از "سیگارهای بعد از فراغت"م تماشای انیمه یا کارتون های ژاپنی است. من هیچ وقت کارتون-بین تیر نبودم و نیستم اما این چیز دیگری است. این روزها سوزن مبارکم گیر کرده است روی " کیمیاگر تمام فلزی". کل داستان، انگار بگو که کسی پیدا شده که زبان بخشی از "خیال های معنادار" را می فهمد و بازگو می کند. انگار کسی هست که زیر یا بالای پوسته ی این زندگی را با من تماشا می کند و نقاشی اش می کند. همه ی این توصیفات را گفتم که مثلا کلمه ی " فلسفه" را به کار نبرم.
برای مثال از معرفت قصه، در چند اپیزود قبلی یک " هِمانکولی" یا " انسان نمای بی مرگ و با توانایی های شگرف" را معرفی کرد که هیکلش به قدر غول است، هیچ تیری به وجودش اثر نمی کند، تا اینجایی که من دیده ام آزار مستقیم ش به کسی نمی رسد، هرچند برای خدمت رسانی به " بدها" ی داستان طراحی شده است. زیرِ زمین حرکت می کند و تونل می کند. آن قدرها متوجه وجود دیگران نیست، به حال خودش مشغول کندن است، هر بار زیر لب می گوید: چه رنج عظیمی such a massive burden
برای مثال از معرفت قصه، در چند اپیزود قبلی یک " هِمانکولی" یا " انسان نمای بی مرگ و با توانایی های شگرف" را معرفی کرد که هیکلش به قدر غول است، هیچ تیری به وجودش اثر نمی کند، تا اینجایی که من دیده ام آزار مستقیم ش به کسی نمی رسد، هرچند برای خدمت رسانی به " بدها" ی داستان طراحی شده است. زیرِ زمین حرکت می کند و تونل می کند. آن قدرها متوجه وجود دیگران نیست، به حال خودش مشغول کندن است، هر بار زیر لب می گوید: چه رنج عظیمی such a massive burden
برای توضیح بیشتر این را بخوانید