یک سختی بزرگ هر تقسیم بندی این است که حتی اگر
هرچه قدر هم گفته بشود که (تقریبا) هر تقسیم بندی یک مدل است، آخرش کار برای ذهن مخاطبان برای برچسب زدن راحت تر می شود. تقسیم بندی کار تحلیل را ساده می کند ولی هزینه این راحتی
از بین رفتن نسبی دقت است. هرچه تقسیم بندی راحت تر و خوش دست تر و سر راست تر باشد،
جزییات بیشتری از بین می روند و نتیجه ی تحلیل ساده تر، باحال تر، و مزخرف تر می
شود. برای تحلیل کردن اما جز ساده سازی راه دیگری نیست.
هدف از این تقسیم بندی، حرکت رفتاری آدم ها در محیط غربت است. به این طریق، هر کسی می تواند ببیند خودش در کدام دسته یا
مسیر قرار دارد و به کدام سمت حرکت می کند. به قول دیگر، این دسته بندی نشان می
دهد که هر چقدر " فلان جور" تر باشید، به " فلان سمت" حرکت می
کنید بنابراین
مسیر حرکتتان
درست انتخاب کنید یا اینکه حداقل در برخورد با خوشی یا مصایب مسیرتان خیلی هیجان
زده یا غمگین نشوید. نکته ی دیگر هم این است که چندان مهم نیست کجا هستید، مهم این
است که به کدام سمت حرکت می کنید. بگذارید با یک دسته بندی ساده شروع کنیم:
دوران مهاجرت را
به سه فاز می توان تقسیم کرد: 1: ماه عسل که 2-20 هفته ی اول است 2: تقابل که اوجش دو ماه تا دو سال بعدی است 3:
ریشه دوانی که از آن به بعد است
1: ماه عسل: همان
خارج موعود است. همه چیز براق است. همه خارجی اند. همه چیز تازه و براق و متفاوت و
خارجی است. قیافه ها جدید و جالب است.
2: تقابل: دورانی که واقعیت زندگی در غربت و مشکلاتش بر فرد فرود می آید، وقتی که سختی های زندگی در محیط غیر بومی را احساس می کند. این مرحله معمولا با مقداری یاس یا افسردگی موقت یا دایمی همراه است.
3: ریشه دوانی: آن زمانی است که فرد، بعد از ضربه ی تقابل، به فکر ارتباط برقرار کردن دایم و ساختن ساختار ارتباطی اش با آدم ها و محیط اطرافش و یا کنار آمدن با محیط می افتد.
معمولا افراد تا زمان خوبی بین مرحله ی دو و سه، تقابل و ریشه دوانی، در رفت و آمد هستند ولی بر اثر زمان آرام آرام فرکانس بازگشت شان به فاز تقابل کمتر می شود.
( ادامه دارد)
نکته: ایده ی این مطلب، تقسیم دوران مهاجرت به سه فاز، را من سالها پیش جایی خواندم. یادم
نمی آید کجا. خواستم فقط احترام کپی رایت را رعایت کرده باشم