهربانی هایش را به یاد می اورم و آن رشته ی شفیق را در خیالم با نرمی می گیرم، به مهر می بوسم، به چشم می گذارم، و آرام و با لطافت ...  تار و پودش را از هم جدا می کنم... می بُرمش.... سر دیگرش را به آب اقیانوس می اندازم که آب با خودش تا او ببرد. سر نزدیک این رشته هم، یادگاری است که از این دوستی بر قامت من گره خورده است، این تکه طناب سبز و نرم و مهربان با من و برای من تا همیشه ی دنیا خواهد ماند. 

او هزار خوبی به من کرد و یک اشتباه. اشتباه این بود که بی صدا، بی حرف، بی خداحافظی رفت. من صد البته که این یک سختی را به آن همه مهربانی می بخشم. بخششم اولا که فایده اش برای خودم، و دوم، کمترین هدیه ای است که می توانم به آن دوست بدهم.  شما را نمی دانم، من به این نفس ِ گرمی که از خودم برای سایرین به جا بگذارم و یا سایرین بر من به جا بگذارند ایمان دارم. فکر می کنم که کارما یا دعا یا هرچه اسم ش هست، وجود دارد. دلیلی برای این ایمان ندارم، شاید بیشتر " ترجیح شخصی من" است، اینجور خوشحال ترم. من دلم می خواهد که این سختی که از اون رسید، هرچند که درد دارد، شکل دهنده ی نفَس من برای او نباشد. حق این است که آن همه مهربانی اش شکل و روی دعای من برای او را بسازد. شاید یکی از یادگیری من در این سالها این است: سر رشته ای که رها شد را، هرچند عزیز باشد، رها می کنم.

این را اضافه کنم که زیباییِ هم نفسی با آدم های خوب و درست، همین است که حتی در بدترین حالت، حتی اگر مجبور به خداحافظی بشوید، باز هم مهر می ماند و خوبی. وای به روزگاری  که آدم به دست وسواس الخناث بیافتد، عروسی اش عزاست و عزایش، فراتر از زجر. دور از جان این سابقا دوست من، ولی حتی دشمنِ با شرف بارها شرف دارد به دوست بی شرف.

مکه ها



مستندی هست به اسم " تقابل ها در انتهای دنیا" encounters at the end of the world اثر هرزگ. جایی در میانه ی فیلم که نشان می دهد محققین غواص در قطب جنوب می خواهند به زیر آب بروند و یخ را با دینامیت منفجر می کنند تا راه باز بشود و بعد لباس غواصی می پوشند، می فرماید:

I noticed that the divers in their routine were not speaking at all. To me, there were like priests preparing for mass.

بعد غواصها را نشان می دهد که دم سوراخ یخ نشسته اشت، به رفیقش نگاه می کند و انگار که داره علامتی می دهد، با دستش بر سرش می زند و می پرد در آب-یخ.

در ادامه و با نشان دادن صحنه های شنا در آب زیر یخ در نیمه تاریکی؛ می فرماید:

Under the ice, the divers find themselves in a separate reality, where space and time acquire a strange new dimension. The few who have experienced the world under the frozen sky, often speak of it as going into the cathedral.